เมนูเพิ่มเติม
เข้าชม: 406|ตอบกลับ: 0

[Prince Member]


Saitama Inori วันแม่ 2559

  • โมเอะ: 1288
  • Money: 1998
  • Tz: 1297
  • Posts: 321
  • Donate: 0 THB
  • Joined: 14-11-2015
พลังน้ำใจ: 4560
   Pet:
Rachel Alucard
อะไรเหรอ?

โพสต์เมื่อ 20-7-2018 21:29:32 |แสดงโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Eifer เมื่อ 22-7-2018 21:39




Blaze Heatnix  เบลซ ฮีทนิกซ์ เพชรฆาตวิหคอมตะ

ตอนที่ 6.2 : ความสัมพันธ์ของทั้งสอง







     




     "เอ่อ...ลูน่า..."


     "ว่าไง?"


     "นี่เรากำลังจะไปที่วิหารแสงจันทร์กันใช่มั้ย?"


     "อือ..."


     "ฉันในตอนนี้คือนักโทษที่กำลังจะถูกส่งไปที่วิหารแสงจันทร์?"


     "อ่าห๊ะ"


     "ในระหว่างที่กำลังเดินไปที่นั่น นักโทษจะต้องถูกขังไว้ในกรงเหล็กที่อยู่ท้ายขบวน..."


     "ใช่"


     "แล้วทำไมนักโทษอย่างฉันถึงได้มาในที่แบบนี้ด้วยล่ะ"


     ที่แบบนี้ที่เบลซว่าคือรถม้าประจำตัวของลูน่าที่เคลื่อนอยู่ระหว่างจุดกึ่งกลางขบวนทัพที่กำลังจะเดินทางไปที่วิหารแสงจันทร์ เบลซตอนนี้อยู่ในสภาพที่สวมชุดนอนและตัวเค้าก็นอนอยู่บนที่นอนหรูหราที่สุดจะบรรยาย ข้างๆ ตัวเค้าก็มีลูน่าที่สวมเสื้อเชิ้ตขาวตัวเดียว นอนกอดแขนอยู่


    "ก็กว่าจะเดินทางไปถึงที่นั่นก็ใช้เวลาตั้ง 1 วัน เราขอนอนกอดเจ้าแบบนี้ไปจนกว่าจะที่นั่นละกัน"


    "แต่ว่าฉันในตอนนี้คือนักโทษนะ แล้วเธอมาทำแบบนี้มันไม่ถูก"


    "งืม..."

    ลูน่าไม่ฟังคำพูดของเบลซแม้แต่นิด


   "อ้าว...หลับซะแล้ว"


   เวลาได้ผ่านไป 2 ชั่วโมง เบลซที่อยู่ในสภาพที่ไม่อาจขัดขืนได้ นั่นก็เพราะลูน่ากอดแขนของเค้าไว้ซะแน่นจนขยับตัวไปไหนไม่ได้ เบลซถึงกลับถอดใจที่จะหนีไปจากลูน่า


   "จะว่าไป...เมื่อก่อนเคยนอนด้วยกันแบบนี้บ่อยๆ รึเปล่านะ..."


   เบลซนึกภาพย้อนกลับไปเมื่อตอนที่เค้าได้รู้จักกับลูน่าครั้งแรก ลูน่าในตอนนั้นยังเด็กอยู่มาก เธอมาที่จักรวรรดิก็เพื่อจะมาเซ็นสัญญาพันธมิตร ในตอนนั้นเธอกลัวคนที่อยู่ที่นี่มาก ถึงแม้ว่าจมีอาวุธะและชุดเกราะครบก็ตาม สายตาของคนในเมืองจ้องมองเธอเหมือนเป็นคนประหลาด ลูน่าไม่สามารถทนต่อการถูกจ้องมองแบบนี้ไม่ได้จึงรีบวิ่งเข้าในซอยคับแคบของปราสาทและแอบร้องไห้เงียบๆ อยู่ในนั้นคนเดียว


   "ซิกๆๆ น่ากลัวจังเลย ทำไมผู้คนของที่นี่ถึงได้มองเราเหมือนเป็นตัวประหลาดแบบนั้นด้วย..."


   "อืม...หนวกหูจังเลย..."


   "เอ๊ะ!?"


