Rosenkreuzstilette บทที่ 17 ภารกิจเงาทมิฬ ตามล่าปีศาจจิ้งจอกเก้าหาง - Novel (นิยาย) | ThaiZeeD
เมนูเพิ่มเติม
เข้าชม: 568|ตอบกลับ: 0

[Prince Member]


Saitama Inori วันแม่ 2559

  • โมเอะ: 1249
  • Money: 1924
  • Tz: 1258
  • Posts: 311
  • Donate: 0 THB
  • Joined: 14-11-2015
พลังน้ำใจ: 4438
   Pet:
Rachel Alucard
อะไรเหรอ?

โพสต์เมื่อ 3-12-2015 03:23:26 |แสดงโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Eifer เมื่อ 30-1-2016 14:56

      

Rosenkreuzstilette บทที่ 17


ภารกิจเงาทมิฬ ตามล่าปีศาจจิ้งจอกเก้าหาง





          เมือง เจเปนนิส ที่ตั้งอยู่ทางใต้ของแผนที่จักรวรรดิศักดิ์สิทธิ์ ขึ้นชื่อเรืองการทำดาบที่ชื่อ คาตานะ และเหล่านักรบที่มีนามซามูไร อีกทั้งยังมีคนที่สามารถใช้เวทมนต์ได้อีกด้วย แต่คนของเมืองนั้นจะเรียกเวทมนต์ว่า  มาโฮว คนที่สามารถใช้เวทมนต์เหล่านี้ได้จะต้องเป็นผู้หญิงเท่านั้นแถมวิธีการใช้เวทย์ของพวกเค้าจะเน้นการอัญเชิญสัตว์เทพต่างๆ และสัตว์เหล่านั้นจะมีพลังธาตุเป็นของตัวเอง อย่าง ดิน น้ำ ลม ไฟ มืด และแสง แต่ทว่า เมืองแห่งนี้กำลังอยู่ในขั้นวิกฤตอย่างหนัก เพราะมีปีศาจได้บุกเข้ามาโจมตีเมือง อยู่บ่อยๆ และได้ติดป้ายกระกาศจับเด็กหญิงคนหนึ่งที่ถูกคนในเมืองเรียกเธอว่า "ปีศาจจิ้งจอกเก้าหาง" ถึงแม้จะบอกรูปร่างหน้าตาของเด็กคนนั้นได้ไม่หมด แต่ก็ไม่มีใครจับเธอได้ หรือไม่ก็ถูกเธอสังหารไปแล้ว...

         "มีแต่พวกกระจอกๆ ทั้งนั้น ฉันอยากเห็นคนต่างแดนเข้ามาในเมืองนี่จังเลยน้า ยิ่งเป็นพวกเหล่าจอมเวทย์ จะดีมากๆ เลยล่ะ
หิหิหิ~" หญิงสาว ผมสีเหลืองและมีหูจิ้งจอกอยู่บนหัว ที่สวมชุดกิโมโนเปิดไหล่ลงมาถึงแค่หน้าอก ได้เดินเข้าไปในป่าพร้อมกับเสียงหัวเราะ และหายไปในความมืดเหลือเพียงแต่ดวงตาสีเหลืองที่ยังเรืองแสงออกมา



           "ก่อนจะไปที่ปราสาทเซฟเฟี้ยน ขอแวะเมืองนี้หน่อยเถอะน้า..." ทาร์อูเอเล่ดึงแขนซอร์เนียร์และชี้นิ้วไปที่ทางเข้าเมืองเจเปนนิส พร้อมกับทำหน้าตาน่าสงสารให้ซอร์เนียร์



          "ช่วยไม่ได้น้า เธียรเธอคิดว่ายังไง?." ซอร์เนียร์หันหน้าไปถามเธียร


          "ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่คะ ฉันว่าพวกเราควรจะได้พักผ่อนบ้างก็ดีนะ ฉันได้ยินมาจากพี่ฟลูเดียรว่า ที่เมืองนี้มีบ่อน้ำผุร้อนด้วย" เธียรตอบกลับพร้อมกับทำตาที่เปล่งประกาย


          "ใช่แล้วค่ะ! ฉันเองก็อยากลองแช่บ่อน้ำผุร้อนบ้างเหมือนกันค่ะ..." ไลเบียรวิ่งมากอดแขนเธียรและเดินเข้าไปในเมืองทันที


