[นิยาย] Blaze Heatnix ตอนที่ 1 : นายคือผู้ที่ถูกเลือก - Novel (นิยาย) | ThaiZeeD
เมนูเพิ่มเติม
เข้าชม: 586|ตอบกลับ: 0

[Prince Member]


Saitama Inori วันแม่ 2559

  • โมเอะ: 1249
  • Money: 1924
  • Tz: 1258
  • Posts: 311
  • Donate: 0 THB
  • Joined: 14-11-2015
พลังน้ำใจ: 4434
   Pet:
Rachel Alucard
อะไรเหรอ?

โพสต์เมื่อ 21-4-2018 20:07:22 |แสดงโพสต์ทั้งหมด

Blaze Heatnix เบลซ ฮีทนิกซ์ เพชรฆาตวิหคอมตะ

ตอนที่ 1 : นายคือผู้ที่ถูกเลือก






     "หลังจากสงครามจบแล้ว เจ้าคิดจะทำอะไรต่อล่ะ?"

     ดาบสีชาดเปล่งประกายแสงท่ามเปลวเพลิงสุดร้อนระอุกำลังพูดคุยกับชายหนุ่มที่กำลังนั่งอยู่บนกองศพของทหารฝ่ายศัตรู


     "เฮ้อ...มันไม่ง่ายเลยสำหรับคนอย่างข้าที่เกิดและเติบโตมาจากการฆ่าเพื่อที่จะมีชีวิตรอดในแต่ละวัน ข้าไม่เคยมีเวลาคิดเรื่องอื่นใดเลยด้วยซ้ำไป"


     เสียงอันเย็นยะเยือกเปล่งออกมาจากชายหนุ่มที่กำลังนั่งอยู่บนกองศพของเหล่าทหารฝ่ายศัตรูนับร้อยนาย โทนเสียงของชายคนนี้คมชัดมาก


     'เบลซ ฮีทนิกซ์' เป็นทหารรับจ้างอิสระที่ถูกฝึกมาให้รู้จักการผ่อนคลายความเหนื่อยล้าทางกายภาพในสภาวะสงครามที่ยาวนาน ประวัติส่วนตัวของเค้าเป็นความลับสุดยอด มีเพียงสมยานามที่ถูกตั้งให้โดยเหล่าทหารรับจ้างคนอิ่นๆ ในสังกัด


     "ไหนๆ สงครามก็จบไปแล้ว งั้นข้าขอกลับไปพักผ่อนยาวหน่อยละกัน"

     ชายหนุ่มผู้มีนามว่า เบลซ เดินจากไปโดยที่เค้าได้ทิ้งดาบสีชาดเล่มนั้น


     หลังจากเบลซได้ถอนตัวออกจากภารกิจนี้แล้ว จู่ๆ ก็มีภารกิจด่วนจากสมาคมให้ส่งตัวเบลซไปทำงานสำคัญอย่างหนึ่ง นั่นก็คือปกป้องบุตรสาวแห่งตระกูล เซฟเฟี้ยน นามว่า 'ซอร์เนียร์' ในภารกิจนั้น เบลซ จะต้องปลอมตัวเป็นครูฝึกสอนเพลงดาบและพ่อบ้านเพื่อให้สามารถปกป้องบุตรสาวตระกูล เซฟเฟี้ยน ได้ทันท่วงที หากเบลซไม่ได้คำนึงถึงผลตอบแทนที่มากโขนั้น บางทีเค้าอาจจะไปรับงานที่น่าตื่นเต้นกว่านี้เช่น การล่าสัตว์ลึกลับ หรือไม่ก็สังหารหัวหน้าโจร หรืออะไรก็ได้ที่ดีกว่าต้องมานั่งฟังเหล่าคนรวยพูดพล่ามเรื่องชาวบ้านชาวช่องไปวันๆ ทุกคืน


     "ย๊ะ!! ย๊ะ!!"


