เมนูเพิ่มเติม
เข้าชม: 1606|ตอบกลับ: 0

[Prince Member]


Saitama Inori วันแม่ 2559

  • โมเอะ: 1320
  • Money: 2054
  • Tz: 1329
  • Posts: 327
  • Donate: 0 THB
  • Joined: 14-11-2015
พลังน้ำใจ: 4622
   Pet:
Rachel Alucard
อะไรเหรอ?

โพสต์เมื่อ 22-4-2017 22:05:36 |แสดงโพสต์ทั้งหมด

The Surge Ghost คนกระชากผี

ตอนที่ 11 : วาจาสั่งตาย (บทแรก)









      "แมรี่ โตขึ้นเจ้าอยากจะเป็นอะไร?"

      เสียงของชายวัยกลางคนถามแมรี่ตอนเด็กที่กำลังนั่งเช็ดปืนพกคู่อยู่


      "โตขึ้นหนูอยากจะเป็น 'นักปืน' ค่ะ!!"

      แมรี่ตอบกลับอย่างมั่นใจ


      "หืม? นักปืนเหรอ? เจ้าลองดูรอบตัวเจ้าสิ?"


      รอบตัวของทั้งสองคนเต็มไปด้วยซากศพของเหล่าแวมไพร์ที่ถูกกวาดล้างในปราสาทแดร็กคูล่า บางตัวถูกฆ่าตายด้วยดาบเงิน บางตัวก็ตายเพราะถูกกระสุนเงินยิงใส่ แมรี่มองดูแล้วก็ไม่สนใจอะไร เธอหันกลับมาเช็ดปืนพกคู่ของตัวเองต่อ


     "นี่เจ้าไม่คิดจะมาเป็นนักล่าแวมไพร์อย่างพวกเราบ้างรึ? ปืนก็มีให้ใช้เหมือนกันนะ"


     "แต่วิธีการต่อสู้มันดูไม่เข้าตาหนูเอาซะเลย บ้างก็ใช้กงจักร ใช้ไม้กางเขนบ้าง แถมยังต้องมาใส่เสื้อโค้ทยาวขาดๆ อีก หนูไม่เอาด้วยหรอก!!"


     เด็กหญิงตอบปฏิเสธไปและดูเหมือนว่าเธอจะไม่ยอมที่เป็นนักล่าแวมไพร์จริงๆ


     "แต่เจ้าคือทายาทคนสุดท้ายของตระกูลนักล่าแวมไพร์นะ ถ้าเกิดเจ้าไม่เป็นแล้วใครจะสืบทอดสายเลือดนักล่าแวมไพร์ล่ะ?"


     "น่าเบื่อจังเลย!! อะไรๆ ก็อ้างว่าหนูเป็นผู้สืบทอดคนสุดท้ายอยู่นั่นแหละ"


     "ก็มันเรื่องจริงนี่นา"


     "ก็ได้ๆ ถ้าหนูโตขึ้น เดี๋ยวหนูจะทำลูกมาเป็นผู้สืบทอดให้ค่ะ คุณพ่อ..."


     นี้ก็คือเรื่องราวของแมรี่ที่ได้ให้คำสัญญากับพ่อเอาไว้ และตอนนี้เธอก็กำลังจะทำคำสัญญานั้นเป็นจริง


     "เจ้าจงมาเป็นเจ้าสาวของข้าและมามีทายาทกับข้าเถอะนะ"


     "โน้ว~~~~!!"


     โทยะพยายามดิ้นและออกแรงมือให้หลุดจากเชือก แต่ว่าเชือกที่แมรี่มัดนั้นยิ่งดิ้นมันยิ่งแน่นขึ้น แมรี่เห็นว่าโทยะไม่มีทางที่จะแก้เชือกออกได้ เธอก็เริ่มถอดเสื้อของโทยะออกอย่างช้าๆ


     "อึ๊ก...หยุดเถอะครับคุณแมรี่..."


     "อย่าพูดแบบนั้นสิเจ้าสาวของข้า เจ้าน่าจะดีใจที่จะได้รวมเป็นเป็นหนึ่งกับข้านะ"


     "สำหรับผู้ชายมันก็น่าดีใจอยู่หรอก แต่นี่มันไม่กะทันหันไปหน่อยเหรอครับ?"


     "ข้าน่ะนะ คิดแล้วคิดอีกว่าจะหาคนมาทำทายาทยังไงดี แต่ข้าได้เห็นเจ้าวิ่งเข้าอุ้มคุณหนูเร็นตอนที่สู้กับข้า ตอนนั้นหัวใจข้าเต้นแรงมากและเห็นได้ว่าเจ้าเป็นคนที่คอยปกป้องผู้อื่นโดยที่ไม่สนใจว่าตัวเองจะเป็นยังไง ข้าจึงตัดสินใจได้แล้วว่าเจ้าเหมาะสมที่จะมาเป็นคนทำทายาทให้กับข้า"


     "เอ่อ..."

     โทยะพูดอะไรไม่ออก


     "เพื่อที่จะทำให้คำสัญญาที่ข้าให้กับพ่อเป็นจริง เจ้าจงเอาน้ำ 'จุดจุดจุด' ใส่เข้ามาในตัวข้าได้เลย!!"

     แมรี่แหกขาตัวเองให้โทยะเห็น 'จุดจุดจุด' จนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน แมรี่ใช้โอกาสนี้ถอดกางเกงโทยะแล้วเอามือล่วงน้องชายของโทยะออกมา


     "อย่านะ อย่าแกล้งฮิโรชิของโผ๊ม~!!"


     อีกไม่กี่อึดใจแมรี่ก็กำลังจะเล่นท่าขี่ม้าส่งเมืองกับโทยะแล้ว...


     'โครม!!'

     โยวไคแมงมุมตัวใหญ่ยักษ์ได้พังประตูกระท่อมเข้ามา


     "แวนเฮลซิ่ง!! แกฆ่าน้องรองกับน้องเล็กของข้า!! ข้าจะฆ่าเจ้า..."


