เมนูเพิ่มเติม
เข้าชม: 1568|ตอบกลับ: 1

[Prince Member]


Saitama Inori วันแม่ 2559

  • โมเอะ: 1264
  • Money: 1952
  • Tz: 1273
  • Posts: 314
  • Donate: 0 THB
  • Joined: 14-11-2015
พลังน้ำใจ: 4518
   Pet:
Rachel Alucard
อะไรเหรอ?

โพสต์เมื่อ 24-2-2017 15:34:10 |แสดงโพสต์ทั้งหมด


The Surge Ghost คนกระชากผี

ตอนที่ 5 : ตามล่าผีสาวปากฉีก (บทจบ)









     "เฮ้อ...ในที่สุดก็ทำรายงานเสร็จซะที"

     อากาเนะเดินบ่นพึมพำออกมาจากอาคารเรียนและก้มหน้าลงมองนาฬิกาข้อมือ


     "เอ๋!!?? นี่เราทำงานคนเดียวจนป่านนี้เลยเหรอ!? ไม่ได้การแล้วต้องรีบวิ่งกลับบ้าน!!"

     อากาเนะรู้ตัวดีว่าเวลานี้เป็นช่วงเวลาที่ผีสาวปากฉีกเริ่มออกหาเหยื่อ เธอวิ่งตรงเข้าไปในซอยแคบเพื่อหลีกเลี่ยงถนน ช่วงจังหวะที่เธอกำลังจะออกจากซอยแคบ จู่ๆ ก็มีหนุ่ม ม.ปลาย คนหนึ่งวิ่งเข้ามาขวาง เค้ากระชากเสื้อของอากาเนะแล้วเหวี่ยงไปฟาดกับกำแพงซะเต็มแรงจนตัวเธอหมดสติไปในที่สุด


    'แต่งงานกับผมเถอะน้า!!!'

    เสียงเอคโค่ของใครบางคนได้ลอยมาตามสายลม และหลังจากนั้นสิ่งที่น่าเหลือเชื่อก็ได้เกิดขึ้น เมื่อเสียงเอคโค่เมื่อสักครุ่นี้เงียบลง หมอกที่ลงหนาก็เริ่มจางหายไปอย่างไม่ทราบสาเหตุ โทยะยืนอึ้งอยู่สักพักแล้วเค้าก็รีบยกตัวอากาเนะขึ้นเพื่อจะนำตัวเธอไปรักษา ชานะที่ลงมาจากตึกก็เพิ่งจะวิ่งมาถึง


    "เกิดอะไรขึ้่นเหรอโทยะ?"

    ชานะวิ่งเข้ามาถาม


    "ใช้พลังมือกระชากเล่นงานผิดคนน่ะสิ"

    โทยะตอบกลับ


    "ท่าทางซี่โครงจะหักหลายซี่เลยนะนั้น ถ้าจะให้หมอรักษาคงจะใช้เงินเยอะพอสมควร"


    พอชานะพูดจบ โทยะก็ปิ้งขึ้นมาได้ว่ามีคนที่รักษาได้ แต่การรักษามันพิเรนสุดๆ คราวนี้เป็นการรักษาแบบภายในซึ้งยากจะคาดเดาได้ว่าฝ่ายนั้นจะใช้วิธีการอะไรรักษา โทยะหันหน้าไปมองชานะและเธอก็พยักหน้ากลับมาเหมือนจะบอกว่า ต้องให้คนๆ นั้นรักษาให้จริงแล้วล่ะ


    "อือ...ม๊วฟ...จ๊วฟ!!"

    โอคิดื่มน้ำแล้วอมเอาไว้ และต่อจากนี้เธอก็ได้ป้อนน้ำให้อากาเนะแบบปากต่อปาก โทยะอยากดูมากแต่ก็ถูกชานะเอาผ้ามาปิดตาเอาไว้ ให้เพียงแค่ฟังเสียงพอ


    "ห๊า!! การรักษาเสร็จสิ้น..."

    โอคิพูดพร้อมกับทำสีหน้ายิ้มแย้มสดใส


    "ดื่มด่ำจนเสร็จล่ะสิไม่ว่า..."