     "แบบนั้นล่ะครับคุณหนู พยายามเหวี่ยงให้สุดแขนนะครับ"


     แต่อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนว่างานนี้ก็อาจจะไม่ได้น่าเบื่อสำหรับเค้าซะทีเดียว มันทำให้ความรู้สึกมีแรงกระตุ้นของเค้ากลับมา ที่จริงต้องบอกว่ามันมากกว่าเดิมเสียอีก


     "เฮ้อ...เหนื่อยชะมัด..."

     ช่วงเวลาพักผ่อนของเบลซได้มาถึง เค้าได้เดินไปยังห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อที่จะอาบน้ำ แต่ดูเหมือนว่าจะมีคนเข้ามาอาบน้ำก่อน


     "หืม? ดึกขนาดนี้แล้วยังมีคนมาอาบน้ำอยู่อีกเหรอ?"

     เบลซพูดลอยๆ ออกไปแล้วเดินตรงดิ่งเข้าไปในห้องอาบน้ำเพื่อดูว่าคนที่อยู่ข้างในนั้นเป็นใคร


     "ว้าย!!"

     เสียงของหญิงสาวดังออกมาจากไอน้ำที่หนามาก


     "เสียงผู้หญิงเหรอ?"

     เบลซมองเห็นผมสีแดงของหญิงสาวคนนั้น เค้าวิ่งตรงเข้าไปล็อกแขนเธอพร้อมกับจับกดลงพื้น


     "เจ้าเป็นใครกัน!!"


     "ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะไอ้โรคจิต!!"

     หญิงสาวผมแดงผลิกตัวกลับเพราะตัวเธอเต็มไปด้วยฟองสบู่จึงสามารถหมุนแขนให้หลุดออกมาจากมือของเบลซได้อย่างง่ายดายพร้อมกับเหวี่ยงเบลซกระเด็นตกลงไปในอ่างน้ำร้อน


     "หนอย..."

     เบลซรีบลุกออกจากอ่างอาบน้ำอย่างไว แต่ทว่าหญิงสาวผมแดงคนนั้นหายไปจากห้องอาบน้ำเสียแล้ว


     "ปัดโธ่!! หนีไปจนได้!!"

     เบลซวิ่งออกจากห้องอาบน้ำไป แต่หารู้ไม่ว่าหญิงสาวผมแดงคนนั้นยังอยู่ในห้องอาบน้ำ


     "ถูกเห็นเข้าจนได้..."

     หญิงสาวผมแดงบ่นเสียงลอยๆ ออกมาก่อนที่จะหายเข้าไปในหมอกควัน


     เช้าวันต่อมา...


     "อะไรนะคะ? อาจารย์เจอผู้หญิงผมแดงอยู่ในห้องอาบน้ำ?"

     ซอร์เนียร์ที่กำลังซ้อมเหวี่ยงดาบพูดขึ้น


     "ใช่"

     เบลซตอบกลับไปแบบเซ็งๆ


     "ทำไมอาจารย์ถึงทำหน้าเหมือนคนเพิ่งจะพ่ายแพ้อะไรมาแบบนั้นล่ะคะ?"


     "ในชีวิตฉันไม่เคยถูกใครเหวี่ยงลงพื้นได้ง่ายๆ แต่พอมาเจอผู้หญิงผมแดงคนนั้นเหวี่ยงลงอ่างอาบน้ำในชั่วพริบตาเดียว คือมันแบบ...เอ่อ...รู้สึกเจ็บใจขึ้นมาน่ะ"


     "เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ หนูจะทำเป็นไม่ได้ยินละกันนะคะ"


     "ขอบใจมากนะ"

     เบลซเดินเข้าไปลูบหัวซอร์เนียร์เบาๆ


     หลังจากที่เบลซลูบหัวซอร์เนียร์เสร็จ เค้าก็เดินกลับเข้าไปในห้องพัก ซอร์เนียร์รีบวิ่งตรงเข้าไปในห้องโถงของคฤหาสน์และยืนจ้องดูรูปภาพหญิงสาวผมแดงที่กำลังยืนถือดาบใหญ่ท่ามกลางเปลวเพลิงสีแสด


     "หวังว่าผู้หญิงผมแดงที่อาจารย์พูดถึงคงไม่ใช่ท่านนะคะ..."