   "อุตสาห์แอบหนีมานอนอยู่ที่นี่ก็ดันมีคนมาอยู่ซะก่อนแบบนี้ ใครมันจะไปหลบลงกันเล่า"

    ชายปริศนาที่อยู่ข้างในค่อยๆ เดินตรงเข้ามาใกล้ลูน่าเรื่อยๆ จนเด็กสาวที่กำลังร้องไห้ค่อยๆ คลานถอยหลังออกจากซอย


   "หืม? ชุดเกราะที่เธอใส่นี่มันชุดของวิหารแสงจันทร์นี่ หรือว่าคือลูน่าไชลด์ที่มาจากวิหารแสงจันทร์น่ะ"

   ชายปริศนาพูดชื่อของเธอขึ้นมา และแสงดวงอาทิตย์ก็ได้ฉายไปที่หน้าของชายคนนั้นให้ลูน่าเห็น


   "คะ...คุณเป็นใครคะ...? ทำไมถึงรู้จักชื่อของหนูด้วย?"

    ลูน่าพูดเสียงสั่นๆ


    "ขอโทษที่ทำให้ตกใจนะ ฉันคือแม่ทัพหน่วยแนวหน้าชื่อ เบลซ ฮีทนิกซ์"


    "เบลซ ฮิทนิกซ์!? คุณคือ เบลซ ฮีทนิกซ์ เจ้าของฉายาอัศวินไร้เทียมทานใช่มั้ยคะ!!"


    "ใช่แล้ว"


    ลูน่าวิ่งตรงเข้าไปกอดเอวของเบลซ


    "ทำอะไรของเธอน่ะ!?"


    "ขอร้องล่ะค่ะ ช่วยสอนวิธีการใช้ดาบให้หนูที!!"


    "หา!!"


    เบลซทำหน้างง


    "ความจริงแล้ว การที่จะมาเซ็นสัญญาพันธมิตรแค่ส่งขุนนางหลวงมาก็ได้ แต่หนูทราบข่าวมาว่าที่นี่มีอัศวินที่เก่งกาจอยู่สองคนนั่นก็คือ แม่ทัพใหญ่แบล็กฮาร์ดและคุณที่เป็นเพื่อนสนิทของเค้า หนูจึงขอท่านพ่อให้อนุญาตมาเป็นคนเซ็นสัญญาแทนเหล่าขุนนาง"


    "เธอนี่สุดยอดไปเลยนะ"


    "ที่หนูมาที่นี่ไม่ใช่เพียงจะมาเซ็นสัญญาพันธมิตรเท่านั้น เป้าหมายจริงๆ ของหนูก็คือการที่ได้มาพบคุณค่ะ!!"


    "..."


    "ขอร้องล่ะค่ะ!! ช่วยรับหนูเป็นลูกศิษย์ของคุณด้วยเถอะนะคะ!!"

    ลูน่าคุกเข่าและกับก้มหัวลงให้กับเบลซ


    "ขอโทษนะ ฉันไม่สามารถรับเธอมาเป็นลูกศิษย์ได้"


    "เอ๊ะ...!?"

    ลูน่าถึงกลับหน้าซีด


    "ทะ...ทำไมคะ?"


    "เพราะเธอในตอนนี้ยังเด็กอยู่แถมเป็นองค์หญิงอีกต่างหาก เธอควรที่จะไปอยู่ในวังค์และทำหน้าที่ขององค์หญิงต่อไปซะเถอะนะ การที่จะลดระดับตัวเองให้มากลายเป็นอัศวินน่ะ มันไม่เหมาะสมกับเธอหรอก"


    "แต่ว่า...!!"


    ปึ้ก!!

    เบลซเอามือตีไปที่กำแพงและเลื่อนหน้าเข้าใกล้ๆ หน้าเธอ


    "อีกไม่นานก็จะมีสงครามแย่งชิงดินแดน ฉันไม่อยากให้องค์หญิงอย่างเธอต้องมาตาย เธอควรที่จะไปนั่งรอให้สงครามที่กำลังจะเกิดขึ้นจบซะเถอะ"


    เบลซพูดจบแล้วก็เดินกลับเข้าไปข้างในซอย ปล่อยให้ลูน่ายืนช็อคอยู่ตรงนั้นคนเดียว เด็กหญิงตั้งสติขึ้นมาได้และเตรียมจะปล่อยเสียงตะโกนออกไป


    "พี่ชายที่เป็นนักรบของหนูตายไปหมดแล้ว!!"


