เมนูเพิ่มเติม
เข้าชม: 1765|ตอบกลับ: 0

[Prince Member]


Saitama Inori วันแม่ 2559

  • โมเอะ: 1286
  • Money: 1995
  • Tz: 1295
  • Posts: 321
  • Donate: 0 THB
  • Joined: 14-11-2015
พลังน้ำใจ: 4558
   Pet:
Rachel Alucard
อะไรเหรอ?

โพสต์เมื่อ 15-9-2016 20:16:36 |แสดงโพสต์ทั้งหมด


The Last Dragon Knight

ผู้สืบทอดอัศวินมังกรคนสุดท้าย

ตอนที่ 3 : ลูกสาวของราชามังกร









     'เด็กคนนั้นน่ะนะเป็นลูกสาวของราชามังกรไงล่ะ'


     โซกะ : "ลูกสาว!?"


     เซร่า : "อื้อ...ลูกสาว..."


     ผมกับเซร่ายืนนิ่งเงียบอยู่สักพัก คนที่เป็นฝ่ายขยับตัวก่อนเป็นผมแล้วชี้นิ้วไปที่ลีเวียที่กำลังยืนเหม่อมองท้องฟ้าด้วยสีหน้านิ่งเฉย


     โซกะ : "เอ่อ...ถึงจะบอกว่าเป็นลูกสาวของราชามังกรก็เถอะนะ แต่เจ้าตัวเป็นซะแบบนั้น..."


     เซร่า : "คงจะเจอเรื่องอะไรบางอย่างมาน่ะ แม้แต่แองเจลิกซ์อย่างพวกเราเองก็ยังไม่รู้จะจัดการกับเธอยังไงดี ถึงจะเป็นลูกสาวของราชามังกร แต่ก็ไม่ได้รับการเลี้ยงดูมาอย่างดีเท่าที่ควร ตามที่เห็นในภาพตอนช่วงสงครามโลก เด็กคนนี้ได้แต่ยืนอยู่ข้างๆ อัศวินมังกรคนก่อนและไม่ได้ทำอะไรพวกเราเลย จึงถูกพวกเราเห็นว่าเธอไม่เป็นอันตรายก็เลยจับกุมไม่ได้น่ะ"


     ตามที่เซร่าอธิบาย ตอนนั้นผมก็ได้แต่เห็นเธอยืนอยู่ข้างๆ อัศวินมังกรคนก่อนจริง แต่มันก็ยังน่าสงสัยอยู่ดีว่าเด็กคนนี้ต้องมีอะไรดึงดูดให้กลุ่มซิลวาครุซและกลุ่มกาเดี้ยนมาพบกันแน่ๆ ช่วงจังหวะที่ผมกำลังนึกคิดอยู่นั้น เซร่าก็จูงมือลีเวียเข้ามาหาผม


     เซร่า : "ก็ด้วยเหตุนี้ พวกเราแองเจลิกซ์จะปล่อยเอาไว้แบบนี้ก็ไม่ได้ จึงได้มอบภาระอันใหญ่หลวงนี้ยัดเยียดให้โซจังที่อยู่ในฐานะตัวประกันของแองเจลิกซ์ไงล่ะจ๊ะ"


     โซกะ : "เฮ้ย!! แหงเป็นงั้นอ่า!?"


     เซร่า : "เบื้องบนคงจะอยากกักตัวเด็กคนนั้นเอาไว้ในโรงเรียนนี้ล่ะมั้ง ก็อย่างที่บอก...จะปล่อยเอาก็ไม่ได้"


     โซกะ : "นี่ฉันต้องเป็นทั้งคนคุ้มครองทั้งคนคอยดูแลเลยเรอะเนี้ย"


     เซร่า : "เอาน่าๆ แต่ฉันมีข่าวดีอีกเรื่องที่จะมาบอกโซจังด้วยนะ"


     โซกะ : "ข่าวดี?"


     เซร่า : "ก็ทางโรงเรียนได้จัดหาบ้านพักดีๆ ให้โซจังเป็นที่เรียบร้อยแล้วไงล่ะ"


     โซกะ : "จริงดิ!! นี่ฉันกำลังจะได้หลุดพ้นจากห้องเก็บของเก่าๆ แล้วจริงดิ!!"


     เซร่า : "อื้ม"


     ภาพบ้านพักที่ผมคาดเดาเอาไว้คือบ้านที่ดูสวยสดงดงามมีดอกไม้รายรอบ และมีลีเวียคอยยืนต้อนรับผมอยู่หน้าบ้านแล้วพูดออกมาว่า 'กลับมาแล้วเหรอคะนายท่าน' อะไรแบบนั้น แต่ความจริงแล้วบ้านหลังนี้มันอยู่ที่หลังโรงเรียน ผมได้ยินพวกนักเรียนหญิงพูดคุยกันว่าจะไปทดสอบความกล้ากันที่บ้านตรงหลังโรงเรียน ในที่สุดภาพแห่งความเป็นจริงก็ได้แสดงให้ผมได้เห็น มันคือบ้านหลังเล็กชั้นเดียว การออกแบบบ้านหลังนี้เหมือนกับบ้านที่เอาไว้สำหรับทำชมรมอะไรซักอย่าง มันทั้งเก่าและดูทรุดโทรมเหมือนบ้านผีสิงมาก


     โซกะ : "ไหน? ไหนบอกว่าจะให้บ้านพักดีๆ ที่จะทำให้พวกฉันอยู่อย่างสุขสบายไง?"

     ผมขึ้นเสียงใส่เซร่าด้วยอารมณ์ที่โมโหสุดขีด


     เซร่า : "ฟรีทั้งค่าเช่าทั้งค่าแก๊สเลยนะโซจัง ขอพูดอีกครั้งนี่คือคำสั่งของผู้อำนวยการนะ"


     โซกะ : "นี่ก็ฝีมือยัยนั่นอีกแล้วเรอะ!?"


     เซร่า : "'งั้นทั้งสองคนก็พยายามเข้านะ บ๊ายบาย~"


     โซกะ : "ยัดเยียดเรื่องน่ารำคาญให้ฉันแล้วหนีไปดื้อๆ งี้เลยเหรอ!!"