     อีกฟากหนึ่งของคฤหาสน์เซฟเฟี้ยน ชายผู้ที่ถูกหญิงสาวลึกลับจับเหวี่ยงลงอ่างน้ำเดินทำหน้าไม่พอใจกับเรื่องที่เกิดเรื่องเมื่อคืนนี้ เค้านึกภาพตอนที่จับกดหญิงสาวคนนั้นลงพื้น เค้าได้สัมผัสผิวอ่อนนุ่ม หน้าอกที่กำลังพอดีมือ ใบหน้าที่เขินอายก่อนที่ตัวเองจะถูกจับเหวี่ยง นี่เป็นครั้งแรกที่เค้าเริ่มรู้สึกเขินอายขึ้นมาทันที ทั้งๆ ที่ตัวเค้าได้สัมผัสตัวหญิงสาวคนอื่นๆ ในคฤหาสน์มาแล้วนับไม่ถ้วน ทำไมกันนะ ทำไมเค้าถึงได้มีความรู้สึกแบบนี้ขึ้นมาล่ะ


     "เดินทำหน้าแบบนั้นไม่สมกับเป็นนายเลย"

     เสียงชายปริศนาดังมาทางด้านหลังจนเบลซต้องรีบหันไปมอง


     "ท่านเซฟเฟี้ยน!?"


     เจ้าของเสียงนั้นคือผู้ว่าจ้างเบลซที่ให้มาปกป้องซอร์เนียร์นั่นเอง


     "ขอโทษที่ทำให้ตกใจนะ"


     "ไม่เป็นไรหรอกครับ ว่าแต่ท่านเซฟเฟี้ยนมาหาผมนี่ มีเรื่องอะไรรึเปล่าครับ?"


     "ตามข้ามาสิ"


     เซฟเฟี้ยนได้พาเบลซเข้ามาในห้องโถงของคฤหาสน์ ข้างในห้องโถงนี้เต็มไปด้วยอาวุธและชุดเกราะโบราณเต็มไปหมด บางตัวมีสภาพที่ยังใช้งานได้และก็มีบางตัวที่เสียหายแต่ก็ยังคงมีสภาพที่มองออกว่ามันคืออะไร


     "ที่นี่คือ..."

     เบลซหันหน้าไปถามเซฟเฟี้ยน


     "ที่นี่คือห้องโถงที่เก็บอาวุธและชุดเกราะตอนยุคสมัยสงครามระหว่างมนุษย์และปีศาจยังไงล่ะ"


     "สงครามระหว่างมนุษย์และปีศาจ? นี่อย่าบอกนะว่าของพวกนี้คือของที่อยู่ใน่ช่วงสงครามเมื่อ 200 ปีก่อน"


     "ถูกต้องแล้วล่ะ"


     "ทำไมท่านเซฟเฟี้ยนถึงได้พาผมมาที่นี่ล่ะครับ"


     "อ้อ ที่ข้าพาเจ้ามาที่นี่ก็เพื่อที่จะให้เจ้ายืนยันอะไรหน่อยน่ะ"


     "ยืนยันอะไรเหรอครับ"


     เซฟเฟี้ยนได้ชี้นิ้วไปที่รูปภาพบนเพดานของห้องโถง เบลซหันไปมองแล้วก็ถึงกับช็อกเลยทีเดียว


     "นั่นมันรูปยัยหัวแดงตัวแสบนี่!?"


     "ใช่จริงๆ สินะ?"


     "ทำไมรูปผู้หญิงคนนี้ถึงได้..."


     "เธอคนนี้คือเพชรฆาตวิหคอมตะยังไงล่ะ"


     "เพชรฆาตวิหคอมตะ...?"