    "..."

    เบลซที่กำลังเดินถึงกลับหยุดชะงักแล้วหันกลับมามองเด็กหญิงที่กำลังตะโกนเสียงมาหาตน


   "หนูคือสายเลือดของราชาวิหารแสงจันทร์คนสุดท้าย!! ในเมื่อคุณไม่สอนวิชาการต่อสู้ให้ หนูก็จะขอเผชิญหน้ากับมันด้วยตัวของหนูเอง"


    ลูน่าพูดจบแล้วก็เดินจากไป


    หลังจากที่ลูน่าหมดหน้าที่ในการเซ็นสัญญาพันธมิตร ขบวนของเธอก็ได้เดินกลับไปยังวิหารแสงจันทร์ เด็กหญิงที่กำลังจะเดินทางกลับก็หันหน้ามามองที่ประตูเมืองเพื่อดูว่าเบลซจะปรากฏออกมาให้เธอเห็นมั้ย แต่สุดท้ายเบลซก็ไม่ปรากฏตัวออกมา เด็กหญิงหลั่งน้ำตาออกมาแล้วหันหลังให้กับเมืองของชายที่เธอเคารพนับถือมากที่สุด แต่อันที่จริงแล้วเบลซแอบอยู่หลังประตูเมืองและมองการจากไปของเด็กหญิงที่กำลังห่างหายไปจากสายตาของตน


    "ทำให้เด็กผู้หญิงร้องไห้แบบนั้นน่ะ ไม่สมกับเป็นนายเลยนะเบลซ"

    ชายร่างใหญ่ยืนปรากฏอยู่ข้างหลังเบลซ


    "อะไรของนายน่ะแบล็กฮาร์ด?"

    เบลซพูดชื่อของชายร่างใหญ่ที่ยืนอยู่ข้างหลัง


    "ปล่อยเธอไปแบบนั้นมันจะดีเหรอ?"


    "ทำไมนายถึงพูดออกมาแบบนั้น"


    แบล็กฮาร์ดยื่นใบรายงานให้กับเบลซ


    "แม่ทัพหน่วยที่สาม 'โรฮาน' ผู้เชี่ยวชาญในด้านการใช้หอกยาว 'เสียชีวิต' แล้ว!?"

    เบลซถึงกับอึ้งเมื่อได้อ่านรายงาน


    "ใช่แล้วแม่ทัพคนนี้ตายแล้วเมื่อราวๆ 4 วันก่อน หรือพูดให้ถูกคือ 'ถูกฆ่า' ระหว่างการเดินทางกลับจากชายแดน มีการถูกฟันตั้งแต่ไหล่ขวาลงมา"


    "หึ! เป็นเรื่องที่อันตรายจังนะ หรือจะเกี่ยวข้องกับคดี 'ฆาตกรไล่ฟันคน' ที่เกิดขึ้นบ่อยๆ อยู่นี้รึเปล่า?"


    "จะว่ายังไงดีล่ะ...ศพของโรฮานถูกพบที่เส้นทางที่องค์หญิงลูน่ากำลังจะเดินทางกลับไปซะด้วย แม่ทัพที่เก่งกาจแบบนั้นตายอย่างไร้เกียรติเลยต้องปิดข่าวยังไงล่ะ"


    "เดี๋ยวนะ? เมื่อกี้นายบอกว่าศพของโรฮานถูกพบที่เส้นที่องค์หญิงลูน่า...?"


    "ใช่ เส้นที่เธอกำลังจะกลับวิหารแสงจันทร์อยู่ตอนนี้ยังไงล่ะ"


    "ปัดโธ่โว้ย!!"

    เบลซรีบวิ่งตรงไปหาทหารม้านายหนึ่งที่กำลังเดินลาดตระเวน เค้ากระชากทหารที่อยู่หลังม้าลงม้าแล้วตัวเองก็ปีนขึ้นขี่แทน


    "นั่นนายคิดจะไปไหนน่ะ?"

    แบล็กฮาร์ดยืนขวางหน้าประตูเมือง


    "ก็จะไปช่วยองค์หญิงน่ะสิถามได้!!"