     ผมตะโกนไล่หลังไป เซร่าหันกลับมาแล้วยิ้มแฉ่งใส่ผมซะอย่างงั้น


     โซกะ : "เฮ้อ~ ช่วยไม่ได้แห๊ะ แต่ก็เอาเถอะ...ยังไงก็อุตสาห์เตรียมบ้านแบบนี้ไว้ให้ในโรงเรียนแล้วนี่นา"

     ผมบ่นเสียงลอยๆ ออกมาแล้วเหล่ตามองไปที่ลีเวีย


     โซกะ : "จะว่าไปฉันยังไม่ได้บอกชื่ออย่างเป็นทางการเลยสินะ ขอแนะนำชื่ออีกครั้ง ฉันชื่อโซกะ ชิโมะมุระ ฝากตัวด้วยนะลีเวีย"


     ลีเวีย : "โซกะ...ชิโมะมุระ..."


     หลังผมแนะนำตัวเสร็จ เราทั้งคู่ก็ได้เดินเข้ามาข้างในบ้านพักที่ยัยอันนาจัดหาไว้ให้ ข้างในบ้านถูกออกแบบสไตล์ญี่ปุ่น ถ้าจะให้ผมเดานะ มันเหมือนกับห้องของชมรมชงชาญี่ปุ่น


     โซกะ : "นี่มันแปลกหน่อยๆ นะเนี่ยแต่ก็เอาเถอะ ยังไงคงต้องทำความสะอาดก่อนสินะ"

     ผมเดินตรงไปที่มุมห้องนั่งเล่นแล้วเอามือกวาดหยากไย่ออกมาเล็กน้อย ส่วนลีเวียไม่พูดพร่ำทำเพลงก็ทิ้งตัวนั่งลงไปนั่งที่เสื่อทาทามิจนฝุ่นฟุ้งกระจายออกมา


     ลีเวีย : "ว้าว~ นี่คือเสื่อทาทามิหรือคะ? เพิ่งจะเคยเห็นเป็นครั้งแรก..."


     โซกะ : "อย่านั่งลงไปบนเสื่อที่ยังไม่ได้ทำความสะอาดสิ มันสกปรกนะ"


     ลีเวีย : "อ๊ะ! นั่นคือเครื่องดูดฝุ่นสินะคะ? เพิ่งจะได้จับเป็นครั้งแรก..."


     โซกะ : "เฮ่ย..."

     ยัยนั่นไม่ฟังที่เราพูดเลยนี่หว่า


     ลีเวีย : "่ท่านโซกะ เจ้านี่มันเสียรึเปล่าคะ? ไม่เห็นมันส่งเสียง 'โฟ่วๆ' ออกมาเลยค่ะ"


     โซกะ : "มันยังไม่ได้เสียบปลั๊กน่ะสิ...แล้วนั่นเธอเปิดสวิตซ์รึยัง?"

     ผมเดินไปเสียบปลั๊กเครื่องดูดฝุ่นและบอกให้เธอเปิดสวิตซ์ให้เครื่องทำงาน


     'โฟ่วๆ'

     ลีเวียใช้เครื่องดูดฝุ่นทำความสะอาดตรงที่มีฝุ่นเกาะตามจุดต่างๆ เหมือนคนปกติทั่วไปเค้าทำกัน แต่พอเธอเดินมาถึงอ่างล้างจานแล้วไปเห็นคราบสกปรกที่ติดตามอ่าง เธอตัดสินใจยกเครื่องดูดฝุ่นแล้วเตรียมจะดูดคราบสกปรกในอ่างล้างจาน


     ลีเวีย : "ตรงนี้ก็ต้องทำความสะอาดด้วย..."


     โซกะ : "เฮ้ย!? เดี๋ยวก่อนๆ ไม่ต้องทำความสะอาดขนาดนั้นก็ได้!!"

     ผมรีบวิ่งไปห้าม


     โซกะ : "ตรงนี้ช่างมันเถอะ เธอช่วยไปทำความสะอาดอ่างอาบน้ำให้ทีแล้วกัน"


     ลีเวีย : "เข้าใจแล้วค่ะ!!"

     ลีเวียเดินตรงเข้าไปในห้องอาบน้ำพร้อมกับยกเครื่องดูดฝุ่นเข้าไปด้วย


     โซกะ : "เดี๋ยวก่อน! วางเครื่องดูดฝุ่นลงก่อนเซ่!!"


     ในที่สุดลีเวียก็ถอดใจที่จะไม่ถือเครื่องดูดฝุ่นเข้าไปด้วย แต่ผมก็ยังเอะใจอยู่ว่าทำไมชุดเมดของลีเวียถึงกระโปรงสั้นจนจะเห็นกางเกงในแบบนั้น รึว่านี่จะเป็นฝีมือยัยอันนาอีก แต่ถ้าขืนลีเวียเดินไปมาแล้วโชว์กางเกงในแบบไม่รู้อีโหน่อีเหน่ให้เราเห็นทุกวันแบบนี้ก็เป็นตากุ้งกันพอดีน่ะสิ


     'ว๊าย!!'

     เสียงของลีเวียดังออกมาจากในห้องอาบน้ำ ผมชะงักตกใจแล้วรีบวิ่งเข้าไปดู


     โซกะ : "เกิดอะไรขึ้น! อ๊ะ...!?"


      ลีเวีย : "พอเปิดน้ำแล้วฝักบัวมันก็เลยส่าย พอพยายามจะจับไว้ก็เลยตกลงในอ่างแบบนี้ค่ะ"

      สภาพของลีเวียในตอนนี้คือนอนอยู่ในอ่างอาบน้ำและเปิดหวอซะเต็มที่จนผมไม่รู้จะเอาตาไปไว้ที่ไหน


      โซกะ : "เฮ้อ~"

      ผมเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าแล้วหยิบผ้าขนหนูมาให้ลีเวียเช็ดผมตรงส่วนที่เปียกน้ำ


     โซกะ : "ว่าแต่เธอดูเป็นผู้ใหญ่ก็แค่การแต่งตัวเท่านั้นล่ะนะ อย่างนี้ก็เหมือนกับว่าเธอเป็นผู้ร่วมอาศัยที่มีดีแค่ความน่ารักน่ะสิเนี้ย..."