    ชานะพูด


    ดูเหมือนว่าโทยะกับชานะจะลืมคนๆ หนึ่งที่เข้าร่วมแผนการตามล่าผีสาวปากฉีก เค้าคนนั้นคือ 'วอลล์ คอนเนตโต้' ที่ถูกทิ้งให้เผชิญหน้ากับผีสาวปากฉีก แต่ทว่าเค้าสามารถรักษาชีวิตได้โดยการพูดสิ่งที่ผีสาวปากฉีกไม่เคยเจอมาก่อน


    "เฮ้อ...น่ากลัวเป็นบ้าเลย..."

    วอลล์เดินมาหยุดอยู่หน้าห้องพักตัวเองและกำลังจะหยิบลูกกุญแจมาเปิดประตู


    "หือ?"

    วอลล์รู้สึกได้ว่าประตูห้องของเค้ามันผิดปกติ ถึงแม้ว่าเค้าจะหล่อรวยจีบสาวไม่ติด แต่ก็ไม่เคยลืมล็อกกุญแจก่อนออกจากห้องทุกครั้ง แต่คราวนี้ประตูห้องของเค้ามันไม่ได้ถูกล็อกและข้างในก็มีรองเท้าผู้หญิงวางอยู่ที่ชั้นวางรองเท้าอีกด้วย


    "อะไรล่ะเนี้ย? พวกหัวขโมยเหรอ?"

    วอลล์ค่อยๆ เดินย่องเข้าไป และเค้าก็ได้ยินเสียงหญิงสาวกำลังร้องเพลงอยู่ในห้องครัว ชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของห้องหยิบไม้เบสบอลที่วางอยู่ข้างตู้และค่อยๆ เดินตรงเข้าไปในห้องครัวอย่างช้าๆ


    "หืม...หื้ม..."

    เสียงฮัมเพลงของหญิงสาวยิ่งดังขึ้นเรื่อยๆ


    "ย๊าากกก!!! อย่ามาใช้ห้องครัวคนอื่นตามใจชอบเซ่!!!!"

    วอลล์ถีบประตูห้องครัวแล้วกระโดดพุ่งเข้าไปทันที


    "กลับมาแล้วเหรอคะดาร์ลิ่ง!!"

   

    "เอ๋?"

    วอลล์เบลกเอี้ยดกระทันหันพร้อมกับทำหน้างงๆ


    "กลับมาจากข้างนอกคงจะเหนื่อยน่าดูสินะ จะทานข้าวหรือจะอาบน้ำก่อนดีคะ?"

    หญิงสาวเดินเข้ามาถาม แต่วอลล์ก็ยังยืนทำหน้างงอยู่ดี


    "หรือว่าอยากจะขึ้นเตียงก่อนดี..."

     หญิงสาวค่อยถอดชุดออก


    "เดี๋ยวๆๆ ไม่เห็นจะเข้าใจเลยซักนิด! นี่เธอเป็นใคร!? แล้วทำไมถึงมาทำกับข้าวในห้องฉัน แถมยังมาเรียกว่าดารืลิ่งอีก ไม่เข้าใจเลย!!"


     วอลล์รีบวิ่งไปห้ามหญิงสาวเพื่อไม่ให้เธอถอดชุดออก


     "ไม่เข้าใจอะไรกันคะ? ดาร์ลิ่งเป็นคนขอฉันแต่งงานไปแล้วแท้ๆ"


     "แต่งงาน? บอกตอนไหน?"


     "เมื่อ 1 ชัั่วโมงที่แล้วไง ดาร์ลิ่งวิ่งมากอดฉันและก็ขอแต่งาน"

     หญิงสาวเริ่มทำหน้างอน


     "วะ...ว่าไงนะ!?"

