เมนูเพิ่มเติม
เข้าชม: 1646|ตอบกลับ: 2

[Prince Member]


Saitama Inori วันแม่ 2559

  • โมเอะ: 1264
  • Money: 1952
  • Tz: 1273
  • Posts: 314
  • Donate: 0 THB
  • Joined: 14-11-2015
พลังน้ำใจ: 4522
   Pet:
Rachel Alucard
อะไรเหรอ?

โพสต์เมื่อ 21-2-2017 14:26:20 |แสดงโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Eifer เมื่อ 21-2-2017 14:33

The Surge Ghost คนกระชากผี

ตอนที่ 4 : ตามล่าผีสาวปากฉีก (บทแรก)













     "แย่แน่ๆ ถ้าเกิดมินามิรู้เรื่องที่พวกนั้นอยู่ในห้องเราล่ะก็...แย่แน่ๆ"                                      โทยะนั่งกลุ้ม

     "คุณโทยะคะ"

     "คะ...ครับ!?"

     "เป็นอะไรรึเปล่าคะ? เห็นนั่งกลุ้มอยู่พักหนึ่งแล้ว"

     "อ่ะ! เอ่อ...ไม่มีอะไรจริงๆ ครับ ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ"

     "ถ้าจะให้นั่งรอซุชิอยู่แบบนี้คงอีกนานล่ะค่ะ งั้นลองสั่งอย่างอื่นดูก่อนมั้ยคะ?"
     มินามิหยิบสมุดเมนูอาหารขึ้นมาดู

     "เอาตามนั้นเลยครับ"

     ช่วงจังหวะที่มินามิกำลังอ่านเมนูอาหารอยู่นั้น ชานะก็ได้เหล่ตามองมาที่โต๊ะของพวกโทยะ เธอดีดนิ้วเรียกสาวเสิร์ฟให้เดินมาหา

     "ขอข้าวห่อไข่สุดพิเศษให้กับโต๊ะแปด..."

     เวลาได้ผ่านไป 10 นาที มินามิก็ได้สั่งอาหารอย่างอื่นที่ไม่ใช่ซูชิ เธอจ้องหน้าโทยะและก็ได้เห็นว่าหน้าของโทยะเต็มไปด้วยเหงื่อที่ไหลพลั่กๆ

     "คุณโทยะไม่สบายรึเปล่าคะ? เหงื่อไหลพลั่กเชียว"
     มินามิหยิบกระดาษทิชชูออกมาจากกล่องแล้วเอาไปซับเหงื่อที่หน้าผากของโทยะ

     "อ๊ะ!!??"
     โทยะสะดุ้งเฮือกเมื่อได้เห็นมินามิกำลังซับเหงือให้ เค้านั่งนิ่งเงียบและหน้าก็แดงออกมาเรื่อยๆ

     "อะไรล่ะเนี้ย!? ทำไมพอมินามิเข้าใกล้แล้วหัวใจเราถึงเต้นตึกตักๆ ไม่หยุดล่ะ ทีตอนโอคิกับเร้นเข้ามากอดแหงมันไม่เป็นแบบนี้..."
     โทยะคิด

     "ข้าวห่อไข่สุดพิเศษได้แล้วค่ะ"
     สาวเสิร์ฟวางจานข้าวห่อไข่ไว้ตรงหน้าโทยะ

     "เอ๋? เดี๋ยวนะ? ผมไม่ได้สั่งข้าวห่อไข่นะครับ"
     โทยะพูดหันไปพูดกับสาวเสิร์ฟ

     "คือลูกค้าท่านนั้นสั่งข้าวห่อไข่สุดพิเศษให้กับโต๊ะแปดน่ะค่ะ และกำชับด้วยว่าให้กับคุณโดยตรงด้วย"
     สาวเสิร์ฟชี้นิ้วไปที่กลุ่มสามสาวผิดมนุษย์ที่กำลังกินซูชิอยู่โต๊ะหน้า สองคนแรกดูจะไม่เท่าไหร่เพราะกำลังง่วนกินซุชิอยุ่ แต่คนที่อยุ่ขวาสุดกำลังปลดปล่อยออร่าสีม่วงออกมา

     "เดี๋ยวนะ โต๊ะแปดงั้นเหรอ?"
     โทยะนับเลขโต๊ะตามลำดับและมาหยุดอยู่ที่เลขแปด ซึ่งเลขแปดนั้นเป็นเลขที่ตัวเองกับมินามิกำลังนั่งอยู่นั่นเอง

     "โต๊ะแปดที่ว่าคือโต๊ะเรานี่หว่า..."
     โทยะขยับตัวเข้ามานั่งชิดในสุดและเอาสมุดเมนูอาหารมาบังหน้าตัวเองไว้

     "ดูเหมือนคุณโทยะจะถูกจับได้แล้วนะคะ"
      มินามิพูด

     โทยะพูดอะไรไม่ออกอยู่พักหนึ่ง แล้วหลังจากนั้นเค้าก็ยอมแพ้และเล่าเรื่องราวต่างๆ ให้มินามิฟังทั้งหมด

     "ไม่อยากจะเชื่อ!? ผู้หญิงผมยาวคนนั้นคือผีนับจานในตำนาน 'โอคิคุ' ยังงั้นเหรอคะ!?"