     'ปังๆๆๆ'

     แมรี่ใช้ปืนพกคู่สาดยิงใส่โยวไคแมงมุมยักษ์เละแบบเดียวกันกับโยวไคสองตัวก่อนหน้านี้


     "ชิ!! ทำไมถึงต้องมาขัดจังหวะทุกทีเลยนะ!!"

     แมรี่พูด


     "เฮ้อ..."

     โทยะโล่งใจขึ้นมานิดนึง


     "ในภูเขานี้มีโยวไคที่แข็งแกร่งสุดก็คือเจ้าสามตัวเมื่อกี้นี้แหละ คราวนี้คงไม่มีใครมาขัดการทำทายาทของเราอีกนะ"

     แมรี่เดินกลับมาและเตรียมจะเริ่มขี่ม้าส่งเมืองอีกครั้ง


     "ชิปหายแล้ว..."

     ดูเหมือนการบุกเข้ามาของโยวไคแมงมุมยักษ์จะเป็นการต่ออายุให้โทยะแค่ชั่วคราวเท่านั้นละมั่งเนี้ย


     "ช้าก่อน!!"

     คราวนี้มีคนมาขัดจังหวะอีกครั้ง แมรี่โมโหมาก เธอบรรจุลูกกระสุนปืนเสร็จแล้วหันปากกระบอกไปทางต้นตอของเสียงนั้น


     แมรี่ตกใจเล็กน้อยเมื่อได้เห็นว่าคนที่ตะโกนเสียงมาขัดจังหวะไม่ใช่โยวไค และคนที่มาขัดจังหวะนั้นคือชานะที่แต่งเป็นชาย


     "พะ...พี่ชานะ..."

      โทยะยกหัวขึ้นและมองชานะที่กำลังยืนเผชิญหน้ากับแมรี่


      "เจ้าเป็นใคร? กล้าดียังไงถึงมาขัดจังหวะการทำทายาทของข้า!!"

      แมรี่ขึ้นเสียงใส่ชานะ


      "ทะ...ทำทายาท!!??"

      ชานะพูดและแอบส่งสายตาดุๆ ไปทางโทยะ


      "กึ๋ย!"

      โทยะสัมผัสได้ว่ามีสายตาเต็มไปด้วยแรงอาฆาตมองมา เค้าเอาหัวลงและแกล้งทำเป็นสลบ


      "ที่ฉันมาที่นี่ก็เพื่อจะมารับเจ้าสาวของฉันกลับคืน"

       ชานะพูดใส่แมรี่


      "อย่ามาล้อเล่น โทยะคือเจ้าสาวของข้าแต่เพียงผู้เดียว ไม่มีทางที่เค้าจะไปมีคนอื่นได้นอกจากข้า!!"

      แมรี่กลับไป


      ศึกชิงนาง(?)กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่ช้านี้ ส่วนเร็นกับโอคิที่เพิ่งจะวิ่งมาถึงก็ถูกรินเนะห้ามไม่ให้เข้าไปยุ่ง เธอได้จัดที่นั่งให้ทั้งสองคนอย่างดีเพื่อเตรียมดูการต่อสู้นี้ว่าใครจะเป็นฝ่ายชนะ


     "ฉันอยู่กับโทยะมาตั้งแต่เด็กย่อมรู้ดีกว่าใคร เธอไม่มีสิทธิ์ที่จะทำเค้าแบบนั้น"


     "เค้าคือเจ้าสาวของข้า ข้ามีสิทธิ์จะทำอะไรเค้าก็ได้"


      ศึกชิงนาง(?) ได้เริ่มขึ้นแล้ว รินเนะ เร็น และโอคิ ก็ได้นั่งดูและดื่มชาสบายใจเฉิ่มเหมือนกำลังดูละคร แต่รินเนะจับจ้องไปที่ชานะซะมากกว่า เพราะเธอยังสงสัยวาจาการพูดขอชานะว่ามันคืออะไร ทำไมคนที่โดนเธอเทศนาไปถึงยอมรับฟังแต่โดยดี


     "ถ้ายังจะมาขัดขวางการทำทายาทของข้าอยุ่ต่อไปล่ะก็ ร่างของเจ้าก็จะมีรูกระสุนปืนเต็มตัว"

     แมรี่พูดจบแล้วก็เล็งปากกระบอกปืนพกคู่เล็งไปที่ชานะ


     "อย่าทำแบบนั้นนะคุณแมรี่!!"

     โทยะตะโกนเสียงไป


     "แมรี่เดอะคิด!! ทิ้งปืนและคุกเข่าลงเดี๋ยวนี้!!"


      'คลืน....'

      หลังจากที่ชานะตะโกนเสียงขึ้นมานั้น พื้นแผ่นดินรอบข้างตัวเธอก็ได้สั่นไหวพร้อมกับปล่อยคลื่นเสียงออกไปเป็นวงกว้าง ทุกคนที่อยู่ในรัศมีนั้นตัวสั่นอย่างไม่ทราบสาเหตุ เร็นที่ได้ยินก็ถึงกลับก้มลงไปนั่งพื้นและฉี่ราด โอคิก็มีแสงสีขาวเปล่งประกายไปทั่วเหมือนกับว่ากำลังจะไปสู่สุคติ มีเพียงรินเนะคนเดียวเท่านั้นที่ยังฝืนทนอยู่ได้


     'แกร๊กๆ'

     แมรี่ทิ้งปืนลงพื้นและคุกเข่าลงให้กับชานะ เธอพยายามจะฝืนที่จะไม่คุกเข่า แต่เธอก็ไม่สามารถสั่งการร่างกายของตัวเองได้เลย


     "หึหึหึ...น่าสนใจจริงๆ เด็กหนุ่มผู้มีพลังมือกระชากทุกสิ่งทุกอย่างกับเด็กสาวผู้กล่าววาจาให้คนผู้นั้นทำตามคำวาจา..."