     วอลล์นึกภาพไปเมื่อ 1 ชั่วโมง เค้าจำได้ว่าได้พูดขอแต่งงานออกไปจริงๆ แต่ที่ทำไปยังงั้นเพื่อรักษาชีวิตของตัวเองเอาไว้เพราะเผชิญหน้ากับผีสาวปากฉีก วอลล์เหล่ตาไปมองเห็นเสื้อโค้ทสีน้ำตาลเข้มกับผ้าพันคอสีแดงที่วางไว้อยู่บนโต๊ะกินข้าว เค้าจำได้แม่นเลยว่านั่นเป็นตัวเดียวกันกับตอนที่เผชิญหน้ากับผีสาวปากฉีก แต่ทว่าที่น่าเอะใจไปกว่านั้นคือหญิงสาวคนนั้นหน้าตาสวยปกติ ไม่มีแผลฉีกขาดที่ปากเลยนี่สิ


    "ยะ...อย่าบอกนะว่าเธอคือ..."

    วอลล์พูดเสียงสั่นๆ


    "หึหึหึหึ..."

    หญิงสาวปล่อยเสียงหัวเราะออกมาอย่างน่ากลัว


    เช้าวันต่อมา วันนี้เป็นวันอาทิตย์ ผู้คนมากมายก็ต่างพากันออกมาซื้อของใช้ต่างๆ เพื่อเก็บตุนไว้ในบ้าน โทยะและชานะเพิ่งจะนึกขึ้นว่าเมื่อวานทิ้งวอลล์ไว้คนเดียว ทั้งคู่ได้เดินทางไปที่บ้านของวอลล์เพราะความเป็นห่วง


    'กิ๊งก่อง'

    ชานะกดออด


    "ค่า!"

    คนที่เปิดประตูห้องของวอลล์เป็นหญิงสาวหน้าตาสวย โทยะกับชานะถึงกับอ้าปากค้าง


    "พี่ชานะมานี่หน่อยสิ"

    โทยะลากแขนชานะมาพูดคุยที่ระเบียง


    "อะ...อะไรเหรอ?"


    "พี่ชานะจำฉายาของวอลล์ได้รึเปล่า?"


    "ฉายา? อ้อ...ฉายาหนุ่มหล่อรวยจีบสาวไม่ติดนั่นน่ะเหรอ?"


    "ใช่แล้วล่ะ"


    "แล้วมันมีอะไรผิดปกติเหรอ?"


    "เจ้าวอลล์มันอยู่คนเดียว และไม่มีทางที่จะจีบสาวติดซักราย แต่มาคราวนี้มีสาวสวยมาเปิดประตูให้แบบนี้น่ะ มันไม่ผิดปกติไปหน่อยเหรอ"


    "นะ...นั่นสินะ"

     

     หลังจากโทยะกับชานะพูดคุยกันเสร็จ ทั้งคู่ก็เดินกลับหาหญิงสาวคนนั้นอีกครั้ง


     "เอ่อ...ไม่ทราบว่าคุณเป็นอะไรกับวอลล์เหรอครับ?"

   

     "..."

     หญิงสาวไม่ตอบ แต่ทำหน้ายิ้มให้เฉยๆ


     "เป็นญาติหรีอเปล่าคะ?"

     คราวนี้ชานะเป็นคนถาม


     "เปล่าหรอกค่ะ"

     หญิงสาวคนนั้นตอบกลับมา


     "ถ้าไม่ใช่แล้วเป็นอะไรกับวอลล์กันแน่คะ?"


     "เป็นภรรยาค่ะ"


     "หา!!??"

     ชานะกับโทยะถึงกับชะงัก


     "มายฮันนี่จ๋า เค้าหิวข้าวแล้วอ่า"

     เสียงของวอลล์ดังมาจากข้างในห้อง


     "มะ...มายฮันนี่!?"


     วอลล์ได้เชิญทั้งสองคนเข้ามาข้างในบ้าน หญิงสาวที่ประกาศตัวเองว่าเป็นภรรยาของวอลล์ก็ได้วางแก้วน้ำชาให้โทยะกับชานะอย่างสุภาพเรียบร้อย


     "นี่เรากำลังฝันอยู่รึเปล่าเนี้ย?"

     โทยะกระซิบเสียงไปหาชานะ


     "ฉันว่าไม่นะ"

     ชานะกระซิบตอบกลับมา


     "อะแฮ๊ม!! ฉันได้ยินนะเฟ้ย!!"

     วอลล์พูดแทรกเข้าไป


     "วอลล์ ผู้หญิงคนนี้เป็นใครเหรอ?"