     "อ่า...ฉันเผลอไปกระชากหล่อนออกมาจากทีวีน่ะ ตอนนั้นโมโหมากไปหน่อย..."

     "พลังมือกระชากของคุณโทยะนี่สุดยอดมากๆ เลยล่ะค่ะ มิน่ารุ่นพี่ผู้หญิงที่อยู่โรงเรียนคุณโทยะถึงได้หลบหน้าหลบตาเวลาเจอหน้า"

     "รุ่นพี่ผู้หญิงคนที่อยู่โรงเรียนฉัน? หลบหน้าหลบตา? มินามิจังพูดอะไรน่ะ ไม่เห็นจะเข้าใจเลย"
     โทยะทำหน้างง

     "รู้สึกเธอจะชื่อว่า 'อากาเนะ' ฉันไปได้ยินเข้าว่าคุณโทยะไปช่วยเธอดึงผ้า แล้วตอนที่ดึงนั้นกางเกงในของเธอก็หลุดออกมาด้วย..."

     "ว้ากก!! รุ่นพี่คนนั้นเองเหรอ!!??"
     โทยะลุกขึ้นแล้วรีบเอามือไปปิดปากมินามิเอาไว้

     'ครืน....'
     ออร่าสีม่วงของชานะได้แพร่ขยายใหญ่ขึ้น ที่มันใหญ่ขึ้นแบบนี้ อาจจะเป็นเพราะเธอไปได้ยินคำพูดของมินามิเข้า

     'เป๊าะ!'
     ชานะดีดนิ้วเรียกสาวเสิร์ฟอีกรอบ

     "ขอเครื่องประหารหัวสุนัขแบบจำรองไปให้โต๊ะแปด..."
     สาวเสิร์ฟของร้านซุชิร้านนี้จัดให้ได้ทุกอย่าง เธอนำเครื่องประหารหัวสุนัขแบบจำรองไปวางที่หน้าโทยะ ฝ่ายนั้นเห็นแบบนี้แล้วจึงรีบรับของที่ชานะสั่งไปให้แล้วรีบเดินออกจากร้านไปทั้งๆ ที่มินามิยังไม่ได้กินอะไรเลย

    ตัดภาพมาที่ซอกมุมอับของเมืองที่ไม่ค่อยมีผู้คนย่างกรายเข้าไป มีชายแก่คนหนึ่งกำลังเดินโซเซไปมา มือขวาของเค้าถือขวดเหล้าขาว ซึ่งดูๆ แล้วท่าจะกินแค่อึกเดียวก็ถึงกับเมาหัวทิ่ม เค้าเดินออกมาจากซอกมุมอับแล้วก็ได้ไปเจอกับหญิงสาวคนหนึ่งกำลังเดินสวนทางมา เธอสวมเสื้อโค้ทสีน้ำตาลเข้มพร้อมกับผ้าพันคอสีแดงปกปิดตรงส่วนปากไว้ ชายแก่เห็นเข้าจึงเดินเข้าไปหาเธอทันที

    "นี่ๆ พี่สาวคนนั้นน่ะ มาช่วยกินเหล้าเป็นเพื่อนหน่อยสิ พอดีกินไม่หมดน่ะ..."
    ชายแก่ขี้เมายื่นขวดเหล้าให้หญิงสาวคนนั้น

    "ก่อนที่จะให้กินน่ะ ฉันขอถามอะไรซักอย่างจากคุณได้มั้ยคะ?"
    หญิงสาวพูด

    "โอ้...แน่นอนอยู่แล้ว!!"

    "ฉันสวยมั้ย?"
    หญิงสาวถามพร้อมกับชี้นิ้วมาที่หน้าตัวเอง

    "เอิ่ก...อือ...สวยมากเลยจ้ะ..."
    ชายแก่ตอบอย่างมั้นใจพร้อมกับเรอเสียงดังออกมา

    "ยังงั้นเหรอคะ?"
    หญิงสาวทำหน้าพอใจ และสักพักเธอก็ค่อยๆ ถอดผ้าพันคอออกมาอย่างช้าๆ

    "เฮ่ยๆๆ"
    ชายแก่ขี้เมาเริ่มทำสีหน้าไม่ดีขึ้นเรื่อยๆ เมื่อได้เห็นหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้ากำลังถอดผ้าพันคอออก