     รินเนะพูดด้วยน้ำเสียงสั่นๆ


    "เอาล่ะ ในเมื่อเธอคุกเข่าให้ฉันแบบนี้ เตรียมพร้อมที่จะรับฟังคำเทศนาของฉันรึยัง?"

    ชานะเลื่อนหน้าเข้าไปหาแมรี่


    "มะ...ไม่นะ ไม่เอาคำเทศนาแบบเมื่อวานนะ!!"

    แมรี่ทำหน้าตาเหมือนคนกำลังจะร้องไห้


    "ถ้าอย่างงั้นฉันขอตัวโทยะกลับไปล่ะนะ"


    "ค่ะ...เชิญพาตัวเค้ากลับไปได้เลยค่ะ..."

    แมรี่นั่งคอตกปล่อยให้ชานะเดินผ่านไปแต่โดยดี


    ชานะแก้มัดเชือกให้โทยะแล้วก็พาเดินออกจากกระท่อมปล่อยให้แมรี่นั่งเปลือยคอตกอยู่ในกระท่อมคนเดียว ส่วนพวกที่อยู่ข้างนอกก็เพิ่งจะหายจากอาการหวาดกลัวก็ได้วิ่งตรงเข้าหา


     "ไม่เลวสำหรับการแย่งชิงตัวมา แต่ก็ไม่อยากจะเชื่อเลยนะว่ามันจะมีวิธีอื่นนอกเหนื่อจากวิธีการของข้าอีก"

     รินเนะเดินเข้ามาพูด


     "..."

     ชานะไม่พูดอะไร เธอเดินประคองตัวโทยะลงเขาไปและโอคิกับเร็นก็วิ่งตามหลังไปติดๆ


     "วาจาสั่งตายสินะ?"

     รินเนะพูดพึมพำและแอบปล่อยยิ้มออกมาก่อนจะเดินตรงเข้าไปข้างในกระท่อม


    ส่วนทางด้านพวกชานะที่กำลังพาโทยะกลับหอพักอยู่นั้น เธอหันไปเห็นต้นซากุระในสนามเด็กเล่นตอนที่เธอเคยมาเล่นกับโทยะตอนเด็กๆ และเธอก็ได้นึกภาพย้อนกลับไปเมื่อ 2 ปีก่อน...


      "ชานะจัง ตุ๊กตาตัวใหม่ที่เอาเข้าร้านมาวันนี้หายากมากเลยนะ ดูสิๆ น่ารักดีมั้ยล่ะ?"

      ผู้จัดการร้านยื่นตุ๊กตารูปหมีแพนด้าให้ชานะทีกำลังจะแกะกล่องตุ๊กตาดู


      "เอ่อ..."

      ชานะทำหน้านิ่งและจ้องมองตุ๊กตาตัวที่ผู้จัดการร้านยื่นมาให้ดู


      "ว่าไง? น่ารักดีใช่มั้ย?"


      "นั่นสิคะ หายากนะคะเนี่ย"

      ชานะตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาแล้วหันกลับแกะกล่องตุ๊กตาตามเดิม


      "แหงะ!? อะไรน่ะท่าทางแบบนั้น"

      ผู้จัดการร้านเดินตรงเข้าไปหาชานะและเอาตุ๊กตาถูแก้มเธอ


      "อะไรอีกล่ะคะคุณน้า หนูกำลังทำงานอยู่นะ"

      ชานะผลักตัวน้าผู้ชายที่เป็นผู้จัดการร้านออกไป


      "ปกติเค้าต้องพูดว่า 'ว้าย! น่ารักจังเลยค่ะ!!' สิ"

      น้าของชานะพูดเสียงสูง


      "เอ่อ...น้าคะ ของแบบนั้นผู้หญิงเขาพูดกันต่างหากล่ะคะ"

      ชานะตอบหน้าตายใส่น้าของน้า


      "หล่อนก็เป็นผู้หญิงไม่ใช่เร๊อะ!!!"


      "อ๊ะ ขอแก้ใหม่นะคะ 'ของแบบนั้นผู้หญิงน่ารักเขาพูดกันต่างหาก' ล่ะคะ"

      ชานะตอบใหม่แบบกวนๆ แล้วก็เดินออกหลังร้านไป


      "โธ่~ หลานชานะเองก็น่ารักเหมือนกันนะ"


      "ขอไปซื้ออุปกรณ์ห่อของขวัญก่อนนะคะ"

      ชานะตะโกนเสียงเข้ามาข้างในร้าน


      "อย่าแกล้งทำตัวไม่น่ารักแบบนั้นสิ"

      น้าของชานะชะโงกหน้าออกมาจากร้านแล้วตะโกนเสียงไล่หลังเธอไป


      - ใช่แล้ว เราเป็นผู้หญิงที่ไม่น่ารัก -


      "อ๊ะ แย่ล่ะสิ ลืมถามคุณน้าว่าร้านขายอุปกรณ์ห่อของขวัญไปทางไหน"

      ชานะบ่นเสียงพึมพำออกมาคนเดียวโดยไม่สนใจว่าคนที่เดินผ่านไปมารอบข้างจะหันมามองเธอยังไง


      - เราไม่ใช่ตุ๊กตาที่ถูกเลือกไปวางในร้านขายตุ๊กตาหรือจะถูกเรียกอีกอย่างว่าลิตเติ้ลดอร์ แต่ตอนที่รู้สึกตัวว่าเราไม่ใช่เด็กผู้หญิงที่พิเศษอะไร -


     'ชานะ พ่อกับแม่จะหย่ากัน ลูกไปอยู่กับคุณน้าที่เปิดร้านขายตุ๊กตาซะนะ'


     'อ่า...นี่เราถูกคุณพ่อคุณแม่ทิ้งแล้วสินะ...'


    - หลังจากวันนั้น เราก็ไม่คาดหวังอะไรจากใครอีก โดยเฉพาะ 'ผู้ชาย' -


    'ชานะไม่หาแฟนบ้างเหรอ? เห็นตั้งแต่เธอเข้ามาเรียนที่นี่แล้วไม่เห็นจะสนใจเรื่องผู้ชายในโรงเรียนเลย'


    'เอ๋~ เรื่องพวกนั้นฉันขอผ่านดีกว่า เพราะยังไงก็ไม่มีใครมารักเราอยู่แล้ว...'