     โทยะถาม


    "ภรรยาฉันไง"


    "ก็รู้อยู่!! นายช่วยแนะนำชื่อเธอให้พวกเรารู้จักหน่อยเซ่"


    "อ๊ะ!? เอ่อ...จะให้แนะนำชื่อของเธองั้นเหรอ?"

    วอลล์ถึงกับเหงื่อตก เมื่อถูกโทยะถามชื่อภรรยา เค้าจะกล้าบอกชื่อจริงของเธอได้ยังไงล่ะ เพราะตัวจริงภรรยาคนนี้คือผีสาวปากฉีก ถ้าเกิดบอกชื่อไปว่า 'อนนะ คุชิซาเกะ' ไปล่ะก็ความแตกแน่ๆ


    "อะ...อนจังน่ะ"

    วอลล์บอกชื่อของเธอไปด้วยน้ำเสียงสั่นๆ


    "หา? อนจัง?"

    โทยะกับชานะทำหน้างง


    "ดิฉันชื่อ 'อน คุชิดะ' ค่ะ"

    หญิงสาวผู้เป็นภรรยาของวอลล์พูดชื่อขึ้น วอลล์ขยิบตาให้เธอเหมือนจะบอกว่า 'ช่วยไว้ได้พอดี' อะไรแบบนั้น


    "อะ...เอ่อ ยินดีที่ได้รู้จักครับผมชื่อโทยะ ส่วนคนข้างๆ ชื่อชานะครับ"


    "ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ"


    โทยะกับชานะโค้งตัวอย่างสุภาพ


    "ค่ะ ทางนี้ก็เช่นกันค่ะ"

    อนนะโค้งตัวให้กับพวกโทยะเช่นกัน


    เมื่อโทยะกับชานะเห็นวอลล์กลับบ้านปลอดภัยดี จึงได้ขอตัวกลับหอพักของตัวเอง เพราะที่ห้องของพวกเค้ายังมีคนบาดเจ็บอีกตั้งสองคน และก่อนที่ทั้งสองกำลังจะเดินออกไปนั้น โทยะเหล่ไปเห็นเสื้อโค้ทสีน้ำตาลเข้มกับผ้าพันคอสีแดงวางที่โต๊ะกินข้าว เค้าก็ไม่ได้เอะใจอะไรแล้วรีบเดินทางกลับหอพักไป


    ช่วงจังหวะที่โทยะกับชานะกำลังเดินทางกลับอยู่นั้น เร็นกับอากาเนะที่นอนพักฟื้นอยู่ก็เริ่มลืมตาตื่นขึ้นมา อากาเนะตกใจเล็กน้อยเพราะไม่รู้ว่าตัวเองมานอนอยู่ในห้องเด็กผู้ชายได้ยังไง ส่วนเร็นรู้ตัวดีว่าที่นี่คือที่ไหน หล่อนเอาผ้าห่มมาคุมโปงแล้วนอนต่ออีกรอบ


    "อ๊ะ รู้สึกตัวขึ้นแล้วเหรอคะ?"

    โอคิเดินออกมาจากห้องครัว


    "ที่นีที่ไหน? ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง โอ้ย!!"

    อากาเนะพยายามจะลุกขึ้นยืน แต่เธอยังรู้สึกเจ็บตรงที่หน้าอกข้างขวา


    "อย่าเพิ่งขยับตัวมากนักสิ ซี่โครงที่หักยังไม่ต่อกันสนิทเลย"

    โอคิวิ่งมาประคองตัวเอาไว้


    "ซี่โครงหัก!? นี่ฉันเป็นถึงขั้นนั้นเลยเหรอคะ!?"

    อากาเนะพูดพร้อมกับทำสีหน้าตกใจ


    "ก็โดนเหวี่ยงไปฟาดกำแพงซะขนาดนั้นนี่คะ"


    "เอ๋!!??"