    "แล้วแบบนี้ล่ะ? ฉันยังสวยอยู่มั้ย?"
     หญิงสาวถามอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นการถามแบบจริงจัง ปากของเธอฉีกขาดทั้งสองข้างและยาวไปถึงใบหู เลือดก็ค่อยๆ หยดไหลออกมาตามจังหวะการพูดของเธอ ชายแก่ขี้เมาร้อง 'ว้าก' แล้วรีบวิ่งหนีเธอไป แต่โชคร้ายสำหรับชายแก่คนนั้น หญิงสาวปากฉีกคนนี้มีความรวดเร็วอย่างมาก เค้าถูกเธอใช้กรรไกรตัดปากให้ฉีกขาดทั้งสองข้างให้เหมือนแบบเดียวกันกับเธอ ทันใดนั้นเอง ชายแก่คนนั้นก็สิ้นใจตายในที่สุด

     ขอแนะนำผีสาวปากฉีกตนนี้ครับ เธอชื่อ 'อนนะ คุชิซาเกะ' เมื่อตอนที่เธอยังมีชีวิต เธอเป็นหญิงสาวที่มีรูปโฉมงามไม่เป็นรองใครในแผ่นดินของยุคนั้นอ่านะ เธอคนนี้แต่งงานแล้วเด้อ แถมแต่งงานกับซามูไรที่มีชื่อเสียงโด่งดัง แต่ดันมาโชคร้ายที่สามีของเธอหึงหวงเกินไปจนสงสัยว่าว่าเธอแอบมีชู้ ด้วยความโกรธของซามูไรคนนั้น จึงได้ใช้ดาบคาตานะตัดปากของเธอจนฉีกถึงใบหู เพื่อหวังว่าจะทำลายความงามของเธอลงพร้อมกับถากถางว่าหากเธอมีลักษณะเช่นนี้คงขาดความงามไปอย่างแน่นอน

    เมื่อสาวปากฉีกตายกลายเป็นวิญญาณ ก็เกิดความพยาบาทและมีพฤติกรรมอันแสนน่ากลัว กล่าวคึือเธอมักจะยืนอยู่ริมถนนหรือเดินเข้ามาหาตอนช่วงที่หมอกลงจัดเวลาเย็นถึงค่ำ ส่วนมากเธอจะสวมผ้าปิดปาก แต่อันนี้เธอใช้ไปหมดจึงได้ใช้ผ้าพันคอแทน(555+) หากมีใครเดินผ่านมาหรือเดินเข้าไปทัก เธอจะถามว่า 'ฉันสวยมั้ย' แบบเดียวกับเหตุการณ์เมื่อสักครู่นี้

    ข่าวเรื่องผีสาวปากฉีกออกอาละวาดได้แพร่กระจายไปทั่วทั้งเมือง คนที่ได้รู้ข่าวก็รีบกลับบ้านก่อนถึงเย็น เด็กอนุบาลก็ต้องกลับบ้านก่อนกำหนดทุกครั้งโดยให้ผู้ปกครองไปรับ มีเพียงแค่สองโรงเรียนที่ยังทำการเปิดสอนและปล่อยให้กลับบ้านตามเวลาปกตินั่นก็คือโรงเรียนของโทยะและโรงเรียนของมินามินั่นเอง

    "เงียบจังเลยแฮ๊ะ ไม่เคยเดินกลับบ้านทั้งๆ ที่มันเงียบขนาดนี้มาก่อนเลย"
     โทยะพูด

     "นี่นายไม่รู้ข่าวบ้างเลยเหรอ?"
     ชานะที่เดินอยู่ข้างๆ ตะคอกเสียงใส่

     "ข่าวอะไรเหรอ?"

     "ก็ข่าวผีสาวปากฉีกออกอาละวาดไง เมื่อวานมีคนถูกเล่นงานไปแล้วคนหนึ่ง"

     "อ้อ! ผีสาวปากฉีก!? ถึงว่าทำไมเร็นถึงออกไปข้างนอกตอนเช้ามืด"

     "ก็หล่อนเป็นองเมียวจินี่นา เรื่องผีออกอาละวาดก็ต้องรีบออกไปจัดการอยู่แล้ว"

     "นั่นสินะ"

      ช่วงจังหวะที่โทยะกับชานะพูดคุยอยู่นั้น เร็นก็เดินออกมาจากซอยแคบและล้มลงไปนอนกับพื้น โทยะกับชานะเห็นแล้วก็รีบวิ่งไปประคองตัวเธอขึ้น ทั้งสองคนถึงกับช็อกเมื่อได้เห็นรอยแผลที่ดูเหมือนถูกของมีคมบาดไปทั่วตัวของเร็น

     "เร็น! เป็นอะไรรึเปล่า!! เร็น!!"
     โทยะพยายามเขย่าตัวเร็นเพื่อให่เธอตื่น แต่ดูเหมือนว่าเธอจะหมดสติไปแล้ว