     เพชรฆาตวิหคอมตะหรือชื่อจริงๆ ของเธอคนนี้คือ 'ไอริส' ได้เข้าสู่เส้นทางของสงครามตั้งแต่อายุ 13 ปี เธอทั้งกล้าหาญและปราดเปรื่อง ว่ากันว่าเธอตวัดดาบเพียงครั้งเดียวก็สังหารปีศาจยักษ์ที่มีขนาดใหญ่เท่าภูเขาได้ และก็ไม่เคยมีศัตรูคนไหนล้มเธอได้ แต่มีอยู่วันหนึ่งเธอได้เผชิญหน้ากับวิหคเพลิง หนึ่งในผู้นำทัพปีศาจสุดแกร่งของจอมมาร เธอได้ต่อสู้กับวิหคเพลิงจนสามารถเอาชนะมันได้ แต่ทว่าเธอได้ถูกสาปหลังจากสังหารวิหคเพลิงนั้นก็คือชีวิตอมตะ หลังจากที่เธอได้รับพลังอมตะมาแล้ว เธอต้องออกเดินทางตามล่าเหล่าปีศาจที่ยังหลงเหลือจากช่วงสงครามในครั้งนั้นโดยการกางปีกวิหคเพลิงบินไปตามจุดต่างๆ จนผู้คนต่างพากันเรียกเธอผู้นั้นว่าเพชรฆาตวิหคอมตะ


     "ตั้งแต่ตอนนั้นเป็นต้นมา เธอก็ได้หายสาปสูญไปอย่างเงียบๆ"

     เซฟเฟี้ยนได้เล่าเรื่องราวทั้งหมดเกี่ยวกับหญิงสาวที่อยู่ในรูปให้เบลซฟังจนจบ


     "งั้นก็แปลว่าผมบังเอิญไปเจอตัวเธอเข้าให้แล้วสินะครับ"


     "คงจะยังงั้นนะ"


     ช่วงระหว่างที่เซฟเฟี้ยนกับเบลซกำลังพูดคุยกันอยู่นั้น หญิงสาวผมแดงก็ได้เดินผ่านหน้าประตูห้องโถงไป เบลซเหล่ตาไปเห็นพอดีจึงรีบวิ่งออกไปข้างนอกห้อง


     "เฮ้!! ยัยหัวแดง!!"

     เบลซตะโกนเสียงใส่หญิงสาวผมแดงพร้อมกับชี้นิ้วใส่


     "หืม?"

     หญิงสาวผมหันไปมองเบลซ


     "เจอตัวแล้ว!!"

     เบลซรีบวิ่งตรงเข้าไปหาหญิงสาวผมแดง


     "ไอ้โรคจิตนั้นนี่!? ทำไมหมอนั่นถึงมองเห็นข้าล่ะ?"


     "เมื่อคืนนี้ทำได้แสบมากนักนะ"

     เบลซจับตัวหญิงสาวผมแดงได้และจับกดลงพื้นแบบเดียวกันกับเรื่องเมื่อคืนนี้อีกครั้ง


     "โดนจับได้อีกแล้ว นี่คงไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ๆ หมอนี่คือผู้ที่จะถูกเลือกงั้นเหรอ?"


     "ผู้ที่ถูกเลือกอะไร? ฟังแล้วไม่เห็นจะเข้าใจ?"


     "หึ!"

     หญิงสาวผมแดงโอบกอดเบลซพร้อมกับกางปีกเพลิงออกมา


     "เฮ้ย!! นี่เธอกำลังจะทำอะไรน่ะ!?"