          "เออว่ะ...ฉันลืมไปว่ายัยสองตัวนี้ มันบ้านนอก..." ซอร์เนียร์ที่ถูกทาร์อูเอเล่ดึงแขนอยู่ก็ตามหลังเธียรกับไลเบียรเข้าไปในเมือง


          "นี่! ซิลเวอร์ ไอ้ป้ายที่มีรูปหน้าเด็กผู้หญิงคนนี้ มันคืออะไรเหรอ?" ลูซเต้ได้ชี้นิ้วไปที่ป้ายประชาสัมพันธ์ของเมือง

          "นั้นมันใบประกาศจับนี่คะ? หากใครจับตัวเด็กหญิงคนนี้ได้ ท่านเจ้าเมืองแห่งเจเปนนิสจะมอบรางวัลให้คือ 1,000 เหรียญทอง พร้อมกับอุปกรณ์อัญเชิญสัตว์เทพขั้นสูงสุดที่ท่านการ" ซิลเวอร์ได้อ่านป้ายประกาศจับให้ลูซเต้ฟัง

          "แค่เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ มีค่าหัวถึงขนาดนี้เลยเหรอ?" ลิลลี่ที่เกาะหัวของซิลเวอร์อยู่ได้พูดขึ้นมา

          "รู้สึกได้ถึงเกมส์ไล่ล่าขึ้นมาเลยแห๊ะ~!"

          "เฮ้! พวกเธอทั้งสามคน่ะ จะยืนตรงนั้นอีกนานมั้ย เดี๋ยวก็ไม่รอหรอกนะ!" ซอร์เนียร์ตะโกนเสียงออกมาจากข้างในเมือง

          "อ๊า...ขอโทษที , รอด้วยค่ะ มะม๊า~ , เข้าใจแล้ว" ลูซเต้ ซิลเวอร์ และลิลลี่ ได้ยินเสียงซอร์เนียร์เรียกก็รีบวิ่งเข้าไปในเมืองทันที

          "กลุ่มคนพวกนั้น? ดูจากการแต่งกายแล้ว น่าจะเป็นพวกจอมเวทย์ ดีล่ะ! หิหิหิ" เสียงของเด็กสาวปริศนาที่แอบอยู่ข้างในบ้านที่กำลังมองกลุ่มเด็กสาวทั้งเจ็ดคน กำลังเดินชมเมืองอยู่นั้น หญิงสาวปริศนาก็ได้หายไปในเงามืดของบ้าน


         โชคดีสำหรับพวกเธียรที่ได้แวะเข้ามาในเมืองเจปนนิส เพราะเมืองนี้กำลังจัดงานเทศกาลชมดอกซากุระประจำปีอยู่พอดี ดอกซากุระสีชมพูปลิวออกมาพร้อมกับสายลม ทำให้เธียรกับไลเบียรที่ตอนเด็กๆ ไม่เคยออกไปไหนเลย ก็ได้เห็นภาพที่งดงามของดอกซากุระที่กำลังลอยไปกับสายลม พอทั้งคู่เดินตรงเข้าไปในงานก็ได้เห็นร้านแผงลอยที่อยู่ข้างทางเยอะแยะมากมาย



         "ลักกี้~! มีงานเทศงานชมดอกซากุระด้วย สถานที่ท่องเที่ยวแบบนี้ เมืองเจเปนนิส ติดอันดับ 1 ใน 5 ของเมืองที่น่าท่องเที่ยวที่สุด และในงานเทศกาลนี้ ช่วงเวลากลางคืนจะมีการจุดพลุไฟด้วยนะ" ทาร์อูเอเล่อธิบายให้ทุกคนฟัง


         "ถ้าพวกเราหยุดสงครามที่กำลังจะเกิดขึ้นนี้ได้ล่ะก็ ภาพที่สวยงามแบบนี้ก็ยังคงอยู่ต่อไปได้สินะ" เธียรพูดขึ้นมาและก็ยังมองดอกซากุระที่กำลังปลิวไปกับสายลมอย่างช้าๆ

         "คนเยอะจังเลยน้า นี่ขนาดยังไม่ถึงเวลากลางคืนนะเนี้ย" ลิลลี่ได้พูดขึ้นมา

         "อ๊ะ! กลิ่นนี่มันอะไรน่ะ หอมน่ากินจังเลยค่ะ" เธียรได้วิ่งตรงไปในร้านขนมร้านหนึ่งที่อยู่ข้างทาง