    - ใช่...เราคือผู้หญิงที่ไม่มีใครต้องการ -


     'จ้อก...'

     เสียงท้องร้องของชานะดังขึ้น เธอได้แวะเข้าไปที่ร้านขายขนมปังที่เพิ่งเปิดใหม่ก่อนจะย้อนกลับถามทางกับน้าของเธออีกครั้ง


     "คุณน้าคะ ร้านขายอุปกรณ์ที่ว่านั่นมันไปทางไหน..."

      ชานะเดินเข้ามาในร้าน


     "ขอบคุณมากค่ะคุณลุง"


      "จ้า ไว้แวะเข้ามาอีกนะ"


      ชานะเดินเข้ามายืนข้างๆ น้าของเธอ และเธอก็ได้เห็นลูกค้าที่เป็นเด็กหญิงสองคนกำลังจะเดินออกจากร้านไป


      "พี่คะ รอหนูด้วย"


      "จับมือพี่ไว้นะ เดี๋ยวหลงทาง"

      เด็กหญิงทั้งสองเดินจูงมือออกจากร้านไป


     "พี่น้องมาซื้อของกัน มันช่างน่ารักเหมือนนางฟ้าเลยเนอะ"


     "นั่นสิคะ ฉันก็พลอยนึกถึงน้องชายขึ้นมาเลย"


     "หา? น้องชาย?"


     "ค่ะ น้องชาย..."


     "เอ๋!? เดี๋ยวนะ!! หลานชานะมีน้องชายด้วยเหรอ!? น้าไม่เห็นจะรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย!!"


     "ไม่ใช่น้องชายแท้ๆ หรอกค่ะ แต่เป็นน้องชายที่อยู่ข้างบ้านต่างหาก"


     "อ่อ...งั้นหรอกรึ"

     น้าของชานะโล่งใจ


     "หนูกับเค้าก็เล่นด้วยกันมาตลอดจนเค้าขอมาเป็นน้องชายของหนู แต่พอเวลาได้ผ่านไปถึง 15 ปี หนูก็ไม่ได้เจอเค้าอีกเลย นั่นก็เพราะว่าพ่อแม่หย่ากันจนหนูต้องย้ายมาอยู่กับคุณน้ายังไงล่ะคะ"


     "อืม..."


     "อ๊ะ! นี่หนูพูดเรื่องอะไรออกไปคะเนี้ย!!"


     "ฮ่าฮ่า ไม่หรอกๆ ฉันดีใจนะ ที่นานๆ หลานชานะจะเล่าเรื่องครอบครัวและน้องชายลับๆ ให้ฟัง"


     "แต่เค้าก็ชอบช่วยเหลือคนอื่นโดยที่ไม่สนใจว่าตัวเองจะเป็นยังไง หนูเป็นห่วงเค้ามากเลยล่ะค่ะ"

     ชานะพูดจบแล้วก็นึกภาพตอนที่ตัวเองกำลังถูกฝูงหมาจรจัดทำร้ายแล้วมีเด็กชายคนหนึ่งยืนขวางและเอาไม้มาไล่ตีจนพวกมันหนีกระเจิงไปหมด


     "ทำไมถึงเล่าเรื่องของเค้าให้คุณน้าฟังด้วยนะ..."

     ชานะเดินบ่นพึมพำคนเดียวและกำลังตรงไปยังร้านขายอุปกรณ์ห่อของขวัญตามเส้นทางที่น้าของเธอบอก


     "15 ปีก่อนเหรอ? แสดงว่าตอนนี้เค้าคงอายุ 13 แล้วสินะ อ๊ะ...เอาจริงเหรอเนี้ย!?"

     ชานะสังเกตเห็นเส้นทางในแผนที่ที่น้าเธอเขียนให้ ในเส้นทางนั้นเป็นทางผ่านสนามเด็กเล่นที่เธอเคยเล่นกับเด็กชายข้างบ้านอยู่เป็นประจำ เธอจึงได้ใช้โอกาสนี้ไปรื้อฟื้นความทรงจำนิดหน่อย


     "จำได้ว่ามาเล่นในสนามเด็กเล่นนี้ทุกวันบ่อยๆ จนเด็กคนนั้นติดเราหนึบเลยนี่เนอะ"

     ชานะเดินตรงเข้านั่งชิงช้าและนึกภาพตอนที่ตัวกำลังเล่นกับเด็กชายข้างบ้านเมื่อ 15 ปีก่อน


     'พี่ชานะ'


     'หืม? มีอะไรเหรอ?'


     'ผมน่ะนะ ถ้าโตขึ้นผมจะมาเป็นคนรักของพี่ชานะล่ะ'


     'หา? คนรัก? หมายถึงคนรักเหรอ?'


     'อื้ม! ในทีวีบอกว่าผู้ใหญ่จะเป็นคนรักกับคนที่ชอบล่ะ'


     'งะ...งั้นเหรอ? ทำไมนายพูดเรื่องนี้ให้พี่ฟังล่ะ?'


     'ก็เพราะว่าผมชอบพี่ชานะมากที่สุดไงล่ะ'


     'คิกคิก พี่ก็ชอบเธอเหมือนกัน'


     'งั้นถ้าผมโตเป็นผู้ใหญ่เมื่อไหร่ ให้ผมเป็นคนรักของพี่นะ'


     'จ้า พี่ให้สัญญา'


     นี้คือเรื่องราวก่อนที่ครอบครัวของชานะจะแตกแยกกัน เด็กสาวผู้ไม่สนเรื่องความรักนั่งคิดแล้วคิดอีกว่าทำไมตัวเองถึงต้องมานึกเรื่องนี้ขึ้นมา เธอลุกออกจากชิงช้าแล้วเตรียมจะเดินออกจากสนามเด็กเล่นเพื่อที่จะไปซื้ออุปกรณ์ห่อของขวัญ


     'ซ่า...'