     หญิงสาวผมแดงไม่ตอบ เธอได้พาตัวเบลซบินออกไปจากคฤหาสน์เซฟเฟี้ยนและตรงไปที่ภูเขาที่อยู่นอกเมืองจนลับสายตาผู้คน


     "ที่นี่คงจะไม่มีใครแล้วสินะ"

     หญิงสาวผมแดงทิ้งตัวเบลซลงพื้นอย่างแรงก่อนที่เธอจะร่อนบินตามลงมา


     "ทิ้งลงมาดื้อๆ งี้เลยเหรอ!! ถ้าเกิดฉันหลังหักขึ้นมาจะทำยังไง!!"

      เบลซตะคอกเสียงใส่หญิงสาวผมแดงด้วยความโมโห


     "เจ้านี่ขี้โวยวายจริงๆ ตกลงมาแค่นี้ก็ร้องจะเป็นจะตาย ทหารรับจ้างอิสระมีดีได้แค่นี้เหรอไง?"


     "นี่เธอรู้ได้ไงว่าฉันเป็นทหารรับจ้างอิสระน่ะ"


     "ฉันอยู่ที่คฤหาสน์หลังนั้นก่อนที่นายจะมาซะอีก เรื่องที่ฉันคนนี้ไม่รู้น่ะไม่มีหรอก"


     "นี่เธอจะบอกว่าเรื่องราวทั้งหมดของฉันก็..."

     

     "ใช่ ฉันรู้"


     "เรื่องที่ฉันเก็บซ่อนอาวุธในห้องพักก็..."

     

      "ใช่"


      "เรื่องที่ฉันอาบน้ำแล้วส่วนที่ฉันจะทำความสะอาดก่อนก็..."


      "ใช่ ฉันก็...เอ๊ย!! ไม่ใช่นะ!!"


      "นี่เธอแอบดูฉันอาบน้ำมาตลอดเวลาเลยเหรอ!!"


      "ไม่ใช่นะ!!"


      "ใครกันแน่ที่โรคจิต แบบนี้ต้องถูกลงโทษ!!"


      เบลซจับหญิงสาวผมแดงมานอนบนตักพร้อมกับเอามือตีก้นไปสองสามที


      "โอ้ยเจ็บนะ!!"


      "เด็กทำตัวไม่ดีต้องถูกตีก้น นี่แน่ะๆ"


      "มันจะมาไปแล้วนะอีตาบ้า!!"

      หญิงสาวผมแดงระเบิดไฟออกมาจนเบลซกระเด็นปลิวเข้าไปในพุ่มไม้


      "เด็กงั้นเหรอ? นายน่าจะรู้เรื่องเกี่ยวกับฉันจากเซฟเฟี้ยนแล้วนี่ว่าฉันคนนี้คือเพชรฆาตวิหคอมตะเมื่อ 200 ปีก่อน"


      "นี่เธอกำลังจะบอกว่าเธอคือเพชรฆาตวิหคอมตะที่มีชื่อ 'ไอริส' ยังงั้นเหรอ?"


      "ใช่แล้ว ชื่อของฉันคือ ไอริส ออรันเจโล่"


      เบลซถึงกับนิ่งเงียบเมื่อได้รู้ชื่อของหญิงสาวผมแดงคนนี้


      "มาเข้าเรื่องกันดีกว่า นายอยากรู้ใช่มั้ยว่าทำไมฉันถึงได้พาตัวนายมาที่นี่"


      "..."

      เบลซไม่ตอบแต่พยักหน้าให้


      "นายน่ะ คือผู้ที่ถูกเลือกให้เป็นเพชรฆาตวิหคอมตะคนต่อไปยังไงล่ะ"

      "หา?"

      ++++++++ To Be Continued ++++++++



ปิด

ประกาศจาก Admin

ช่วยบริจาคค่า VPS หน่อยจ้า
ช่วยบริจาคค่า VPS หน่อยจ้า
ช่วยหน่อยเนอะ ไม่ได้บังคับนะเออ เเต่สักหน่อยก๊ยังดี ^^

ดู »

ThaiZeed

GMT+7, 19-8-2018 18:32 , Processed in 0.031888 second(s), 16 queries , Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2012  Template BY: GDC & 2th