     หลังจากที่เร็นหมดสติไป โทยะก็ได้อุ้มเร็นมาที่ห้อง ส่วนชานะก็เดินไปหยิบกล่องพยาบาลมาเพื่อจะทำความสะอาดแผล โอคิลอยทะลุกำแพงมาดูอาการเร็นและเลื่อนหน้าเข้ามาดูใกล้ๆ

    "หนักเอาการนะคะเนี้ย"
    โอคิพูด

    "ไม่ไหว! เช็ดเลือดและปิดไว้ยังไงก็ห้ามเลือดให้หยุดไหลไม่ได้เลย"
    ชานะพูดพร้อมกับทำหน้าท้อใจ

    "ต้องรีบพาไปโรงพยาบาลแล้วล่ะ"
    โทยะเตรียมที่จะยกตัวเร็นขึ้น แต่โอคิยื่นมือมาจับไหล่โทยะและส่ายหน้าเหมือนกับว่า ถ้าจะแบกตัวไปที่โรงบาลตอนนี้เร็นอาจจะเสียเลือดตายไปก่อนแน่ๆ

   "เดี๋ยวเราจะช่วยรักษาเธอให้เอง คุณโทยะกับคุณชานะช่วยออกไปรอข้างนอกหน่อยจะได้มั้ยคะ"
   โอคิดึงแขนโทยะและชานะเพื่อที่จะให้เค้าทั้งคู่ออกไปยืนรอข้างนอก จนตัวผู้ที่เป็นเจ้าของห้องไม่เข้าใจเลยว่าทำไมโอคิต้องผลักไล่ออกไปด้วย ด้วยความสงสัยของชานะ เธอได้ชวนโทยะไปแอบดูที่หน้าต่างตรงระเบียงหอพัก และสิ่งที่ทั้งคู่กำลังจะได้เห็นต่อไปนี้คือโอคิแก้ผ้าและค่อยๆ แก้เสื้อผ้าของเร็นออกจนเธอเปลือยเปล่าไปด้วย

   "เฮ่ย...ยัยนั่นคิดจะทำอะไรน่ะ?"
   โทยะพูดออกมาเบาๆ ส่วนชานะก็ไม่พูดอะไร เธอทำได้แต่หน้าแดงและนึกคิดภาพตอนที่ตัวเองถูกโอคิเลียเหงื่อให้ตอนที่อยู่ในห้องเก็บอุปกรณ์ทำความสะอาดของโรงเรียน

   "เริ่มทำการรักษา..."
   โอคิพูดขึ้นและตามร่างกายเธอก็มีน้ำไหลออกมาเหมือนเหงือ เธอขึ้นคร่อมเร็นแล้วใช้ตัวถูขึ้นถูลงๆ จนสองคนที่แอบดูอยู่ข้างนอกไม่รู้จะหันไปมองทางไหน

   "นะ...นี่คือวิธีรักษาของยัยนั่นเหรอ?"
   โทยะพูด

   "โทยะ! นายห้ามดูนะ!!"
   ชานะรีบเอามือมาปิดตาโทยะไว้

   หลังจากโทยะถูกชานะเอามือปิดตาเอาไว้ การรักษาแผลพิเรนๆ ของโอคิก็เสร็จสิ้นๆ ทั้งคู่เดินกลับเข้าไปในห้องแล้วก็ได้พบว่าโอคิกับเร็นใส่ชุดปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่สิ่งที่น่าเหลือเชื่อคือแผลตามตัวเร็นหายสนิท เลือดที่ไหลไม่หยุดก็หยุดไหลแล้ว

   "คงต้องนอนพักอีกพักใหญ่นะคะเธอถึงจะฟื้น เอ่อ...ว่าแต่ทำไมทั้งสองคนถึงหน้าแดงคะ?"
    โอคิถาม

   "ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละ พอดีข้างนอกมันร้อนน่ะก็เลยหน้าแดง"
   โทยะตอบกลับไป

   เวลาได้ผ่านไป 1 ชั่วโมง โทยะกับชานะก็ทำใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่นี้ลงได้ ทั้งคู่ได้มาพูดคุยกับแบบลับๆ ในห้องนอนโดยที่ไม่ให้โอคิรู้ตัว

   "ขนาดองเมียวจิอย่างเร็นถูกเล่นงานขนาดนี้ ผีสาวปากฉีกตนนั้นต้องเก่งมากแน่ๆ"

    "นั่นสิ ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ล่ะก็ คนในเมืองอาจจะถูกฆ่าฉีกปากหมดแน่"

    "สงสัยคงต้องออกตามล่าเองแล้วล่ะ"

    "แล้วจะทำยังไงล่ะ ถ้าจะตามล่าก็ต้องมีคนเป็นเหยื่อล่อเธอออกมา"