         "ว้าว~! นี่หนูเป็นนักเดินทางสินะจ๊ะ ลองชิม ทาโกะยากิ ดูหน่อยมั้ยจ๊ะ" เสียงของหญิงชราที่เป็นเจ้าของร้านได้พูดขึ้นมา ส่วนเธียรก็ได้แต่ยิ้มและพยักหน้าให้อย่างเดียว

         "เอ๊~! ไอ้เส้นพวกนั้นที่อยู่ในกะทะและมีผักและกุ้งที่กำลังลอยอยู่บนฟ้านั้น มันคืออะไรคะ?" ไลเบียรวิ่งไปที่ร้านตรงข้ามที่เธียรวิ่งไป

         "โอ๊ว! เชิญจ้าคุณหนู นี่คือ ยากิโซบะ ยังไงล่ะ! อร่อยนะ จะลองชิมดูซักชุดมั้ย?" พ่อค้าขายยากิโซบะได้พูดขึ้นมาและโชว์ลีลาการผัดให้ไลเบียรเห็นจนเธอมองด้วยสายที่เปร่งประกายและยิ้มให้กับเจ้าของร้าน

         "ให้ตายเถอะ ถ้าไม่มีฉันคนนี้ พวกหล่อนไม่ได้กินของพวกนั้นหรอกนะ" ซอร์เนียร์ที่ยืนมองทั้งสองคนที่เดินเข้าไปหาร้านค้าต่างๆ แทบทุกร้าน ส่วนตัวเธอเองก็แอบสร้างเหรียญทองที่ทำมาจากตะกั่วเพื่อไม่ให้คนรอบข้างเห็น (ซอร์เนียร์เป็นนักเล่นแร่แปรธาตุ)

         "งั่ม งั่ม อร่อยมากเลยค่ะ แต่ว่าเนื้อปลาที่วางบนข้าวแบบนี้ มันคืออะไรเหรอคะ แล้วเอาเจ้านี่ไปทำแบบนั้นได้รึเปล่าคะ?" ทาร์อูเอเล่ได้ไปนั่งอยู่ข้างในร้านซูชิ และจับซิ้ปปี้ไปให้เจ้าของร้านที่กำลังหั่นเนื้อปลาอยู่

         "ผมมั่นใจในรสชาติเนื้อของผมครับ เชิญลงมือกับผมได้ตามสบายครับ!" ซิ้ปปี้นอนรอที่จะถูกชำแหละอย่างมั่นใจ

         "ยัยบ้า! ไหนบอกว่าเป็นผู้สืบทอดมังกรทะเลจะไม่กินเนื้อปลาไง!? แกก็ด้วยไม่กลัวตายรึยังไงห๊า!?" ซอร์เนียร์ชี้นิ้วด่าทั้งสองจากนอกร้านซูชิ

         "เหนื่อยหน่อยนะคะ คุณพี่ซอร์เนียร์ มีอะไรที่หนูพอช่วยได้มั้ยคะ?" ซิลเวอร์เดินเข้ามาหาและสวมหน้ากากจิ้งจอกไว้ข้างๆ หัว

         "อืม ไม่เป็นไรหรอก แค่นี้ฉันพอทนไหว แล้วยัยเตี้ยนั้นหายไปไหนแล้ว" ซอร์เนียร์มองหาลูซเต้

         "ถ้าลูซเต้ล่ะก็ อยู่ที่ร้านยิงเป้า..." ซิลเวอร์ชี้ไปที่ร้านยิงเป้า ก็ได้เห็นลูซเต้เดินหอบของราวัลจากร้านยิงเป้า ทิ้งเจ้าของร้านนั่งร้องไห้อยู่นอกร้าน ซึ่งข้างในร้านจะเป็นของรางวัลต่างๆ ถ้าถูกยิงตก สำหรับลูซเต้มันก็แค่ของง่ายๆ ต่อให้ถ่วงน้ำหนักโกงของรางวัล ก็ยังยิงตกลงมาได้

         "ซิลเวอร์! ช่วยรับฝากของพวกนี้หน่อยนะ" ลูซเต้เอาของรางวัลที่ได้มาให้ซิลเวอร์เป็นคนเก็บใส่กระเป๋าหน้าท้อง และตัวเองก็วิ่งไปที่ร้านโยนห่วงทันที (กระเป๋าหน้าท้องของซิลเวอร์มีพลังThe Blades of the Rose Cross ขั้นที่สอง ที่สามารถควบคุมมิติได้เหมือนกับโดเรม่อน)