     สายลมได้พัดผ่านตัวเธอจนต้องหันหน้าหนีลม และตรงทิศทางที่ชานะหันหน้าหนีลมไป เธอไปเห็นต้นซากุระต้นที่เธอได้ไปสัญญากับเด็กชายคนนั้น และสิ่งที่เด็กสาวกำลังจะได้เห็นนี้คือเด็กหนุ่ม ม.ต้น ยืนอยู่ใต้ต้าซากุระต้นนั้น


     "ทะ...โทยะ...?"

     ชานะพูดชื่อของเด็กชายเมื่อตอนนั้นขึ้น แล้วเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ใต้ต้นซากุระก็หันหน้ามองมาทางเธอ


     'ตึกตักๆ'

     เสียงหัวใจของชานะเต้นดังมากเมื่อเธอได้เห็นใบหน้าของเด็กหนุ่มคนนั้น


     "พี่ชานะ!!"

     เด็กหนุ่มคนนั้นวิ่งตรงเข้ามากอดชานะ


     "ว้าย!!??"

      ชานะหน้าแดงขึ้นมาหลังถูกเด็กหนุ่มคนนั้นกอด


      "ใช่พี่ชานะจริงๆ ด้วย!!"

      เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นให้ชานะเห็นชัดๆ


      "นะ...นี่นายคือโทยะเหรอ? (หน้าตาพอมีเค้าอยู่หรอก แต่ไอ้ผ้าพันแผลตรงแขนขวานั่นมันอะไรน่ะ?)"

      ชานะคิดและเหล่ไปเห็นผ้าพันแผลที่แขนขวาของโทยะ


      "เอ่อ...พี่ชานะ"

      

      "อะ...อะไรเหรอ?"


      "คือว่าผม...หิวแล้วอ่าครับ..."

      โทยะพูดจบแล้วก็มีเสียงท้องร้องดังตามหลังมา


      ชานะได้พาโทยะมาซื้อกล่องที่ร้านสะดวกซื้อและมานั่งทานกันที่สวนสาธารณะข้างๆ สนามเด็กเล่นที่ทั้งสองพบเจอกัน


      "ย๊ะฮู็ว ข้าวกล่องล่ะ!!"

      โทยะเปิดฝาข้าวกล่องจนควันลอยออกหอมฉุย


      "ขอโทษที่พามากินอันที่ดีกว่านี้ไม่ได้นะ เพราะตอนนี้พี่อาศัยอยู่กับน้าน่ะ"


      "ไม่หรอก เท่านี้ก็อร่อยมากพอแล้วครับ (หิวมากจริงๆ)"


      "ขอถามให้แน่ใจอีกครั้งนะ นายคือโทยะจริงเหรอ?"

      ชานะถามพร้อมกับทำสีหน้าไม่ไว้วางใจ


      "ใช่แล้วล่ะ!! ตอนแรกก็กังวลว่าพี่ชานะจะลืมผมรึเปล่า เพราะเราไม่ได้เจอกันนานมากแล้ว แต่ผมก็ดีใจที่พี่ชานะจำผมได้ นี่อาจจะเป็นผลของการที่ผมขอมาเป็นน้องชายของพี่ชานะรึเปล่านะ?"


      ช่วงจังหวะที่โทยะกำลังเล่าเรื่องต่างๆ ให้ฟัง ชานะก็ได้แต่จ้องหน้าของโทยะอย่างไม่ละสายตา


      "จะว่าไปแล้ว หมอนี่ก็โตขึ้นมาเป็นหนุ่มหล่อเลยแห๊ะ..."

      ชานะพูดออกมาเบาๆ


      "หนุ่มหล่ออะไรเหรอ?"

      โทยะพูดแทรกเข้าจนชานะสะดุ้งตกใจ


      "ไม่ใช่นะ!! ที่ฉันพูดออกมาเมื่อกี้คือผ้าพันแผลที่แขนขวานั่นต่างหาก?"

      ชานะพยายามเปลี่ยนเรื่อง


      "นี่เหรอ ผมพันไว้ผนึกพลัง 'มือกระชาก' น่ะ ช่วงนี้มี้มันชอบทำอะไรไม่เข้าเรื่องก็เลยผนึกไว้ซะ"


      "พลังมือกระชาก? อะไรล่ะนั่น?"

       ชานะทำหน้างง


       'ฟุ่บๆ'

       หลังชานะพูดไปเมื่อสักครู่นี้ เธอก็รู้สึกหวิวๆ ขึ้นมาทันที เธอลึกขึ้นและเอามือลูบคลำตัวเองหาอะไรบางอย่าง


      "ไม่จริงใช่มั้ย!? เมื่อกี้นี้เหมือนโดนใครดึงอะไรออกไปเลย"

      ชานะบ่นเสียงออกมาเบาๆ


      "หาไอ้นี่อยู่ใช่มั้ยครับ?"

      โทยะยื่นแขนขวาไปทางชานะและแบมือออกมาให้เธอเห็นอะไรบางอย่าง


      "อ๊ะ...อ๊ะ!!??"

      ชานะหน้าแดงขึ้นเมื่อได้เห็นว่าสิ่งที่โทยะยื่นมาให้นั้นคือชุดชั้นในกับกางเกงในตัวที่ใส่อยู่ตอนนี้ของเธอ


      "ผมกระชากมันออกมาเมื่อกี้เองแหละ เท่านี้พี่ชานะเชื่อผมรึยังว่าพลังมือ..."


       'ผวัะ!!'

      โทยะพูดยังไม่ทันจบก็ถูกชานะใช้ท่าจระเข้ฟาดหางใส่คอกระเด็นตกจากเก้าอี้และสลบเหมือดไปทันที


      "อะ...อือ..."

      โทยะลืมตาตื่นพร้อมกับยกตัวขึ้นมา เค้าขยี้ตาตัวแล้วหันซ้ายหันขวา


      "นี่เรา...อยู่ที่นี่ไหนเนี้ย?"