     ลีเวีย : "ก็นั่นน่ะสินะคะ"


    โซกะ : "อย่ายอมรับง่ายนักสิ!! อ้อ...นี่ถามเผื่อเอาไว้ก่อนนะ เธอน่ะทำกับข้าวเป็นรึเปล่า?"


     ลีเวีย : "กินได้แต่ทำไม่เป็นค่ะ!!"

     ลีเวียสะบัดขนหนูออกจากหัวแล้วยกนิ้วโป้งให้ผม


     โซกะ : "อ่า...อย่างงั้นเรอะ"


     ลีเวีย : "ค่ะ!!"


     โซกะ : "ถึงจะเป็นลูกสาวของราชามังกรยังไงก็เหมือนไข่ในหิน*สินะ?"

     (*ไข่ในหิน = ของที่คอยระวัง ปกป้อง ดูแล ทะนุถนอมเป็นอย่างดี เช่นครอบครัวที่มีลูกสาวคนเดียวส่วนใหญ่ มักจะถูกเลี้ยงมาให้เหมือนไข่ในหิน แบบว่าไม่ยอมให้ทำอะไรเลย ไม่เคยเผชิญปัญหา ถ้าครอบครัวไหนเลี้ยงดูลูกแบบนี้ระวังลูกจะโตมาอยู่ในสังคมลำบากนะจ้ะ)


     ลีเวีย : "ดิฉันไม่ได้ถูกใส่ไว้ในหินนะคะ"


     โซกะ : "แค่เปรียบเทียบหรอก! นี่เธอถูกเลี้ยงมายังไงกันแน่?"


     ลีเวีย : "ยังไงเรอะคะ? ก็แค่เมื่อตอนเช้านี้ ดิฉันเพิ่งได้ออกมาข้างนอกเป็นครั้งแรก"


     โซกะ : "ครั้งแรกเรอะ? แล้วไอ้ที่ฉันเห็นตอนที่เธอยืนอยู่กับอัศวินมังกรคนก่อนเมื่อตอนนั้นไม่ใช่เธอหรอกเรอะ"


     ลีเวีย : "นั่นก็แค่ร่างจำแลงของดิฉันเท่านั้นเองค่ะ แต่ตัวจริงของดิฉันอยู่ในห้องที่โดนล็อกกุญแจเอาไว้"


     โซกะ : "ห้องที่โดนล็อกกุญแจ? หมายถึงผนึกพระเจ้าที่กักขังเผ่ามังกรไว้เมื่ออดีตกาลนั่นน่ะเรอะ? แต่ว่าตอนนี้เธอก็อยู่ที่นี่แล้วไม่ใช่เรอะ"


     ลีเวีย : "ฉันอยากออกมาดูด้วยตาตัวเอง ไม่ใช่แค่เห็นจากร่างจำแลงหรือคำพูดของมังกรตัวอื่น แต่หลังจากที่พวกเราเผ่ามังกรถูกมนุษย์หักหลัง และอัศวินมังกรคนที่เหลือรอดคนสุดท้ายก็ได้ทำลายผนึกของพระเจ้าที่ผนึกฉันไว้ ถึงมันจะได้ผลแต่ผนึกที่กักขังฉันมันแข็งแกร่งกว่าของมังกรตัวอื่นๆ จึงต้องใช้เวลาอีกนานพอสมควรกว่าผนึกของพระเจ้าจะแตกสลายหายไป"


     โซกะ : "กว่าผนึกจะแตกสลายหายไป อัศวินมังกรคนนั้นก็ถูกฆ่าตายด้วยสายฟ้าขนาดมหึมา แล้วก่อนที่ร่างจะสลายหายไป เค้าได้เอาผนึกที่กักขังเธอใส่เข้าไปในกำไลข้อมืออันนี้แล้วรอให้มีคนมาเก็บมันได้อย่างนั้นสินะ"


     ลีเวีย : "เพื่อที่จะให้ผนึกของพระเจ้าสลายหายไปอย่างสมบูรณ์ จะต้องมีคนเก็บกำไลข้อมืออันนั้นได้และยอมรับการเป็นผู้สืบทอดอัศวินมังกรค่ะ"


     ตอนที่จมน้ำตอนนั้นเราก็ได้พบลูกบอลแสงและเสียงของเด็กคนนี้ดังออกมา แต่ตอนช่วงที่เราทำสัญญาที่จะเป็นผู้สืบทอดอัศวินมังกร ร่างกายของเราเหมือนถูกอะไรหลายอย่างพุ่งมาข้างไปในร่างกาย นี่จะบอกว่าพลังของอัศวินมังกรที่ตายไปทั้งหมดถูกเด็กคนนี้เก็บเอาไว้แล้วเธอก็เอาพลังทั้งหมดนั่นใส่เข้าไปในตัวเรางั้นเรอะ?


     โซกะ : "นี่เธอพอจะรู้รึเปล่าว่าทำไมตัวเองถึงถูกผนึกกักขังหนักกว่าของมังกรตัวอื่น?"


     ลีเวีย : "ไม่รู้ค่ะ แต่ฉันจำได้ว่ามนุษย์ที่ค้นพบเผ่าพันธ์ุเราคนแรกได้พูดออกมาว่า 'ท่านคือความหวังของมนุษยชาติ' ค่ะ"


     โซกะ : "ความหวัง...ของมนุษยชาติ...!?"


     'ปิ๊งป่อง~!'

     ช่วงจังหวะที่เรื่องราวของลีเวียกำลังเข้มข้น จู่ๆ เสียงออดหน้าบ้านก็ดังขึ้นจนผมกับลีเวียต้องพักเรื่องนี้เอาไว้ก่อน


     โซกะ : "ใครมาล่ะเนี้ย แล้วบ้านร้างหลังนี้มีออดด้วยเหรอ!?"


      มารี : "ขอรบกวนหน่อยนะ คิดว่าที่นี่เป็นบ้านร้างซะ...อ๊ะ!?"

      มารีเปิดประตูเลื่อนแล้วเดินเข้ามาในบ้าน


      โซกะ : "อ้าว มารีหรอกเรอะ..."


       มารี : "ซะ...โซ!? ทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่เนี้ย!!"