         "เฮ้อ~ เราเองก็เครียดเกินเหตุ ไปหาอะไรเย็นๆ กินดีกว่า" ซอร์เนียร์ส่ายหัวและเดินตรงไปที่ร้านขายน้ำผลไม้

         "ช่วยหลีกทางให้ด้วยค๊า~!" เด็กหญิงปริศนาผมสั้นสีฟ้าเข้มและติดโบว์สีเหลือง ที่สวมเสื้อผ้าเก่าๆ ได้วิ่งตรงเข้ามาหาซอร์เนียร์ และพุ่งชนเต็มๆ จนล้มลงไปกับพื้นทั้งคู่

         "โอ๊ย เจ็บ เจ็บ... ยัยเด็กบ้า! ทำอะไรของเธอเนี้ย หัดดูทางบ้างสิยะ!" ซอร์เนียร์พยายามดันหน้าของเด็กหญิงคนนั้นให้ออกจากหน้าอกของเธอ

         "ขอโทษค่ะ ขอโทษค่ะ หนูวิ่งไปโดยไม่ได้ดูทางให้ดี ว้าย! แย่แล้วจะไม่ทันธุระสำคัญ งั้นขอตัวก่อนนะค๊าพี่สาว!" เด็กหญิงปริศนาที่วิ่งชนซอร์เนียร์ รีบลุกขึ้นแล้ววิ่งไปทันที

         "โดนเข้าให้แล้ว , จะช่วยเธอคนนั้นดีมั้ยนะ , น่าสงสารจังเลย" เสียงกระซิบของคนที่เดินไปมาในงานเทศกาลต่างพากันมองไปที่ซอร์เนียร์ที่ยังนั่งอยู่กับพื้นอยู่

         "ซุบซิบอะไรกันน่ะคนพวกนี้ อ๊ะ!?" ซอร์เนียร์ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนและเธอก็รู้สึกแปลกๆ ว่ามีอะไรบางอย่างหายไป


         เด็กหญิงที่วิ่งชนซอร์เนียร์ได้มานั่งแอบอยู่หลังต้นไม้ที่อยู่ข้างนอกงานเทศกาล และหยิบถุงเหรียญทองที่ซอร์เนียร์สร้างขึ้น ออกมา เธอได้ถอดเสื้อผ้าเก่าๆ ออก และสิ่งที่อยู่ใต้เสื้อผ้านั้นเป็นชุดนินจาสีดำครบชุด

          "คริ คริ ในบรรดากลุ่มเด็กสาวพวกนั้น มียัยหัวแดงคนนี้ที่เป็นคนถือถุงเหรียญทองทั้งหมด เท่านี้ฉันก็ได้อยู่รอดต่อไปอีกเป็นเดือนๆ เลย อะไรจะโชคดีป่านนี้ หน๋อ~" นินจาสาวน้อยได้เปิดถุงเหรียญทองเพื่อที่จะเอาออกมาดู

          "เฮ๊ย~! เชี้ยอะไรว๊ะเนี้ย ทำไมข้างในถุงพวกนี้ถึงมีแต่ตะกั่วล่ะ!?"


          ก่อนหน้านี้...ที่หน้าทางเข้างานเทศกาลชมดอกซากุระ

         "เอ้านี่! ฉันจะให้เหรียญทองพวกเธอไปคนละ 10 เหรียญ นะ" ซอร์เนียร์ได้ให้เหรียญทองทุกคน ซึ่งที่ได้ให้ไปคนละ 10 เหรียญ

         "คุณซอร์เนียร์ ไปเอาเหรียญทองพวกนี้มาจากไหนเหรอ?" เธียรหันหน้าไปถามซอร์เนียร์

         "นี่เธอลืมไปแล้วเหรอว่า ฉันเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุน่ะ แค่เปลี่ยนตะกั่วกลายเป็นทองน่ะ ของกล้วยๆ"

         "แบบนี้มันไม่ต้มตุ๋นคนของเมืองนี้เหรอคะ?" ไลเบียรเดินเข้ามาถาม

         "เรื่องแบบนั้นฉันระวังไว้แล้วล่ะ ถ้าพวกเธอเอาเหรียญทองพวกนี้ไปซื้อของและได้ให้ด้วยความเต็มใจ เหรียญทองพวกนั้นก็จะยังคงอยู่ต่อไป แต่ถ้าเกิดทำหายหรือถูกขโมยไป เหรียญทองพวกนั้นก็จะกลับมาเป็นตะกั่วแบบเดิม ยังไงล่ะ" ซอร์เนียร์อธิบายให้ทุกคนฟัง