      "ห้องนอนของฉันเอง"

      ชานะพูดแทรกเข้าจนเด็กหนุ่มที่เพิ่งจะโดนเธอเตะก้านคอสะดุ้งเฮือก


      "ขอโทษที่เตะก้านคอนายไปเมื่อกี้นะ"


      "ครับ?"

      โทยะทำหน้างง


      "ก็เรื่องพลังมือกระชากอะไรนั่นไง ถ้านายไม่ทำแบบนั้นฉันก็คงไม่เชื่อหรอกนะ"


      "อ่ะ...ครับ..."


      "แต่ก็น่าจะหาวิธีที่จะทำให้เชื่อด้วยวิธีอื่นก็จะดีมากเลย..."

      ชานะทำตาดุใส่โทยะ


      "ขะ...ขอประทานโทษด้วยคร้าบ!!"

      โทยะกระโดดลงมาจากเตียงนอนแล้วก้มตัวขอโทษชานะ


      วันต่อมา...


      'กริ๊งๆๆๆๆ!!'

      เสียงออดพักลางวันในโรงเรียนของชานะดังขึ้น ทุกคนในห้องต่างพากันแยกย้ายไปโรงอาหาร แต่ก็ามีคนห่อข้าวกล่องมาและหนึ่งในนั้นมีชานะรวมอยู่ด้วย


     "อาร๊ะ อาร๊ะ วันนี้ชานะจังห่อข้าวกล่องมากินที่โรงเรียนด้วย (ปกติกินที่โรงอาหารนี่นา)"

     เพื่อนคนเดียวในห้องของชานะที่ไว้ใจที่สุดเดินเข้ามาทัก


     "อ๊ะ!! เอ่อ...ข้าวกล่องอันนี้น้องชายทำให้น่ะ"


     "เอ๋!! น้องชายลับๆ เมื่อ 15 ปีก่อนคนนั้นน่ะเหรอ!?"


     ชานะรีบเอามือปิดปากเพื่อนของเธอเอาไว้


     "อย่าพูดเสียงดังสิ เดี๋ยวคนอื่นเค้าก็ได้ยินกันหมดหรอก"


     "จะไม่เสียงดังได้ยังไง ตอนเด็กๆ ฉันก็เล่นกับเค้าด้วยเหมือนกันนะ แล้วนี่เค้ากลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอ?"


     "เมื่อวานนี้เอง"


     "แล้วตอนนี้เค้าอยู่ที่ไหน?"


     "ในห้องของฉันน่ะ"


     "ไม่ได้เจอกันตั้ง 15 ปีก็จับเข้าห้องเลยเหรอ!!"


     "ไม่ใช่ยะ!! มันแบบว่า...จู่ๆ เขาก็มาอย่างกะทันหันก็เลยยังหาที่พักไม่ได้"


     "งั้นพาเค้ามาเดี๋ยวนี้เลยสิ"

     เพื่อนของชานะเลื่อนหน้าเข้ามาใกล้


     "เอ๊ะ?"


     "นี่เป็นคำสั่งของลูกสาวของ ผอ. นะ ถ้าไม่อยากโดนประกาศไปทั่วว่านักเรียนหญิงของที่นี่พาผู้ชายมานอนในห้อง ก็จงพาเด็กคนนั้นมาที่นี่ซะ!!"


     "เอ๋!!!???"


     ชานะลืมไปซะสนิทเลยว่าเพื่อนคนนี้เป็นลูกสาวของ ผอ. แถมยังเป็นหัวหน้าห้องและประธานนักเรียนอีกด้วย คำพูดและคำสั่งของเธอเปรียบเสมือน ผอ. มาสั่งการเอง ชานะทำอะไรไม่ได้ จึงออกไปตามโทยะให้มาโรงเรียนนี้


     ...และหลังจากนั้น...

     "ยินดีที่ได้รู้จักครับ!! ผมชื่อโทยะเป็นน้องชายลับๆ ของพี่ชานะครับ!!"

     

     ชานะได้พาโทยะมาแนะนำตัวในห้องของ ผอ. และข้างในนี้มีเพียงแค่ ชานะ โทยะ และเพื่อนของชานะเท่านั้น


     "ไม่นึกเลยนะครับว่าเพื่อนของพี่ชานะจะมีอำนาจได้ถึงขนาดนี้ ห้องก็เต็มไปด้วยดอกไม้สวยๆ ที่เด็กผู้หญิงชื่นชอบ ไม่เหมาะที่จะเป็นห้องของ ผอ. เลยด้วยซ้ำ"


     "โทยะ...ความจริงแล้ว ผอ. ก็คือคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าเรานี่ไง"


      "เอาจริงดิ!!??"

       โทยะทำหน้าตกใจ


      แนะนำตัวจ้ะ เธอคนนี้มีชื่อว่า 'อันนา' เธอเป็นลูกสาวของ ผอ. โรงเรียนมัธยมแห่งนี้ อีกทั้งเธอก็ยังเป็นหัวหน้าห้องและประธานนักเรียนอีกด้วย ตอนนี้ ผอ. เกิดป่วยกะทันหันจึงให้ลูกสาวของเค้ารับอำนาจหน้าที่ในการควบคุมโรงเรียนแห่งนี้แทนเค้าเป็นการชั่วคราว


      "เอ่อ...ตอนนี้ชั่วโมงเรียนรอบบ่ายเริ่มแล้วนะ ยอมขาดเรียนเพื่อมาคุยเรื่องแบบนี้มันไม่ดีต่อผลการเรียนนะ"

      ชานะพูด


      "ผลการเรียนลดก็ช่างหัวมันสิ ฉันในตอนนี้คือผู้อำนวยการชั่วคราวนะ จะปรับผลการเรียนให้ขึ้นมาดีกว่าเดิมก็ยังได้"

      อันนาพูดเสียงดังพร้อมกับทำท่าทางเหมือนผู้มีอำนาจ


      "เอ่อ...นั่นสินะ"


      "ว่าแต่เราเองก็ไม่ได้เจอกับเธอมานานเหมือนกันนะ โตขึ้นมากเลยนะโทยะ"

       อันนาหันไปพูดกับโทยะ


      "อ๊ะ! เอ่อ..ผมเคยรู้จักกับคุณอันนามาก่อนด้วยเหรอครับ? ผมจำไม่เห็นจะได้เลย"


      "คิกคิก ก็ตอนนั้นฉันได้มีโอกาสได้เล่นกับพวกเธอแค่วันเดียวเอง ตอนนั้นพ่อของฉันมาประชุมในชุมชนน่ะ"

       อันนาพูดให้โทยะนึกขึ้นให้ได้ แต่เค้านึกยังไงก็นึกไม่ออกอยู่ดี


       "เอ่อ พี่ชานะเรียนอยู่โรงเรียนนี้เหรอ?"