       มารีขึ้นเสียงใส่ผม


      โซกะ : "เธอนั่นแหละมาทำอะไรที่นี่"

      ผมเองก็ขึ้นเสียงใส่เธอกลับบ้าง


      มารี : "ฉันได้ยินมาจากนักเรียนคนอื่นว่ามีเสียงคนดังมาจากบ้านร้างน่ะ ที่แท้ก็เป็นโซเองเรอะเนี้ย...อย่าทำให้ตกใจสิ!"


      ลีเวีย : "่ท่านโซกะ..."


      โซกะ , มารี : "หือ?"


      ลีเวีย : "นั่นเพื่อนเรอะคะ? เป็นคนที่น่ารักมากเลยค่ะ"


      'ปึ๊ดๆๆ'

      เสียงเส้นเลือดบนหน้าของมารีดังขึ้น


      มารี : "แล้วไงยะ!! ยัยเมดนี่ใครกันเนี้ย!!"

      มารีชักปืนพกออกมาแล้วเล็งไปที่มารี


      โซกะ : "เมื่อกี้เค้าชมว่าน่ารักแล้วหล่อนชักปืนออกมาทำไมล่ะนั่น!?"


       มารี : "เงียบไปเลยโซ!! ฉันกำลังคุยกับยัยเมดนี่อยู่นะ!!"


       โซกะ : "ถ้าเธอไม่ใจเย็นเดี๋ยวจะโดนแบบเมื่อคืนอีกนะ"


       มารี : "เมื่อคืน?"

       มารีนึกภาพตอนที่ถูกโซกะจูบเมื่อคืนนี้


       มารี : "อะ...อะ...อีตาบ้า!!"

       มารีหน้าแดงแล้วรีบวิ่งออกจากบ้านไปทันที


       โซกะ : "วิ่งหนีแบบเดิมเป๊ะ วิธีที่ขัดแย้งของสาวแองเจลิกซ์แดนเหนือคือวิธีของแดนตะวันตกสินะ?"


      [เก็บตกสำหรับคนที่ยังไม่รู้เรื่องเมื่อสักครู่นี้นะครับ]

      หญิงสาวแองเจลิกซ์จะตกหลุมคนที่แข่งแกร่งกว่าตนเองหรือถูกทำอะไรที่ดูมิดีมิงาม ซึ่งจะแตกต่างกันออกไปดังต่อไปนี้

      สาวแองเจลิกซ์แดนเหนือ : จะหลงรักก็ต่อเมื่อถูกอีกฝ่ายชนะการประมือตลอดทุกครั้ง

      สาวแองเจลิกซ์แดนใต้ : จะหลงรักก็ต่อเมื่อถูกอีกฝ่ายทำมิดีมิร้ายจนแปดเปื้อน

      สาวแองเจลิกซ์แดนตะวันออก : จะหลงรักก็ต่อเมื่อถูกอีกฝ่ายเห็นสิ่งที่น่าอายที่สุด

      สาวแองเจลิกซ์แดนตะวันตก : จะหลงรักก็ต่อเมื่อถูกอีกฝ่ายชิงจูบแรกต่อหน้าผู้คนมากมาย


      ถ้าฝ่ายชายอยากจะให้หญิงสาวแองเจลิกซ์ที่เข้ามาหลงรักยอมตัดใจ จะต้องสุ่มหาวิธีที่มันขัดแย้งในหัวข้อทั้งสี่อย่างนี้ทำให้หญิงสาวแองเจลิกซ์คนนั้นเกลียด ยกตัวอย่างเช่นโซกะทำให้มารีหลงรักก็เพราะเก่งกว่าและชนะการประมือตลอดทุกครั้ง แต่เธอไม่ชอบการถูกล่วงละเมิดทางเพศ


      ลีเวีย : "ปล่อยให้วิ่งหนีไปแบบนั้นจะดีเรอะคะ?"


      โซกะ : "อย่าไปใส่ใจเลย พวกเราทำความสะอาดบ้านนี้กันต่อเถอะ"


      ลีเวีย : "ทราบแล้วค่ะ!!"

      ลีเวียทำหน้าตาจริงจังพร้อมกับยกเครื่องดูดฝุ่นขึ้นมาด้วย


      โซกะ : "ดูท่าเธอติดอกติดใจเครื่องดูดฝุ่นนั่นจังนะ เฮ้อ...ปวดกบาล..."


      เช้าวันต่อมา เป็นวันที่ผมตื่นเช้าเป็นพิเศษ จึงมีเวลาเดินนวยนาดไปโรงเรียนเพื่อที่จะไปพบอันนาที่ห้องผู้อำนวยการ แต่พอเดินมาถึงก็พบนักเรียนหญิงสองคนที่สวมชุดเครื่องแบบไม่เหมือนกับของนักเรียนคนอื่นๆ ยืนอยู่หน้าห้อง


     "อ๊ะ!...เจ้ามนุษย์ผู้ชาย"


     "ชิ! เห็นแล้วเหม็นขี้หน้าชะมัด เราไปรอประธานที่อื่นกันเถอะ"

     สองสาวคู่นั้นเดินสวนผมไป แล้วหนึ่งในนั้นเดินชนไหล่ผมอย่างแรง นี่ก่ะจะเอาให้ไหล่หลุดเลยรึ


     "ที่หักดาบขององค์หญิงมารีได้คงจะฟลุ๊กสินะ..."

     นักเรียนหญิงคนที่เดินชนไหล่ผมแอบพูดทิ้งท้ายไว้ แล้วเดินตามเพื่อนอีกคนไป แหม่~ ปากร้ายโดนใจพี่เลย


     "ผู้อำนวยการคะ ฉันยอมรับไม่ได้ค่ะ!!"

     คราวนี้เป็นเสียงนักเรียนหญิงอีกคนดังออกมาจากข้างในห้องจนผมที่อยู่อีกฟากได้ยินชัดแจ๋ว


     โซกะ : "อ้าว? คุยกันอยู่หรอกเรอะ ช่วยไม่ได้แฮะ...ออกไปเดินเล่นฆ่าเวลาก่อนก็แล้วกัน"


     "ทำไมถึงต้องรับมนุษย์ผู้ชายเข้ามาอยู่ในโรงเรียนสอนการต่อสู่ของเหล่าแองเจลิกซ์ด้วยล่ะคะ!!"