    'ปิ้ง!!'
    โทยะคิดออกมาได้ว่ามีคนๆ หนึ่งที่สามารถทำได้ แค่ขอให้อีกฝ่ายเป็นผู้หญิงสวยๆ ก็พอ เค้าคนนั้นคือ 'หนุ่มหล่อรวยจีบสาวไม่ติด' นั่นเอง

    "โย่ว!! ได้ข่าวว่ามีหญิงสาวให้ฉันไปจีบเหรอ!!"
    หนุ่มหล่อรวยเปิดประตูพุ่งพรูดเข้ามาทันที ทั้งๆ ที่โทยะเพิ่งจะเกิดวางสายโทรศัพท์ไปเมื่อสักครู่นี้เอง

    "สุดยอด! หมอนี่มาเร็วชะมัด"
    ชานะถึงกับอึ้ง

    "หมอนี่ถ้ารู้เรื่องว่าที่ไหนมาสาวสวยๆ เมื่อไหร่ก็จะมาทันทีเลยล่ะ"
    โทยะพูด

    "ยินดีที่ได้รู้จัก!! ฉันชื่อ 'วอลล์ คอนเนตโต้' ชั้นมัธยมปลายปี 1 ห้อง B สิ่งที่ชอบคือสาวสวย!!"
     หนุ่มหล่อรวยแนะนำชื่อตัวเอง

     "ยินดีที่ได้รู้จักนะ ฉันชื่อชานะ"
     ชานะโค้งคำนับอย่างสุภาพ แต่ดวงตาของวอลล์ก็ประกายแสง วิ่งไปจับมือชานะทั้งสองข้างแล้วเอามาถูหน้าตัวเอง

     "รุ่นพี่ชานะ!! 1ใน5 สาวสวยที่ใครๆ อยากจะได้เป็นแฟนนี่นา ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะได้สัมผัสมือของเธอ!!"

     'โป๊ก!!'
     โทยะเอาสันหนังสือตีหัววอลล์อย่างแรงจนคนที่ถูกตีหัวทิ่มพื้น

     "อย่ามาแตะมือพี่ชานะสิวะเฮ้ย!!"
     โทยะพูดพร้อมกับทำตาดุใส่

     'ตึกตักๆ'   
     คำพูดและหน้าตาของโทยะเมื่อสักครู่นี้ทำเอาหัวใจของชานะเต้นไม่เป็นจังหวะ เธอหน้าแดงแล้วรีบหลบหน้าหนีทันที

     "อูยเจ็บ...ก็แค่เป็นการแสดงความรู้สึกแบบปกติของฉันเท่านั้นเอง ทำไมนายถึงร้อนใจขนาดนั้นด้วย! นี่อย่าบอกนะว่าแกชอบรุ่นพี่ชานะ"
     วอลล์ตะคอกเสียงกลับไป

     "อึ๊ก!?"
      คำพูดของวอลล์ได้ทำให้โทยะนึกภาพสมัยก่อนตอนที่โทยะยังเป็นเด็ก ช่วงนั้นโทยะยังอยู่ชั้นอนุบาล 1 และเป็นตอนที่เค้าหนีออกจากบ้านเพราะพ่อกับแม่กำลังจะออกไปทำงานที่ต่างประเทศ ชานะตอนนั้นก็อยู่ชั้นประถมศึกษาปี 1 เธอวิ่งฝ่าฝนออกตามหาโทยะ และก็ได้เจอตัวที่ใต้สะพานข้ามแม่น้ำ ตอนนั้นเองความรู้สึกของโทยะก็ได้คิดเกินคำว่าพี่น้องและก็กลายเป็นรักข้างเดียวมาจนถึงตอนนี้

    "มะ...ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละ! เรามาเข้าเรื่องกันเลยดีกว่า"
    โทยะส่ายหน้าและรีบเปลี่ยนเรื่อง ชานะที่นั่งหันหลังอยู่ข้างๆ ก็ทำหน้าแดงยิ่งกว่าเดิม

    ทั้งสามคนได้พูดคุยกันและวางแผนกันว่าจะจัดการกับผีสาวปากฉีกยังไง วอลล์ขออาสาออกไปเป็นตัวล่อโดยไม่สนใจเลยว่าตัวเองกำลังจะเอาชีวิตไปเสี่ยง ชานะเป็นคนรายงานสถานะการณ์และคอยจับตาดูวอลล์ที่เป็นเหยื่อล่อ และสุดท้ายคือโทยะก็จะใช้พลังมือกระชากจัดการ ถ้าแผนการนี้ทำสำเร็จ เมืองที่พวกเค้าอยู่ก็จะปลอดภัย

    "นี่ทั้งสามคนจะไปไหนเหรอ?"
    โอคิเดินเข้ามาถาม

    "อ้อ!? เอ่อ...พอดีจะไปซื้อของข้างนอกน่ะ"
    โทยะตอบกลับ

    "นี่ก็เย็นมากแล้วนะคะ รู้ทั้งรู้ว่ามีผีสาวปากฉีกออกอาละวาดก็ยังจะออกอีกเหรอ?"