    "การที่จะตามไปยังขบวนขององค์หญิงจะต้องมีใบอนุญาตขององค์จักรพรรดิถึงจะไปได้นะ การที่จะตามไปสุ่มสี่สุ่มห้าแบบนั้น ฝ่ายนั่นเค้าจะมองเห็นเราเป็นมือสังหารเอานะ"


    "แต่เด็กคนบอกว่าตัวเองเป็นสายเลือดคนสุดท้ายของราชาแสงจันทร์ ฉันไม่มีวันที่จะให้เธอต้องมาตายข้างถนนแบบนั้นหรอก!!"


    เบลซกระตุกเชือกม้าสั่งให้มันกระโดดข้ามหัวแบล็กฮาร์ดไป ทหารยามที่ยืนอยู่ข้างประตูเตรียมขึ้นม้าที่จะตามไปขัดขวางเบลซแต่แบล็กฮาร์ดห้ามไม่ให้ตามไป


    ตัดภาพมาที่ลูน่า ขบวนของเธอตอนนี้หยุดพักอยู่ที่แม่น้ำที่เป็นเส้นแบ่งดินแดนระหว่างจักรวรรดิและวิหารแสงจันทร์ เด็กหญิงที่กำลังนั่งดูเงาสะท้อนตัวเองจากแม่น้ำที่กำลังไหล่ ใบหน้าของเธอแสดงออกถึงความสิ้นหวัง ความฝันของเธอคือการที่ได้เป็นนักรบที่แข็งแกร่งแบบเดียวกับพี่ๆ ของเธอ แต่ตอนนี้เธอถอดใจที่จะเดินทางตามความฝัน เด็กหญิงค่อยๆ ถอดชุดเกราะออกทีละชิ้นสองชิ้นโยนลงไปในแม่น้ำ ซึ่งการโยนเกราะแต่ละชิ้นจะมีรอยหยดน้ำตาของเธอติดอยู่ด้วย


   "ทิ้งชุดเกราะสวยๆ ลงแม่น้ำแบบนั้นมันน่าเสียดายนะ"

   เสียงชายปริศนาดังออกมาจากพุ่มไม้


    "ใครน่ะ!!"

     ลูน่าลุกขึ้นยืนพร้อมกับชักดาบออกมา


    "เกราะสวยๆ แบบนั้นน่ะ เอามาให้ฉันจะดีกว่านะสาวน้อย ถ้าเอาไปขายคงจะได้ราคาดี"

     คนที่ปรากฏตัวออกมาให้ลูน่าเห็นคือชายแก่ผมยาวสีขาว ข้างหลังของเค้าสะพายดาบดูหรูหราจำนวน 4 เล่ม ซึ่งดูยังไงมันก็คงไม่ใช่ของเค้าแน่นอน ดาบพวกนี้ถูกขโมยหรือชายแก่นี้ฆ่าคนแล้วเอาอาวุธของคนๆ นั้นมา


    "นี่แกคือฆาตกรไล่ฟันคน 'คริสเตียน' "


    "โอ้...รู้จักชื่อของฉันด้วยเหรอเนี้ย...ช่างน่ายินดีจริงๆ"


    "องค์หญิง!!"

    ทหารองค์รักษ์ 4 นายวิ่งเข้ามาปกป้องลูน่า


    "ดาบสวยดีนี่ ข้าขอได้รึเปล่า?"

    ชายแก่ที่ชื่อ 'คริสเตียน' ยื่นมือขอดาบจากทหารองค์รักษ์


    "อย่ามาล้อเล่น นี่คือดาบได้มาจากราชาแห่งวิหารแสงจันทร์ ฆาตกรโรคจิตอย่างแกอย่าหวังที่จะได้จับมัน!!"


    "งั้นเหรอ? ถ้าขอดีๆ แล้วไม่ให้ก็ต้องฆ่าให้ตายแล้วเอามันมาจากมือของพวกแก"


    "ทุกคนระวัง!!"