     โซกะ : "มนุษย์ผู้ชาย...หมายถึงเราเรอะ?"

     ผมหยุดชะงักแล้วเดินกลับไปแอบฟังอยู่ข้างประตู


     อันนา : "เพราะฉันคนนี้บอกว่าจำเป็นไงล่ะ เหตุผลแค่นี้ก็น่าจะพอแล้วไม่ใช่รึ?"


     โซกะ : "(ยัยผู้อำนวยการตัวแสบ น้ำเสียงชวนหนาวสันหลังไม่เปลี่ยนเลยแฮะ...)"


     "ผะ...ผู้อำนวยการจะบอกว่าพวกเรายังมีพลังไม่พองั้นหรือคะ?"


     อันนา : "ฉันไม่ได้สบประมาทความสามารถของสภานักเรียนหรอกนะ แต่ว่า 'เจ้าหมอนั่น' มีพลังพิเศษที่พวกเราไม่รู้จักนะ"


     "ที่ผู้อำนวยการพูดหมายถึงคือเจ้ามนุษย์ผู้ชายที่ล้มองค์หญิงเซร่าได้หรือคะ?"


     อันนา : "นั่นก็ใช่ แต่มันไม่ใช่แค่นั้น"


     "หมายความว่ายังไงคะ? หืม..."


     ตึกตึกตึก...!

     เสียงเหมือนฝีเท้าคนที่อยู่ข้างในกำลังวิ่งเข้ามาหาผมที่กำลังแอบฟังอยู่อีกฟาก บานประตูได้ถูกถีบออกแล้วเด็กสาวผมแดงมัดผมทรงวินเทลวิ่งพุ่งเข้ามาผลักผมจนล้มลงไปนอนกับพื้นแล้วก็นั่งทับตัวผมอีกที


     "กล้ามากนะที่มาแอบฟัง อยากตายมากนัก...อ๊ะ...นี่แก...มนุษย์ผู้ชายนี่!?"


     อันนา : "อุ๊ยตายจริง วันนี้เป็นฝ่ายมาหาฉันเองเลยเหรอเนี้ยโซกะคุง สงสัยต้องจดไว้ในไดอารี่ส่วนตัวซะแล้ว"


     โซกะ : "คนอย่างผู้อำนวยการจดไดอารี่กับเค้าเป็นด้วยเรอะครับ คิดแล้วสยองอ่า..."


     "โซกะ ชิโมะมุระ!? มนุษย์ผู้ชายคนนี้คือคนที่ผู้อำนวยว่าไว้เมื่อ..."


     โซกะ : "นี่เธอช่วยปล่อยฉันซะทีได้มั้ย?"

     ผมพูดแทรกระหว่างที่เธอคนนั้นหันไปถามอันนา


     "ว่าไงนะ?"


     โซกะ : "เอ่อ...ขอบอกเอาไว้ก่อนว่าที่พูดนี่ก็เพื่อตัวเธอเองล้วนๆ เลยนะ"


     "นี่นายกำลังจะพูดอะไรออกมากันแน่?"


     โซกะ : "ต้นขาของเธอ...แบบว่า...มันเหน็บตัวฉันซะแน่นมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว"


     "ว้าย!? เจ้าคนไร้ยางอาย!! ฉันจะจับแกทำเป็นแซลมอนย่างซะ!!"

     ยัยทวินเทลหน้าแดงจนควันออกหัว เธอชักดาบออกมาจากฝักแล้วเตรียมจะฟัน


     อันนา : "อะแฮ่ม~! ช่วยเก็บดาบก่อนจะได้รึเปล่าคะ องค์หญิงเรสเทีย"


     โซกะ : "(กึ๋ย~! องค์หญิงงั้นเหรอ!?)"


     เรสเทีย : "ผะ...ผู้อำนวยการคะ!! แต่ว่า..."


     อันนา : "องค์หญิงเรสเทีย อย่าให้ฉันพูดซ้ำเป็นครั้งสองนะคะ"

     อันนาพูดจบแล้วก็ปล่อยออร่าสีแดงที่ดูน่าเกรงขามให้ผมกับเรสเทียเห็น


     เรสเทีย : "ขะ...เข้าใจแล้วค่ะ..."

     เรสเทียเก็บดาบแล้วลุกออกจากตัวผม


     โซกะ : "เฮ้อ~ นึกว่าจะโดนต้นขางามๆ หนีบตายซะแล้วสิ"


     เรสเทีย : "เจ้าคนไร้ยางอาย! ถ้าแกไม่ใช่คนที่ผู้อำนวยการสนใจล่ะก็ ฉันจับทำปลานึ่งมะนาวไปแล้ว!!"


     โซกะ : "แล้วทำไมต้องเป็นปลานึ่งมะนาวด้วยล่ะ"

     ดูท่ายัยนี่จะชอบอาหารเมนูพวกปลาแห๊ะ


     อันนา : "องค์หญิงเรสเทียช่วยกลับไปก่อนจะได้รึเปล่า ดูเหมือนโซกะคุงอยากจะคุยกับฉันเป็นการส่วนตัวน่ะ"


     เรสเทีย : "ตะ...แต่ว่า! จะให้เจ้ามนุษย์ผู้ชายพรรค์นี้อยู่กับผู้อำนวยการตามลำพังโดยไม่มีการคุ้มครองได้ยังไงกันคะ!!"

     เรสเทียขึ้นเสียงใส่อันนา


     อันนา : "เรสเทีย ฟาห์เรนการ์ท"


     เรสเทีย : "ขะ...ขออภัยค่ะ..."

     เรสเทียถูกอันนาพูดชื่อเต็มด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นจนเธอถึงกับหน้าซีดแล้วเดินออกจากห้องไป ส่วนตัวผมเองก็ได้รับผลเมื่อกี้เหมือนกัน ยัยผู้อำนวยการเวลาโกรธนี่น่ากลัวชะมัด


     อันนา : "เด็กคนนั้นเป็นธิดาของสี่ราชาแดนตะวันออก 'เรสเทีย ฟาห์เรนการ์ท' แดนตะวันออกที่พ่อของเธอปกครองอยู่นั้นขึ้นชื่อด้านการสร้างชุดเกราะและอาวุธที่เอาไว้ต่อสู้ในระยะประชิด ส่วนเธอนั้นเป็นคนเคร่งครัดเรื่องระเบียบวินัยมาก แต่ก็หัวดื้อเอาเรื่อง"


     โซกะ : "อ่า...ผมพอจะเข้าใจ แต่ชุดเครื่องแบบที่เธอคนนั้นมันเหมือนกับนักเรียนหญิงอีกสองที่ยืนรออยู่ข้างนอกเปี๊ยบเลย ยัยพวกนั้นไม่ใช่นักเรียนของที่นี่เรอะครับ?"