    อากาเนะทำหน้าตกใจ


    โอคิเล่าเรื่องราวต่างๆ ให้อากาเนะฟังทั้งหมด เจ้าตัวก็ตกใจมากเมื่อได้รู้ว่าทำไมตัวเองถึงถูกเหวี่ยงไปฟาดกับกำแพง โทยะกับชานะกลับมาถึงบ้าน โทยะเห็นอากาเนะรู้สึกตัวแล้วจึงรีบวิ่งไปขอโทษเธออย่างไว อากาเนะยกโทษให้กับโทยะและบอกว่าตัวเองก็ผิดเหมือนกัน เพราะเดินกลับบ้านคนเดียวในซอยแคบที่เต็มไปด้วยหมอกหนาจึงโดนเข้าใจผิดว่าเป็นผีสาวปากฉีก


    เวลาได้ผ่านไปสักพัก กระดูกซี่โครงของอากาเนะก็ต่อผสานและอาการเจ็บปวดก็หายสนิทเพียงใช้เวลาพักฟื้นสั้นๆ อย่างน่าเหลือเชื่อ นั่นก็เป็นเพราะเหงื่อของโอคิเป็นยารักษาได้ทั้งภายนอกและภายใน แต่วิธีการที่จะใช้รักษานั้นออกจะพิเรนๆ ไปนิดก็เถอะ อากาเนะก็ได้ออกจากหอพักของพวกโทยะและก็ได้เดินทางกลับบ้านของตัวเองไป ส่วนเร็นที่นอนคุมโปงอยู่นั้นก็ถูกโทยะลากขาออกมาจากเตียงนอน เพื่อทักถามว่าผีสาวปากฉีกหน้าตาเป็นอย่างไร


    "ตะ...ตอนที่เผชิญหน้ากับผีสาวปากฉีกตอนนั้น เธอสวมเสื้อโค้ทสีน้ำตาลเข้มพร้อมกับผ้าพันคอสีแดงปกปิดไว้ตรงส่วนปากเจ้าค่ะ"


    เร็นอธิบายรูปลักษ์ของผีสาวปากฉีกให้พวกโทยะฟัง


    "ไม่ผิดแน่..."

    โทยะพูดพึมพำออกมา


    "เป็นอะไรเหรอโทยะ หน้าตาดูเคร่งเครียดเชียว"

    ชานะเลื่อนหน้าเข้ามาถาม


    "ไม่มีอะไรหรอกครับ"

    โทยะลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้องไป


    "เป็นอะไรของเค้านะ"

     ชานะพูดและหันหน้าไปมองโอคิกับเร็น ทั้งคู่ก็พร้อมใจส่ายหน้าเหมือนจะบอกว่า 'ไม่รู้เหมือนกัน'


    โทยะเริ่มสงสัยขึ้นมาว่า 'อน คุชิดะ' คือผีสาวปากฉีก แต่ทำไมเธอถึงไม่ทำร้ายวอลล์ และทำไมถึงได้ไปอยู่ด้วยกัน แถมยังเรียกตัวเองว่าเป็นภรรยาของวอลล์ นี่อย่าบอกนะว่าเสียงเอคโค่เมื่อตอนนั้นเป็นเสียงของวอลล์น่ะ โทยะล่วงเอาโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋าและกดโทรออกหาใครซักคน


    ด้วยความสงสัยของโทยะ เค้าได้สะกดลอยตามวอลล์ที่กำลังออกเดทกับอนนะ ทุกอย่างดูราบรื่นไม่ม่สิ่งผิดปกติใดๆ เกิดขึ้น


    "อ้าปากกว้างๆ สิจ๊ะดาร์ลิ่ง"


    "อ้ามม"

     

    อนนะป้อนขนมหวานให้กับวอลล์ พวกผู้ชายที่นั่งอยู่โต๊ะข้างๆ ก็มองดูทั้งสองด้วยความอิจฉา ส่วนโทยะก็นั่งอยู่โต๊ะมุมสุดไม่ได้ทำท่าทีอิจฉาอะไรแต่อย่างใด พอตกเย็นวอลล์กับอนนะก็เดินกลับบ้านตามปกติ อนนะรู้สึกได้ว่ามีคนกำลังแอบตาม เธอบอกให้วอลล์กลับไปก่อนโดยบอกว่า 'จะแวะไปซื้อของหน่อย'


    "อ้าว? แหงวอลล์ถึงเดินอยู่คนเดียวล่ะเนี้ย? แล้วอนจังหายไปไหน?"