    ลูน่าตะโกนเสียงบอกให้เหล่าทหารองค์รักษ์ระวังตัว แต่ก่อนที่เธอกำลังจะตะโกนเสียงออกไปนั้น หัวของทหารทั้ง 4 นายก็หลุดออกจากบ่าไปก่อนที่เธอจะเปล่งเสียงออกมา


    ซ่า ๆ ๆ ๆ

    หัวของทหารทั้ง 4 กลิ้งตกลงไปยังแม่น้ำ เลือดที่พุ่งออกมาราวกับน้ำพุก็กระฉูดเลอะตัวของคริสเตียน ภาพที่ลูน่าเห็นอยู่ตอนนี้คือปีศาจที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดกำลังแสยะยิ้มกับเลือดที่พุ่งกระฉูดใส่ตัวเองอย่างมีความสุข เด็กหญิงยืนตัวแข็งทื่อ ขนาดจะกระพริบตาก็ยังทำไม่ได้


    "เอาล่ะ...ตอนนี้ก็เหลือแค่เราสองคนแล้วนะเด็กน้อย"

    คริสเตียนเลือนหน้าเข้ามาใกล้ๆ


    "อย่าเข้ามาใกล้ฉันน้า!!"

    ลูน่าหลับตาแทงไปที่ไหล่ซ้ายของคริสเตียน ชายแก่เหล่ตามองไปที่ไหล่ซ้ายของตัวเอง


    "โฮ่ว...นี่เธอคิดจะต่อกรกับฉันเหรอเด็กน้อย"

    คริสเตียนตบเข้าไปที่ใบหน้าของลูน่าจนตัวเธอหมุนกระเด็นออกไปนอนอยู่กับพื้น


    "ไม่เคยมีดาบเล่มไหนฟันฉันเข้ามาก่อน แต่พอมาเจอกับดาบเล่มนี้ของเธอ"

    คริสเตียนดึงดาบออกมาจากไหล่แล้วจ้องมองดูรูปลักษณ์ของดาบที่เพิ่งจะแทงตัวเองเมื่อสักครู่อย่างละเอียด


    "เธอคือองค์หญิงแห่งวิหารแสงจันทร์อย่างนั้นสินะ"

    คริสเตียนเดินเข้าหาลูน่าแล้วบีบคอเธอและยกขึ้น


     "อึ๊ก...!!"


     "ฉันจะไม่ฆ่าเธอหรอกนะเด็กน้อย แต่ฉันจะเอาเธอมาเป็นของเล่นส่วนตัวของฉัน..."

     คริสเตียนแลบลิ้นออกมาแล้วเลียไปที่ใบหน้าของลูน่า


     "ค่ะ...ค่ะ"

     ลูน่าพยายามจะเปร่งเสียงออกมาแต่เสียงของเธอยังติดๆ ขัดๆ เพราะถูกคริสเตียนบีบคอเอาไว้


     "หืม? เธอตั้งใจจะพูดอะไรงั้นเหรอ?"

     คริสเตียนเอียงหูเข้าไปใกล้ๆ


     "ใคร...ก็ได้..."


     "หืมมมม????"


     "ใครก็ได้...ช่วยหนูด้วย!!!"


     ฉึก!!!!

     ช่วงจังหวะที่ลูน่าปล่ยเสียงตะโกนออกมา ปลายแหลมของดาบปริศนาก็พอทะลุออกมาจากหน้าอกของคริสเตียน


     "อ้ากกกกก!!"

     คริสเตียนปล่อยเสียงด้วยความเจ็บปวดและคลายมือออกจากคอของลูน่า เค้าหันหน้ามองไปด้านหลังเพื่อดูว่าคนที่แทงเค้ามาจากข้างหลังคือใคร


     "แก!!!"

     คริสเตียนจำใบหน้าของคนที่เคยเอาชนะเค้ามาได้ คนที่คริสเตียนเห็นอยู่ตอนนี้คืออัศวินไร้เทียมทาน 'เบลซ ฮีทนิกซ์'


     "คราวที่แล้วฉันปล่อยให้แกหนีไปได้"


     เบลซเหลี่ยวมองลูน่าที่นอนหมดสติอยู่พักหนึ่งก่อนจะเหลี่ยวกลับมามองคริสเตียน


    "แต่คราวนี้ฉันจะปล่อยให้แกมีลมหายใจในโลกนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว"





+++++++++ To Be Continued ++++++++




ปิด

ประกาศจาก Admin

ช่วยบริจาคค่า VPS หน่อยจ้า
ช่วยบริจาคค่า VPS หน่อยจ้า
ช่วยหน่อยเนอะ ไม่ได้บังคับนะเออ เเต่สักหน่อยก๊ยังดี ^^

ดู »

ThaiZeed

GMT+7, 21-10-2018 07:47 , Processed in 0.037574 second(s), 16 queries , Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2012  Template BY: GDC & 2th