     อันนา : "เด็กพวกนั้นเป็นกลุ่มสภานักเรียน มีหน้าที่จัดการกับนักเรียนที่ทำผิดกฎโรงเรียนน่ะ"


     โซกะ : "ถ้าจะมีหน้าที่เหมือนกลุ่มกรรมการรักษาวินัย ก็น่าจะกวดขันให้เข้มงวดกว่านี้อีกหน่อยน้า"


     อันนา : "ทำไมเรอะ?"


     โซกะ  : "ก็ลูกศิษย์ส่วนตัวของคุณโยนภาระน่ารำคาญมาผมน่ะสิ"


     อันนา : "หมายถึงองค์หญิงเซร่าน่ะเหรอ? จะลองคิดดูก็แล้วกันนะ"


     โซกะ : "ไม่ต้องมาคงมาคิดดูเลย ไอ้คนที่อยู่เบื้องหลังมันยืนอยู่ตรงหน้าผมอยู่นี่ไง"


     อันนา : "เอ๋~~ ทำไมถึงพูดแบบนั้นล่ะโซกะคุง~~~"

     อันนาทำหน้าตาน่าสงสาร


     โซกะ : "ผมเดาว่ายังมีอีกใบหน้าที่อยู่ใต้หน้ากากนั่นเหมือนกำลังจะพูดว่า 'ความแตกแล้วงั้นเรอะ' อะไรแบบนั้นนะครับ"


     อันนา : "ชิ!!"


     โซกะ :"แหงะ!! ใช่จริงๆ ด้วย"


     อันนา : "ไหนๆ ก็มาแล้ว ช่วยมากับฉันหน่อยจะได้มั้ยโซกะคุง"


     โซกะ : "ไปไหน?"


     อันนา : "สถานที่ดีๆ ไง"

     อันนาดีดนิ้วให้ชั้นหนังสือตรงฝาผนังห้องก็กลายเป็นประตูอะไรสักอย่าง แล้วหลังจากนั้นเธอก็ลากผมเข้าไปข้างในประตูซึ่งไม่อาจรู้ได้เลยว่าเธอกำลังจะพาผมไปที่ไหน



     อันนา : "ฟู่~ รู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นเยอะเลย~"


     โซกะ : "เอ่อ..."


     อันนา : "หืม? เป็นอะไรไปเหรอโซกะคุง?"


     โซกะ : "ทำไมผมต้องมาอยู่ในที่แบบนี้ด้วยเนี้ย!!"

     ผมขึ้นเสียงใส่อันนาด้วยอารมณ์ที่โมโหสุดขีด นั่นก็เพราะว่าที่ที่ผมกับอันนาอยู่ตอนนี้คือห้องอาบน้ำหญิงประจำโรงเรียน


     อันนา : "พูดอะไรอย่างนั้น ก็อาบน้ำยังไงล่ะ"


     โซกะ : "แล้วทำไมผมต้องลงมาอาบด้วยเล่า!"


     อันนา : "ไม่ต้องห่วง ฉันน่ะให้เมดส่วนตัวต้มน้ำอุ่นใหม่เลยนะ"


     โซกะ : "ไม่ใช่!! ผมไม่ได้ห่วงอุณภูมิน้ำ"


     อันนา : "ปากขึ้นเสียงแต่ตามองอะไรอยู่มิทราบจ๊ะ อ๊าย~ โซกะคุงลามก"


     โซกะ : "'งั้นก็อาบไปคนเดียวสิครับ!!"


     อันนา : "ถ้าไม่ทำตามที่สั่งจะโดนไล่ออกนะ!!"

     อันนายืนขึ้นแล้วชี้นิ้วขึ้นเสียงใส่ผม


     โซกะ : "ใช้สิทธิ์การเป็นอำนวยการทำแบบนั้นจะดีเรอะครับ!?"


     "ท่านผู้อำนวยการคะ เหล้าญี่ปุ่นที่ท่านสั่งได้มาแล้วค่ะ"

      เสียงของเมดส่วนตัวดังจากอีกฟากหนึ่งของประตู


      อันนา : "โอ้ว~ มาแล้วๆ ขอบใจมากจ้า"


      เมดสาววางจอกเหล้าญี่ปุ่นไว้ข้างๆ อันนาเสร็จแล้วก็เดินออกจากห้องไป


      อันนา : "ฮ้าห์~ ยังไงก็ขาดไม่ได้เน๊อะ เหล้าญี่ปุ่นกับอ่างอาบน้ำนี่มันยอดเยี่ยมจริงๆ ดีที่เกิดในญี่ปุ่น!"


      โซกะ : "ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคำพูดนี้จะหลุดมาจากปากของคนต่างโลก"


      อันนา : "ก็สงครามมันจบไปตั้งนานแล้ว แองเจลิกซ์ส่วนใหญ่ในตอนนี้ก็ต่างเกิดและเติบโตในที่ต่างๆ ของโลกใบนี้ แถมแต่ละวันฉันก็ต้องเจอเอกสารให้เซ็นต์นู้นนี่นั่นไม่หยุดหย่อน ขอทำอะไรให้มันสดชื่นหน่อยเถอะ"


      โซกะ : "ยุ่งขนาดนั้นเลยเรอะครับ อย่าบอกนะว่าเรื่องของกลุ่มซิลวาครุซ"


      อันนา : "ซู้ด~ ไม่หรอก พวกซิลวาครุซว่านอนสอนง่ายจะตาย พวกนั้นไม่ทำอะไรนอกลู่นอกทางหรอก"


      โซกะ : "เฮ้อ...ถ้าไม่ใช่เรื่องพวกนี้แล้วเรื่องอะไรเรอะครับ"


      อันนา : "ซู้ด~ นี่ไงล่ะ"

      อันนายื่นแท็บเล็ตให้ผม


      โซกะ : "อะไรล่ะเนี่ย?"