    "ร้านสะดวกซื้ออยุ่ใกล้ๆ นี่เอง แปปเดียวเดี่ยวก็มา"

    "ยังงั้นเหรอคะ?"

    "ไหนๆ เธอก็ไม่ได้ไปไหนก็ช่วยดูอาการเร็นให้ด้วยนะ เดี๋ยวตอนพวกเรากลับมาจะเลี้ยงไอติม"

    "จริงเหรอ!!"

    "อื้อ จริงแท้แน่นอน!!"

     พวกโทยะเดินลงมาจากหอพักและข้างหลังพวกเค้าก็มีโอคิยืนบ๊ายบายให้ แผนการที่จะตามล่าผีสาวปากฉีกก็ได้เริ่มขึ้น วอลล์เดินกลางคนเดียวพร้อมกับทำหน้าตาปึ๋งปั๋ง ชานะก็ขึ้นไปอยู่บนดาดฟ้าตึกสูงและคอยรายงานโทยะและวอลล์โดยพูดผ่านทางโทรศัพท์มือถือ

    "เวลาตอนนี้คือ 18.20น. เมืองทั้งเมืองไม่มีคนเดินผ่านไปมาเลยซักคน"
    ชานะพูด

    "ก็เค้ากลัวผีสาวปากฉีกกันน่ะสิ ใครมันจะอยากโดนตัดปากล่ะ"
    โทยะตอบกลับ

    "เธอชอบเดินมาทักว่า 'ฉันสวยมั้ย?' สินะ ถ้าเกิดเราตอบว่า 'สวย' มันจะเป็นยังไงเหรอ?"
    วอลล์พูดแทรกเข้ามา

    "ตามที่คนอื่นๆ เค้าเล่ามานะ ถ้าเราตอบว่า 'สวย' ตอนที่ถอดผ้าปิดปากออก เธอก็จะคิดว่าเราพูดโกหกแล้วจับคนพูดมาตัดปาก แต่ถ้าตอบว่า 'ไม่สวย' ก็ถูกจับมาตัดปากอยู่ดี"

    ชานะอธิบายการฆ่าของผีสาวปากฉีกให้วอลล์ฟัง

    "ตอบ 'สวย' ก็ตายตอบ 'ไม่สวย' ก็ตายยังงั้นสินะ"

    "แต่มันก็มีวิธีการรอดจากผีสาวปากฉีกนะ"

    "ยังไงเหรอ?"
    โทยะกับวอลล์พูดพร้อมกัน

    "ถ้าเราตอบว่า 'ก็สวยนะ' หรือ 'ก็ปกติดี' ผีสาวปากฉีกก็จะปล่อยเราไป"

    "ใครมันจะกล้าไปตอบซึ่งๆ หน้าแบบนั้นได้ล่ะ"
    โทยะพูด

    "ใช่ๆ มันไม่มีวิธีอื่นที่มันไม่ต้องตอบว่าสวยบ้างเหรอ?"
    วอลล์พูด

    "มีสิ! แค่หาขนมแพงๆ หรือขนมดังๆ ทิ้งลงพื้นตอนหนี ผีสาวปากฉีกก็มัวแต่จ้องขนม ตอนนั้นเองเราก็หนีพ้นจากเธอได้ ดีนะฉันพกมันติดตัวมาด้วย"
    ชานะพูดจบ และก็ได้หยิบช็อกโกแลตที่มีราคาแพงมาวางไว้ข้างๆ

    "แอบกั๊กไว้คนเดียวนี่หว่า!!"
     โทยะกับวอลล์ตะคอกเสียงใส่ชานะ

    "วอลล์ นายกล้าพอที่จะตอบแบบนั้นรึเปล่า?"
    โทยะพูดเสียงไปทางวอลล์

    "เห๊อะ! ฉันมีวิธีของฉันละกันน่า!!"
     วอลล์ตอบกลับด้วยความมั้นใจ

     ช่วงจังหวะที่โทยะกับวอลล์กำลังพูดคุยอยู่นั้น วานะก็สังเกตเห็นเงาคนปริศนาคนหนึ่งกำลังเดินเข้าไปตรงเส้นทางที่โทยะกำลังเดินอยู่ เธอใช้กล้องส่องทางไกลส่อง แต่ก็ไม่สามารถดูได้ว่าเงาของคนๆ นั้นเป็นหญิงหรือชาย นั่นก็เพราะว่าหมอกเริ่มลงหนาขึ้นเรื่อยๆ

     "โทยะ มีคนกำลังเดินไปทางนายตรงแคบด้านขวามือประมาณ 50 เมตร"
     ชานะพูดไปหาโทยะ

     "ว่าไงนะ!?"
     โทยะรีบวิ่งไปดักรอทันที เค้าเตรียมใช้พลังมือกระชากเพื่อที่จะกระชากอีกฝ่ายฟาดใส่กำแพง

     "ฉันจะนับถอยหลังตามจังหวะที่เงาปริศนาเดินไปทางนายนะ"

     "เข้าใจแล้ว!!"