    โทยะหันซ้ายหันขวามองหาอนนะ


    "ไม่ทราบว่ามีธุระอะไรกับฉันเหรอคะ? คุณโทยะ..."

   

    โทยะสะดุ้งเฮื้อกขึ้นมา เพราะเสียงของอนนะดังมาจากด้านหลัง


    "อนจัง!? นี่คุณมาอยู่ข้างหลังผมตั้งแต่เมื่อไหร่!!??"

    โทยะถาม


    "ก็เมื่อสักครู่นี้เองค่ะ"

     อนนะตอบอย่างใจเย็น


     เมื่อทั้งสองได้เผชิญหน้ากันสองต่อสอง จู่ๆ ก็มีหมอกลอยมาอย่างน่าเหลือเชื่อ ทั้งๆ ที่พระอาทิตย์ยังไม่ตกดินแท้ๆ ทำไมถึงมีหมอกลงในเวลาแบบนี้ด้วย


     "หมอกพวกนี้เป็นฝีมือของเธอเหรอ?"

     โทยะถามอีกครั้ง


     "ค่ะ..."


     "หึ!! เท่านี้ก็ฟันธงได้แล้วว่าตัวจริงของเธอคืออะไร"

     โทยะถลกแขนเสื้อข้างขวาขึ้น


     'แคว๊กๆๆ'

     เสียงเหมือนอะไรกำลังฉีกขาดดังขึ้น โทยะถึงกับช็อกเมื่อได้เห็นว่ามุมปากของอนนะทั้งสองข้างค่อยๆ ฉีกขึ้นไปถึงใบหู เลือดก็ค่อยๆ ไหลไปตามการฉีกปากของเธออย่างน่าสยดสยอง


    "เปิดเผยตัวจริงออกมาแล้วนะ! ยัยผีสาวปากฉีก!!"


    "หึหึหึ ยุ่งไม่เข้าเรื่องจังเลยนะ!!"

    อนนะยิ้มให้อย่างน่าสยดสยอง


    "ฮึ่ม!!"

    โทยะยืนตั้งการ์ดป้องกัน


    'เฟี้ยว!!'

    อนนะล่วงกรรไกรออกมาจากกระเป๋าเสื้อโค้ทแล้วกระโดดพุ่งไปหาโทยะด้วยความเร็วสูง โทยะถึงกับชะงักเมื่อได้เห็นว่าอนนะพุ่งเข้ามาหาตนอย่างเร็วมาก


    'หมับ!!'

    อนนะจับคอของโทยะได้ เธอเหวี่ยงเด็กหนุ่มฟาดลงกับพื้นและตัวเองก็นั่งทับตัวโทยะเอาไว้


    "มายุ่งเรื่องคนอื่นแบบนี้ แค่ตัดปากคงจะไม่พอสินะ!!"

    อนนะง้างปากโทยะและเตรียมจะเอากรรไกรตัดมุมปาก


    'เฟี้ยว! ฉับ!!'

    จู่ๆ ก็มีแผ่นจานสีขาวใบหนึ่งบินมาตัดแขนข้างที่ถือกรรไกรของอนนะขาด


    "กรี้ด!!!"

     อนนะร้องเสียงออกมาด้วยความเจ็บปวด


    "แขนของฉัน!! ใครมันช่างกล้าบังอาจมาตัดแขนของฉันห๊า!!"

    อนนะหันซ้ายหันขวามองหาคนที่เขวี้ยงจากมา


    เจ้าของแผ่นจานสีขาวที่อนนะตะโกนเสียงหา ก็ค่อยๆ เดินตรงเข้ามาอย่างช้าๆ ใบหน้าของหญิงสาวคนนั้นดุโกรธกลิ้วมากจนผีสาวปากฉีกตนนี้ยังขยาดเลยทีเดียว


    "นะ...นี่แก!!"

    อนนะพูดเสียงสั่นๆ


    "คิดจะทำอะไรโทยะน่ะ?"

    เจ้าของเสียงคนนี้ไม่ใช่ใครที่ไหน เธอคือผีนับจาน 'โอคิ' นั่นเอง


    "ซารายาชิกิ!!!"