       โทยะหันหน้าถามชานะ


       "อืม ใช่แล้ว"


       "อาร๊ะ อาร๊ะ ชานะจังมีน้องชายลับๆ ที่หล่อขนาดนี้อยู่ด้วย ฉันที่เป็นเพื่อนสนิทกับเธอมาตั้ง 8 ปีเพิ่งจะได้รู้แบบจริงจังก็ครั้งนี้แหละ"


       อันนาพูดแทรกเข้ามา


      "นี่หล่อนตั้งใจจะพูดอะไรออกมากันแน่ห๊า?"

      ชานะทำ่าทางหงุดหงิดใส่อันนา


      "แต่ก็วางใจได้แล้วล่ะ"


      "หา?"


      "เพราะชานะจังไม่ยอมเล่าเรื่องครอบครัวให้ฟังสักอย่าง ฉันเลยเป็นห่วงมาตลอด แต่ก็ดีแล้วที่เธอได้เจอคนที่เธอเชื่อใจมากที่สุดอีกครั้งและก็จะได้อยู่กันเป็นครอบครัวเหมือนเมื่อก่อน"


      "เคร้ง!!"

      ชานะวางแก้วน้ำชาลงซะดังจนโทยะที่นั่งอยู่ข้างๆ สะดุ้งตกใจ


      "อันนา...วันนี้ฉันขออนุญาตเธอกลับบ้านก่อนเวลาจะได้รึเปล่า?"

      ชานะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา


      "ได้สิ ก็ฉันตอนนี้เป็นผู้อำนวยการชั่วคราวนี่นะ"


      อันนาให้อนุญาตชานะกลับบ้านก่อนเวลาได้ โทยะกับชานะก็ได้เดินกลับร้านขายตุ๊กตาจนทั้งสองเดินผ่านมาเห็นสนามเด็กเล่นตอนที่ทั้งสองคนพบกันเมื่อวานนี้


      "อ๊ะ!! พี่ชานะ นั่นสนามเด็กเล่นเมื่อวานนี้ไง!!"

      โทยะเห็นชานะทำสีหน้าไม่ร่าเริง เค้ารีบคว้ามือชานะแล้ววิ่งตรงเข้าไปข้างในสนามเด็กเล่น


      "อ๊ะ เดี๋ยวสิ!!"


      "สมัยเด็กเราสองคนมาเล่นที่นี่บ่อยใช่มั้ยล่ะ ผมคิดว่าถ้ากลับมาที่นี่อาจได้เจอพี่ชานะก็ได้ แล้วก็ได้เจอจริงๆ ด้วย"


      "(อา...จริงด้วยสิ...ที่เราบอกลากันวันนั้นก็เป็นที่นี่)"

      ชานะเห็นภาพตัวเองที่กำลังเดินจากโทยะไปเมื่อ 15 ปีก่อนในสนามเด็กเล่นแห่งนี้ และตอนนี้เธอกำลังถูกโทยะจูงมือเธอให้วิ่งกลับเข้าไปในสนามเด็กเล่นคืน นี่อาจจะเป็นผลที่โทยะรอคอยการกลับมาของชานะก็เป็นได้


      "เย๊!! ชิงช้าล่ะ!!"

      โทยะวิ่งตรงเข้าไปนั่งและแกว่งชิงช้า


      "เดี๋ยวสิ!! โตแล้วยังจะมานั่งชิงช้ามันน่าอายออก"


      "เอ้า พี่ชานะก็มานั่งด้วยกันสิ"


      "เฮ้อ..."

      สุดท้ายชานะก็ต้องมานั่งเล่นชิงช้าเป็นเพื่อนด้วย


      'แต่ก็ดีแล้วที่เธอได้เจอคนที่เธอเชื่อใจมากที่สุดอีกครั้งและก็จะได้อยู่กันเป็นครอบครัวเหมือนเมื่อก่อน'

      คำพูดของอันนาเมื่อตอนนั้นได้ผุดเข้ามาในหัวของชานะอีกครั้ง จนเธอได้ตัดสินใจที่จะพูดคำๆ นี้ออกมาให้โทยะรับรู้


      "นี่โทยะ...เรามาอยู่ด้วยกันสักพักมั้ย?"

     

      "จริงเหรอ!! ผมอยู่ได้จริงเหรอ!?"

      โทยะทำหน้าดีใจ


      "แต่ถ้าเกิดปัญหาอะไรขึ้น พี่จะติดต่อหาพ่อแม่ของเธอนะ"


      "ครับ!!"

      โทยะหยุดแกว่งชิงช้าแล้วหันหน้าไปทางชานะเพื่อจะอะไรบางอย่างออกมาเช่นเดียวกัน


      "พี่ชานะจำได้รึเปล่า? สัญญาที่ผมกับพี่เคยพูดไว้ที่นี่"


       'ถ้าผมโตขึ้น ผมจะเป็นคนรักของชานะล่ะ'

      นี่คือคำพูดของโทยะเมื่อตอนนั้น



     "คิกคิก จำได้สิ...โทยะเมื่อตอนนั้นยังไม่เข้าใจความหมายของคนรักเลยเนอะ การที่จะให้พี่น้องมาเป็นแฟนกันเนี้ย มันประหลาดจะตาย"


      โทยะได้ยินแบบนั้นจึงได้ลุกออกจากชิงช้าแล้วเดินตรงเข้าไปหาชานะ


      "พี่ชานะ"


      "หือ?"