     โทยะกำหมัดรอเอาไว้และความกดดันก็เริ่มเพิ่มมากขึ้น เพราะเค้าไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นผีหรือคน

     "5...4...3...2..."
     ชานะเริ่มทำการนับถอยหลัง

     "ย๊าก!!"
     ก่อนชานะจะนับถอยหลังถึงหนึ่ง โทยะก็ได้วิ่งออกก่อน เค้าใช้พลังมือกระชากดึงเสื้อของอีกฝ่ายได้และเหวี่ยงไปฟาดกับกำแพงข้างทางเต็มแรง ฝุ่นควันฟุ้งกระจายไปทั่วจนคนที่อยุ่ในบ้านเรือนต่างๆ ต้องเปิดหน้าต่างออกมาดู

     "ไหนมาดูซิว่าน้ำหน้าของผีสาวปากฉีกตอนโดนเหวี่ยงฟาดกำแพงมันจะเป็นยังไง?"
     โทยะเดินเข้าไปดูผลงานของตัวเองอย่างน่าถาคภูมิใจ เค้าดึงคอเสื้อของเค้าที่ถูกเหวี่ยงขึ้นมาดูเพื่อจะดูใบหน้า

     "ฮะ...เฮ้ย!?"

     "เกิดอะไรขึ้นเหรอโทยะ?"
     ชานะพูดเสียงไปถาม

     "มะ...ไม่ใช่...นี่ไม่ใช่ผีสาวปากฉีก..."
      โทยะถึงกับเหงื่อตกเทื่อได้เห็นใบหน้าของคนที่เค้าเหวี่ยง

      คนที่ถูกโทยะใช้พลังมือกระชากดึงเสื้อแล้วเหวี่ยงไปฟาดกับกำแพงข้างทาง คือหญิงสาวคนที่โทยะไปช่วยดึงผ้าแล้วพลาดไปกระชากกางเกงในของเธอออกมาด้วย โทยะจำได้แม่นว่าเธอคนนี้คือรุ่นพี่ที่อยู่โรงเรียนเดียวกันกับตัวเอง  ถ้าจำไม่ผิด...ผู้หญิงคนนี้น่าจะชื่ออากาเนะตามที่มินามิเล่าให้ฟังตอนอยู่ร้านซูชิ

     "รุ่นพี่อากาเนะ!! รุ่นพี่อากาเนะ!!"
     โทยะรีบวิ่งไปพะยุงตัวขึ้นพร้อมกับเขย่าตัวเธอให้ตื่น

     ชานะเห็นว่าทางโทยะเกิดเรื่องไม่ดีจึงได้วิ่งลงมาจากตึกแล้วตรงดิ่งไปหาโทยะ ส่วนวอลล์ที่ไม่รู้เรื่องว่าทางนั้นเกิดเรื่องอะไรขึ้น เค้าโทรศัพท์ไปหาชานะแต่ก็ไม่มีคนรับ

     'ปิ๊บๆๆ'
     เสียงแจ้งเตือนแบตเตอร์รี่ของวอล์ดังขึ้น เค้าเปิดดูว่ามันเหลือกี่เปอร์เซ็น แต่ก็ต้องมาโชคร้ายตรงที่ว่าข้างหน้าของเค้ามีหญิงสาวสวมเสื้อโค้ทสีน้ำตาลเข้มพร้อมกับผ้าพันคอสีแดงปิดตรงส่วนปากกำลังเดินตรงเข้ามา

    "งานเข้าแล้วๆๆ"
    วอลล์พยายามที่จะโทรไปหาโทยะและชานะ แต่ก็ไม่มีใครรับสายสักใครจนแบตเตอร์รี่หมด

    "สวัสดีค่ะ"
    หญิงสาวทักสวัสดีให้วอลล์

    "อ๊ะ...สะ...สวัสดีครับ!"

    "มาคนเดียวเหรอคะเนี้ย?"

    "ครับ! ใช่ครับ!!"

    "ออกมาคนเดียวแบบนี้ ไม่กลัวผีสาวปากฉีกเหรอคะ?"