      อันนา : "ดูไฟล์ข้อมูลของนักเรียนหญิงคนนั้นซะก่อนสิ"


      โซกะ " ลีน่า ไซเรนการ์ท นักเรียนหญิงปี 1 ระดับท็อปของโรงเรียนสอนการต่อสู้แองเจลิกซ์ อาจารย์ของหล่อนคือเท้าไร้เงาโยด้า พ่อเป็นสมาชิกวุฒิสภา...อ๊ะ...สะ...เสียชีวิตแล้ว!?"


      อันนา : "ใช่แล้ว เด็กคนนี้ตายไปแล้วเมื่อราวๆ 10 วันก่อน หรือพูดให้ถูกคือ 'ถูกฆ่า' ล่ะมั้ง เพราะมีรอยถูกฟันตั้งแต่ไหล่ขวาลงมา"


      โซกะ : "ขนาดแองเจลิกซ์ผู้หญิงที่ขึ้นชื่อว่าแกร่งที่สุดถูกฆ่าตายแบบนี้ มันช่างเป็นเรื่องที่ไม่น่าเชื่อเลยนะครับ"


      อันนา : "จะว่ายังไงดีล่ะ...ศพของเธอถูกพบที่ตรอกใกล้ๆ โรงเรียนด้วย นักเรียนดีเด่นของโรงเรียนตายอย่างไร้เกียรติเลยต้องปิดข่าวไงล่ะ"


      โซกะ : "ถ้าปกปิดข่าวไม่ให้ใครรู้ แล้วทำไมคุณอันนาถึงมาเล่าเรื่องนี้ให้ผมฟังล่ะครับ?"


      อันนา : "ลีน่าถูกฆ่าตายด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว ส่วนหนึ่งของแขนขวามีแผลไฟไหม้อยู่ด้วย"


      โซกะ : "แผลไฟไหม้เรอะ!?"

      ผมได้ยินคำนี้แล้วเผลอขึ้นเสียงใส่อันนา


      อันนา : "ยังจำดาบไม้ของมารีที่นายหักเป็นสองท่อนได้รึเปล่า ตรงส่วนที่หักมันมีรอยไหม้แบบเดียวกันเป๊ะเลยนะ"


      โซกะ : "คุณอันนากำลังสงสัยว่าผมเป็นคนทำยังงั้นเรอะครับ"     


      ในสงครามระหว่างมนุษย์กับแองเจลิกซ์เมื่อครั้งอดีต หลังมนุษย์พ่ายแพ้สงครามแล้วไปค้นพบเผ่าพันธุ์โบราณอย่างเผ่ามังกรและขอให้พวกเค้าเป็นผู้นำกอบกู้โลกกลับคืนมานั้น รูปแบบการต่อสู่ของเผ่ามังกรจะล้าหลังมาก ซึ่งนั่นก็คือการใช้ดาบและโล่เหมือนอัศวินโบราณ แต่พิเศษหน่อยคือพวกเค้าควบคุมเปลวเพลิง น้ำ และสายลม ส่วนดาบของเผ่ามังกรจะมีขนาดใหญ่และมีความร้อนสูงมาก คนที่ถูกฟันตายด้วยดาบของเผ่ามังกรส่วนมากจะถูกโจมตีเพียงแค่ครั้งเดียวโดยทิ้งหลักฐานเป็นรอยไหม้เอาไว้


    อันนา : "แค่สงสัยเท่านั้นเองแหละ ก็คนที่รู้ว่านายเป็นผู้สืบทอดอัศวินมังกรก็มีแค่ฉันกับเซร่านี่นะ"


     โซกะ : "..."


     อันนา : "แต่ฉันเชื่อว่านี่ต้องเป็นการสร้างสถานการณ์ให้พวกนักเรียนแตกตื่นกัน ทางเราเองก็กำลังหาตัวคนร้ายอยู่ แต่ถ้าทางโรงเรียนไม่ร้องขอมาก็ทำอะไรในโรงเรียนไม่ได้หรอก"


     โซกะ : "นั่นน่ะสินะครับ...ผมเข้าใจแล้ว อย่างน้อยผมก็จะไม่ยอมให้มันทำอะไรตามใจชอบในโรงเรียนไปมากกว่านี้ คุณอันนา...ผมขอเข้าร่วมคดีนี้ด้วยนะครับ..."


     อันนา : "ต้องการแบบนั้นอยู่แล้วล่ะ!! แต่นายเองก็ต้องเข้าเรียนด้วยล่ะ"


     โซกะ : "แหงะ! ก็คุณเป็นคนให้ผมโดดเรียนมานี่!?"


     อันนา : "จะว่าไปแล้วพรุ่งนี้มีงานทัวร์นาเมนต์กับนักเรียนชั้นปีอื่นนี่นะ"


      โซกะ : "งานทัวร์นาเมนต์กับนักเรียนชั้นปีอื่นเรอะครับ?"


      ทัวร์นาเมนต์ของโรงเรียนสอนการต่อสู้แองเจลิกซ์ ตามกำหนดการแล้วจะจัดขึ้นในเวลา 3 วัน ซึ่งการแข่งขันของแต่ละชั้นปีนั้นจะถูกแบ่งการแข่งขันกันชั้นปีละวัน ผู้ที่ครองอันดับต้นๆ ของทัวร์นาเมนต์จะต้องรอแข่งกับนักเรียนทุกชั้นปีอีกครั้ง


      อันนา : "นายก็ลงแข่งด้วยสิ"


      โซกะ : "หา!?"


       อันนา : "ฉันจำได้ว่านายเองมีฝีมือถึงได้เข้าเรียนที่นี่ได้ แต่ถ้าไม่ทำผลงานดีๆ เดี๋ยวจะไม่จบการศึกษาเอานะ"


      โซกะ : "ถ้าทำผลงานได้ดีอย่างที่ว่า ผมก็จะถูกพวกนักเรียนที่นี่เกลียดเอาน่ะสิ"


      อันนา : "การที่จะแข็งแกร่งขึ้นมาได้นั้นคือต้องพิชิตคนอื่นเข้าใจมั้ย"


      โซกะ : "เอาเถอะ ผมชักจะหน้ามืดแล้ว...ยังไงก็ขอขึ้นก่อน..."