    อนนะพูดอีกชื่อหนึ่งของโอคิออกมา ปากของเธออ้ากว้างมากว่าเดิมจนกามปากเกือบจะหลุดออกมา


    "ฉับ!!"

    ช่วงจังหวะที่อนนะพูดอีกชื่อหนึ่งโอคิ เธอรู้สึกได้ว่าภาพโอคิที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้ามันกลับหัว แต่ความจริงแล้วเธอถูกเร็นใช้ดาบคาตะนะตัดหัวจากทางด้านหลัง ร่างของหญิงสาวปากฉีกเริ่มมีไฟลุกไหม้จากด้านล่างขึ้นมาด้านบน ก่อนร่างกายจะมอดไหม้หายไป อนนะเหล่ตาไปเห็นวอลล์ยืนอยู่ข้างหลังเร็น สีหน้าของเค้าดูเศร้าโศกเสียใจมาก


    "หึ...ยังงั้นเหรอ...เรื่องทั้งหมดนี้...มันเป็นเรื่องโกหกยังงั้นสินะ..."

    ผีสาวปากฉีกที่เหลือแค่ส่วนหัวก็ถูกไฟสีฟ้าของเร็นเผาจนมอดไหม้แล้วสลายหายไป


    หลังจากที่ผีสาวปากฉีกถูกไฟเผาจนร่างกายสลายหายไป สิ่งที่ยังหลงเหลืออยู่คือควันสีขาวที่กำลังลอยละล่องอยู่กลางอากาศ เร็นใช้กระจกหกเหลี่ยมที่มีสัญลักษ์หยินหยางดูดกลุ่มควันเหล่านั้นเข้าไปข้างใน


    "เท่านี้เราก็ปิดคดีผีสาวปากฉีกได้แล้วสินะ"

    ชานะเดินออกมาจากซอกกำแพงแคบๆ พร้อมกับถือกล้องวิดีโอเอาไว้


    "ถูกต้องแล้วเจ้าค่ะ ผีสาวปากฉีกตัวนีิ้จะสลายหายไปพร้อมกับกระจกบานนี้"

    เร็นท่องคาถาอะไรซักอย่าง และหลังจากนั้นกระจกหกเหลี่ยมใบนั้นก็แตกสลายหายไป


    โทยะเดินตรงเข้าไปหาวอลล์ และก็ได้ยื่นมือไปจับไหล่


    2 ชั่วโมงก่อน...

    "ฮัลโหล"

     

    "ว่าไงวอลล์ นี่โทยะพูดนะ"


    "มีอะไร?"


    "ฉันมีเรื่องที่สงสัยเอามากๆ น่ะ เลยอยากจะถามจากปากนายโดยตรง"


    "เรื่องของอนจังสินะ?"


    "ใช่ๆ เรื่องของภรรยาของนายนั่นแหละ"


    โทยะเล่าเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นเมื่อวานก่อนให้วอลล์ฟัง เค้าวางแผนที่จะล่อให้วอลล์พาอนนะออกมาข้างนอกด้วยการออกเดท พอวอลล์ออกเดทจนพอใจแล้วก็จะให้โทยะแกล้งทำเป็นสะกดรอยแล้วให้อนนะรู้สึกตัวว่าโดนสะกดรอย และหลังจากนั้นเธอก็ขอแยกจากวอลล์เพื่อจะเคลียร์ปัญหาก้างขวางคอออกไป แต่แผนการนี้ต้องให้วอลล์เป็นคนตัดสินใจว่าจะยอมทำมั้ย? วอลล์เชื่อเรื่องที่โทยะเล่าและบอกความจริงไปว่าอนจังเป็นผีสาวปากฉีกจริง วอลล์ตอบตกลงที่จะร่วมแผนการนี้ และแผนที่วางเอาไว้ก็สำเร็จไปได้ด้วยดี


   ตัดภาพมาตอนปัจุบัน...

   "วอลล์...นายไม่เป็นไรแน่นะ"

   โทยะถามด้วยความเป็นห่วง


   "อ่า..."