    "พอดีผมกำลังตามหาเพื่อนอยู่น่ะครับ เทื่อกี้แบตหมดพอดี"

    "หึ...แบบนี้ยิ่งง่ายเข้าไปใหญ่"
    หญิงสาวพูดพึมพำออกมาแต่เบาเหมือนเสียงกระซิบ

    "ว่าแต่พี่สาวคนสวยออกมาทำอะไรคนเดียวเหรอครับ?"
    คราวนี้วอลล์เป็นฝ่ายถามบ้าง

    "แหม่...ปากหวานจังเลยนะคะ ฉันแค่แแกมาเดินเล่นตากหมอกน่ะค่ะ"
   
    "ไม่กลัวเป็นหวัดเหรอครับ อากาศออกจะหนาวแท้ๆ"

    "คิกคิก ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เพราะฉันชอบออกมาเดินเล่นเวลานี้บ่อยๆ จนร่างกายมันเกิดความชินซะแล้ว"

    "งั้นเหรอ? พี่สวยคนสวยนี้แข็งแรงดีจังเลยนะครับ"

    "พูดว่าสวยออกมาตั้งสองครั้งแน่ะ ชักอยากจะถามให้แน่ใจออกมาแล้วสิ"
    หญิงสาวค่อยๆ ถอดผ้าพันคอออกอย่างช้าๆ ภาพริมฝีปากที่ฉีกขาดค่อยๆ ถูกเผยโฉมออกมา

    "และคราวนี้จะพูดว่าสวยอีก..."

    'ฟึ่บ!!'
    ผีสาวปากฉีกถามยังไม่ทันจบ วอลล์ก็กระโดดเข้าไปกอดเธอซะอย่างอย่างนั้น

    "อ๊ะ!? เอ่อ..."
    ผีสาวปากฉีกทำอะไรไม่ถูก เธอทำได้แต่ทำหน้างงและพยายามจะผลักวอลล์ออกไป

    'ฉันมีวิธีการของฉันละกันน่า'
    คำพูดของวอลล์เมื่อตอนนั้นได้ผุดขึ้นมาในหัว เค้าสูดลมเข้าในปอดจนสุดและเตรียมที่จะเปร่งเสียงออกมาในไม่ช้า

    "แต่งงานกับผมเถอะน้า!!!!"
วอลล์ปล่อยเสียงออกมาซะดังลั่น เมืองทั้งเมืองที่เงียบสนิทก็ได้เกิดเสียงเอคโค่จนพวกโทยะกับชานะได้ยิน ส่วนผีสาวปากฉีกก็หน้าแดงขึ้นมาแล้วผลักวอลล์ออกไปซะเต็มแรงและวิ่งหนีหายเข้าไปในหมอก

    'ตึกตักๆๆ'
    เสียงจังหวะการเต้นหัวใจของวอลล์ดังมาก เจ้าตัวถึงกับทรุดลงไปนั่งกับพื้น

    แฮ่กๆๆๆ เกือบโดนฆ่าตายแล้วมั้ยล่ะ แฮ่กๆๆๆ








————————  To Be Continued————————




  • ถูกใจ!

    earthwora47 พลังน้ำใจ +2


[ThaiZeed Master]


  • โมเอะ: 719
  • Money: 3700
  • Tz: 706
  • Posts: 107
  • Donate: 190 THB
  • Joined: 27-1-2017
พลังน้ำใจ: 7517
   Pet:
Zero
ข้าผู้นำกองทัพ BlackKing

โพสต์เมื่อ 21-2-2017 21:10:55 |แสดงโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย naratnip2557 เมื่อ 21-2-2017 21:11

นิยายเรี่องพี่อ่านแล้วก้อน่าตามต่อไป สู้ต่อไปพี่
Naratnip

[ThaiZeed Master]


ติดสตรีม -3-

Rika Halloween 2013 Mikasa Ackerman Hatsune Miku Tobiichi Origami Tokisaki Kurumi 2Y Itsuka Kotori Yatogami Tohka Itsuka Shido Tokisaki Kurumi Yoshino Kuriyama Mirai Yaya Mio Yukina Tsumugi HBD Miku 7Y อาสึนะ คิริโตะ Halloween 2014 Sinon  Christmas ! 2014 Happy new year 2015 Saitama Inori วันแม่ 2559

  • โมเอะ: 1028
  • Money: 8069
  • Tz: 1246
  • Posts: 356
  • Donate: 0 THB
  • Joined: 7-8-2013
พลังน้ำใจ: 15896
   Pet:
Miku DB
กลับมาแว้ว

โพสต์เมื่อ 21-2-2017 21:57:41 |แสดงโพสต์ทั้งหมด
ตื่นเต้นจังเลย


►ไปหน้าสตรีมของผม◄

►ให้รับแอดสตรีมทักแชทในไทยซี๊ดน้อ◄


ปิด

ประกาศจาก Admin

ช่วยบริจาคค่า VPS หน่อยจ้า
ช่วยบริจาคค่า VPS หน่อยจ้า
ช่วยหน่อยเนอะ ไม่ได้บังคับนะเออ เเต่สักหน่อยก๊ยังดี ^^

ดู »

ThaiZeed

GMT+7, 20-9-2018 17:37 , Processed in 0.045168 second(s), 23 queries , Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2012  Template BY: GDC & 2th