      อันนา : "รอก่อนโซกะคุง..."  

      ช่วงจังหวะที่ผมกำลังลุกออกจากอ่างอาบน้ำ อันนาก็พุ่งเข้ามาใส่ผมแล้วจับกดด้วยเรือนร่างที่เปลือยเปล่า


      โซกะ : "คุณอันนา...นี่คุณทำ..."

      ผมพยายามจะพูดออกไปแต่อันนาใช้มือทั้งสองข้างจับแก้มผมเอาไว้พร้อมกับเลื่อนหน้าเข้ามาใกล้ ผมจ้องไปที่ใบหน้าของเธอแล้วก็ถึงกับช็อก ใบหน้าของอันนาตอนนี้เปลี่ยนไปเป็นคนละคน


     อันนา : "ฉันต่างหากที่ต้องถามว่าเธอจะทำอะไร มนุษย์งั้นเรอะ จะเป็นอะไรก็ตามแต่นายน่ะเป็นผู้สืบทอดอัศวินมังกรนะ"


     โซกะ : "กะ...ก็รู้อยู่แล้ว..."


     อันนา : "ไม่ว่าจะเป็นเผ่ามังกรหรือพวกลอบสังหาร ก็อย่าปล่อยให้ฆาตกรแค่คนเดียวหนีไปได้ อย่าแสดงความเห็นแก่ตัวแบบนี้ให้ฉันเห็นอีก!!"



     'กึ๊ดๆๆๆ'

     อันนาเริ่มบีบแก้มของผมแรงขึ้นเรื่อยๆ



     โซกะ : "อึ๊ก...!!"


      อันนา : "จะโดนพวกนักเรียนหญิงพวกนั้นเกลียดเอางั้นเรอะ? อย่าทำให้ขำหน่อยดีกว่า ถ้ามัวแต่สนใจเรื่องนั้นจนทำตัวกากๆ ในทัวร์นาเมนต์ขึ้นมาล่ะก็ ฉันคนนี้จะดับลมหายใจของนาย!!"


      งั้นเรอะ นี่คือจุดประสงค์หลักที่อันนาพาเรามาที่นี่เพื่อสั่งสอนเราแบบนี้ ผมรู้ดีว่าอันนาเกลียดชังเผ่ามังกรที่เป็นคนฆ่าพี่สาวผู้ซึ่งเป็นแม่ทัพใหญ่ของเหล่าแองค์เจลิกซ์ของเธอไป


      โซกะ : "ขะ...เข้าใจแล้ว...ครับ..."


      อันนา : "อื้ม! ถ้าเข้าใจก็ดี"

      ใบหน้าของอันนากลับมาเป็นแบบเดิม เธอยิ้มแฉ่งให้ผมแล้วเดินออกจากห้องอาบน้ำไป ถ้าเมื่อกี้ผมยังมัวดื้อด้านอยู่อีกล่ะก็ อาจจะโดนเธอบีบจนโหนกแก้มแตกแน่ๆ


      หลังจากอันนาเดินออกจากห้องอาบน้ำไปสักพัก ความซวยก็ได้เข้ามาในห้องอาบน้ำ


      "ย๊ะฮู้~~!!"

      'ตูมซ่า...!!'

       ช่วงจังหวะที่ผมกำลังจะลุกออกจากอ่าง จู่ๆ ก็มีเงาคนกระโดดลงอ่างจนน้ำแตกกระจายมาโดนหน้า


      โซกะ : "ร้อนๆๆ เฮ้~! เจ้าบ้าที่ไหนดันมาว่ายน้ำท่าผีเสื้อในอ่างน้ำร้อนแบบนี้!!"

      ผมขึ้นเสียงใส่คนที่กำลังว่ายน้ำท่าผีเสื้อ


      "อ๊ะ! ขอโทษนะ!! ฉันนึกว่าตัวเองเข้ามาเป็นมาคนแรกก็เลยเผลอ..."

      

      คนที่ว่ายท่าผีเสื้อยืนขึ้นขอโษ แล้วหมอกไอน้ำก็ค่อยๆ จางลงให้ผมเห็นใบหน้า สายตาที่ผมเห็นในตอนนี้คือเด็กสาวผมแดงที่ปล่อยให้ดูยาวสลวยสวย แต่สิ่งที่ผมจำได้แม่นคือต้นขาที่เคยหนีบตัวผมจนแทบจะหายใจไม่ออกคู่นั้น และคนที่ยืนโชว์ภาพนู๊ดอยู่ตรงหน้าผมคือ 'เรสเทีย ฟาห์เรนการ์ท' นั่นเอง


      โซกะ : "ธะ...เธอ...!?"


      เรสเทีย : "นะ...นาย...!?"


      โซกะ : "อะ...เอ่อ...คือว่าฉันมากับ..."


      'เพี๊ยะ!!'

      ยังไม่ทันได้พูดแก้ตัว เสียงตบ 'เพี๊ยะ' ก็ดังสนั่นไปทั่วห้องอาบน้ำ และก่อนที่สติสัมปชัญญะเริ่มเลือนราง สิ่งที่ผมได้เห็นคือยัยอำนวยการตัวแสบกำลังยืนยิ้มแฉ่งอยู่ข้างนอกห้องอาบน้ำ อ้อ...ที่หล่อนรีบลุกออกไปก่อนเพราะรู้ว่าเรสเทียกำลังจะเข้ามาในอีกไม่ช้านี้สินะ ฝากไว้ก่อนเถอะยัยจิ้งจอก


      อันนา : "หุหุหุ~ ยังอ่อนหัดอยู่นะเจ้าเด็กน้อย..."


      





———————— To Be Continued ————————



ปิด

ประกาศจาก Admin

ช่วยบริจาคค่า VPS หน่อยจ้า
ช่วยบริจาคค่า VPS หน่อยจ้า
ช่วยหน่อยเนอะ ไม่ได้บังคับนะเออ เเต่สักหน่อยก๊ยังดี ^^

ดู »

ThaiZeed

GMT+7, 19-10-2018 09:26 , Processed in 0.051312 second(s), 16 queries , Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2012  Template BY: GDC & 2th