      "ผมไม่เคยลืมคำสัญญาวันนั้นเลยแม้แต่วันเดียว"

      โทยะโค้งตัวลงแล้วเลือนหน้าตัวเองมาจูบชานะ


      "จะบอกให้ว่าทำไมผมถึงได้มาหาพี่ชานะกะทันหัน"


       "..."

       ชานะหยุดแกว่งชิงช้าและนิ่งเงียบ


      "ผมมาเพื่อเป็นนรักของพี่ชานะไงล่ะ"


      โทยะพูดความในใจจบปุ๊บ ชานะก็หงายหลังตกลงจากชิงช้า


      "เหวอ!! พี่ชานะ"

      โทยะรีบยกตัวชานะขึ้นมาพร้อมกับเขย่าตัวเธอ แต่ชานะก็ไม่พูดอะไรออกมาเลย


      "เอ๊ะ...? เมื่อกี้เราโดนจูบ?"

      ชานะคิดและจ้องโทยะที่กำลังเขย่าตัวเองอยู่ แต่ทว่าเธอกลับไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย


      - ไม่สิ อีกฝ่ายเป็นผู้ชาย ไม่ใช่...เป็นน้องชายลับๆ ของเรา เป็นจูบแรกของเราด้วย ว่าแต่ที่บอกว่ามาเพื่อเป็นคนรักนี่มันหมายความว่ายัง!? -


     'แกร๊ก'

     เสียงฝีเท้าเหมือนคนหยุดเดินดังมาจากทางด้านหลังของโทยะ ชานะหันไปมองแล้วก็ได้เห็นว่าคนที่ยืนดูพวกเค้าอยู่นั้นคืออันนานั่นเอง


     "อาร๊ะ ไหนบอกจะกลับบ้านไงจ๊ะ"

     อันนาพูดพร้อมกับแสยะยิ้มกวนๆ ใส่


     ถูกคนที่ไม่อยากให้เห็น มาเห็นตอนที่จูบกับโทยะซะแล้ว!!

     ส่วนอีกด้านหนึ่ง น้าของชานะที่กำลังจัดวางตุ๊กตาอยู่ในร้านอยู่นั้น ก็มีชายร่างใหญ่สวมเสื้อโค้ทขาดๆ เดินเข้ามาในร้าน


    "ยินดีต้อนรับ...เฮ้ย!!??"

     ชายผู้เป็นเจ้าของร้านตุ๊กตาตกใจเมื่อได้เห็นสภาพร่างกายของคนที่เดินเข้ามาในร้าน เพราะแขนขวาของเค้าขาดเหมือนถูกอะไรบางอย่างกระชากหายไป


    "เด็กผู้ชายที่ชื่อว่าโทยะอยู่ที่นี่รึเปล่า?"


    "ผมอยู่ที่นี่กับหลานสาวผมแค่สองคน ไม่มีเด็กผู้ชายที่ชื่อโทยะอะไรนั่นหรอกครับ"


     "งั้นเหรอ? นี่ข้ามาถึงก่อนมันยังงั้นเหรอ?"


     "แขนของคุณดูสาหัสมากเลยนะตรับ ให้ผมโทรเรียกรถพยาบาลนะ"

     น้าของชานะยกหูโทรศัพท์ขึ้นและกำลังจะเอานิ้วกดหมายเลข


     "วางหูโทรศัพท์และนั่งลงอยู่เงียบๆ ซะ!!"

     ชายร่างใหญ่ตะโกนเสียงออกมาเป็นคลื่นเสียงจนน้าของชานะปล่อยหูโทรศัพท์และนั่งลงเหมือนถูกมนต์สะกด


     "นั่งรอแบบนั้นไปสักพักเถอะนะ"


      "คะ...คุณต้องการจะทำอะไรกันแน่"

      น้าของชานะพยายามจะพูดกับชายร่างใหญ่คนนั้น


      "โฮ่ มีคนที่ฝืนพลัง 'วาจาสั่งตาย' ของข้าได้ด้วยรึเนี้ย? แกต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่ๆ"

      ชายร่างใหญ๋ที่กำลังนั่งรอให้พวกชานะกลับมาก็ได้เปลี่ยนใจหันสนใจน้าของเธอ


      "ย้าก!!"

      น้าของชานะลุกขึ้นยืนได้แล้วก็คว้าตุ๊กตาหมีแพนตัวใหม่ที่เพิ่งลงใหม่เมื่อวานนี้ เค้าก็ดึงหัวตุ๊กตาออกแล้วฉักดาบคาตะนะที่ซ่อนอยู่ข้างในออกมา


     "อึ๊ก! พวกนักล่าปีศาจงั้นเหรอ!!"

      ชายร่างใหญ่เอาแขนซ้ายขึ้นมาป้องกัน แล้วน้าของชานะก็ได้ใช้ดาบคาตะนะฟันเข้าไปที่แขนจนเลือดของชายคนนั้นกระฉูดออกมา


     "หนอย!! แสบนักนะแก!!"

     ชายร่างใหญ่กระโดดถอยหลังออกไป


     "หึหึหึ สูญเสียพลัง 'มือกระชาก' ไปแล้วก็อ่อนปลวกเปียกมากเลยนะ"


     ท่านจอมมาร...


      



———————— To Be Continued ————————




ปิด

ประกาศจาก Admin

ช่วยบริจาคค่า VPS หน่อยจ้า
ช่วยบริจาคค่า VPS หน่อยจ้า
ช่วยหน่อยเนอะ ไม่ได้บังคับนะเออ เเต่สักหน่อยก๊ยังดี ^^

ดู »

ThaiZeed

GMT+7, 10-12-2018 02:20 , Processed in 0.066654 second(s), 16 queries , Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2012  Template BY: GDC & 2th