   วอลล์ปัดมือของโทยะที่จับไหล่ออกไป เค้าเดินจากไปอย่างเงียบๆ พวกโทยะก็ยืนนิ่งเงียบเหมือนกัน เร็นเห็นว่าเรื่องพวกนี้มันจบเศร้ามาก เธอหยิบแผ่นยันต์ออกมาพร้อมกับเขียนอักขระอะไรสักอย่างแล้วเขวี้ยงมันไปแปะที่แผ่นหลังของวอลล์


   เช้าวันจันทร์ก็ได้มาถึง ผู้คนมากมายก็ออกจากบ้านไปทำงานของใครของมัน และพอพวกเค้าทราบข่าวว่าผีสาวปากฉีกถูกปราบลงแล้วก็พากันส่งเสียงดีอกดีใจกันยกใหญ่ พวกโทยะก็เดินตรงไปที่โรงเรียนตามปกติ ก็ยังนึกคิดเป็นห่วงว่าวอลล์จะมาโรงเรียนด้วยมั้ย


   "เฮ้! โทยะ!!!"

   เสียงของวอลล์ดังมาจากทางด้านหลัง


   "ว่าไงวอลล์ เมื่อคืนหลับสบายดีมั้ย"

   โทยะถาม


   "โอ้ว! หลับสบายดีๆ"

    วอลล์ตอบกลับด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม


    "วันนี้ดูร่าเริงดีจังเลยนะ"

    ชานะถาม


    "แน่นอน เพราะเมื่อคืนฉันเพิ่งจะหาแฟนได้น่ะ"


    "หา!!!???"

    โทยะกับชานะพร้อมใจกันส่งเสียง


     "นี่ไงๆ แฟนของฉัน!!"

     วอลล์ล่วงกระเป๋าแล้วเอาโทรศัพท์มือถือออกมา


     โทยะกับชานะเลื่อนหน้าเข้าไปดู ทั้งคู่เห็นว่าแฟนที่วอลล์เอามารู้จักนั้นเป็นตัวละครในเกมส์จีบสาว ทั้งสองคนจ้องหน้ากันอยู่สักพักแล้วก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน


     "อะไรเล่า...จะให้มีแฟนในเกมส์ก็ไม่ได้เหรอ?"

     วอลล์ทำปากจู๋


     โทยะกับชานะส่ายหน้า ทั้งคู่ก็ได้จับมือของวอลล์ทั้งสองข้างวิ่งเข้าไปโรงเรียนโดยไม่พูอะไรเลยสักคำ


     "นี่เร็น เมื่อวานนี้เธอเอาอะไรไปแปะหลังของวอลล์เหรอ?"

     โอคิที่กำลังนั่งเล่นเกมกดอยู่ในห้องของโทยะหันหน้าไปถาม


     "ก็แค่ปัดรังควานอะไรไม่ดีออกไปนิดหน่อย"


     เร็นตอบกลับด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม มือขวาของเธอจ้องไปที่แผ่นกระดาษที่เขียนคำว่า 'ขอให้วอลล์มีชีวิตที่ดีต่อไป'

      

   

   

         

                   ———————— To Be Continued ————————                 


[ThaiZeed Master]


  • โมเอะ: 719
  • Money: 3700
  • Tz: 706
  • Posts: 107
  • Donate: 190 THB
  • Joined: 27-1-2017
พลังน้ำใจ: 7503
   Pet:
Zero
ข้าผู้นำกองทัพ BlackKing

โพสต์เมื่อ 24-2-2017 16:05:55 |แสดงโพสต์ทั้งหมด
เรี่องมันมาก ชอบ วอลล์มีแฟนโทรศัพท์มือถือ อย่างขำ  สู้ต่อไปพี่ ติตตามนิยายพี่แน่ สูดยอด
Naratnip


ปิด

ประกาศจาก Admin

ช่วยบริจาคค่า VPS หน่อยจ้า
ช่วยบริจาคค่า VPS หน่อยจ้า
ช่วยหน่อยเนอะ ไม่ได้บังคับนะเออ เเต่สักหน่อยก๊ยังดี ^^

ดู »

ThaiZeed

GMT+7, 19-9-2018 02:21 , Processed in 0.041597 second(s), 19 queries , Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2012  Template BY: GDC & 2th