         "ว้าว~! ฉลาดมากเลยค๊า ซอร์เนียร์มารับจูบของฉันเป็นรางวัลด้วย~" ทาร์อูเอเล่กระโดดพุ่งไปหาซอร์เนียร์ แต่ก็ถูกหมัดเหล็กต่อยปลิวขึ้นฟ้าหายไป

         "ถ้าเป็นแบบนี้ค่อยโล่งใจขึ้นมาหน่อย งั้นพวกเราขอเข้าไปก่อนนะ ไปกันเถอะไลเบียร" เธียรได้จูงมือไลเบียรเข้าไปที่งานเทศกาล

         เรื่องราวทั้งหมดก็เป็นแบบนี้...

         "ยัยหัวแดงนั้น...มันไม่ใช่จอมเวทย์ยังงั้นเหรอ?"

         "ใช่แล้วล่ะ เพราะในกลุ่มของพวกฉันน่ะ มีแค่ฉันคนเดียวที่ไม่ใช่จอมเวทย์ แหม่~ เด็กตัวเล็กๆ ขนาดนี้สามารถหยิบของจากคนอื่นได้โดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว ฝีมือคงพอๆ กับซิลเวอร์กับลูซเต้แน่ๆ" ซอร์เนียร์ได้ห้อยหัวลงมาจากต้นไม้และได้พูดข้างๆ หูของนินจาสาวน้อย

         "แก! มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง และรู้ได้ยังไงว่าฉันแอบอยู่ที่นี่?" นินจาสาวน้อยรีบกระโดดออกห่างจากซอร์เนียร์ทันที

         "เหรียญทองพวกนั้นน่ะ ฉันเป็นคนสร้างมันขึ้นมาเองแหละ และก็รู้ด้วยว่าถ้ามันถูกขโมยไป มันจะบอกตำแหน่งของมันให้กับผู้ที่สร้างมันขึ้นมารู้ยังไงล่ะ ของกล้วยๆ" ซอร์เนียร์ตอบกลับ

         "หึ! นักเล่นแร่แปรธาตุยังงั้นเหรอ เจ้าเล่ห์นักนะ ว่าแต่เธอจะค้างอยู่ในท่านั้นอีกนานมั้ย กางเกงในลายเฉิ่มชะมัด"

         "หนวกหูน่า! เพราะยัยสองตัวนั้นบอกว่าชอบหรอกนะ ถึงได้ยอมใส่ลายนี้ตลอดน่ะ" ซอร์เนียร์รีบโหนตัวลงมาจากตัวไม้   

         "ฮัดเช๊ย~!? ใครแอบพูดอะไรไม่ดีถึงเราอยู่เนี้ย?"

         "คุณเธียรคะ แอปเปิ้ลเคลือบน้ำตาลอันนี้อร่อยมากเลยค่ะ" ไลเบียรถือแอปเปิ้ลเคลือบน้ำตาลที่เสียบไม้อยู่และเดินเอามาให้เธียร

         "ในเมื่อรู้ว่า ฉันเป็นใครแล้วแบบนี้ เห็นที่จะปล่อยให้มีชีวิตกลับไปไม่ได้แล้วสินะ" นินจาสาวน้อยได้ชักดาบสั้นออกมาจากเอวของเธอ

         "เออ! ก็ดีนะ ฉันกำลังรู้สึกคันไม้คันมืออยู่พอดีเลย" ซอร์เนียร์เปลี่ยนแขนกลเป็นดาบและชี้ไปที่นินจาสาวน้อยคนนั้น

          "ชื่อของฉันคือ ฮาซึมิ อามาโนะ นินจาเงาทมิฬ จะขอชีวิตของแกไปล่ะนะ!!" ฮาซึมิได้พุ่งเข้าไปหาซอร์เนียร์อย่างรวดเร็ว จนมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า

          "ความเร็วเสียงยังงั้นเหรอ? เคสเดียวกันกับกอร์ล่า แต่ว่านะ เธอยังอ่อนหัดอยู่อีกเยอะนะ ยัยเปี๊ยก!" ซอร์เนียร์ได้หยิบลูกระเบิดขึ้นมาแล้วเอาวางไว้ตรงพื้นใกล้ๆ ตัวเอง

          "คิดจะเอามาหลอกฉันยังงั้นเหรอ!? เอาระเบิดมาวางไว้ใกล้ๆ ตัวเอง หวังว่าจะระเบิดตัวเอง แต่จริงๆ แล้วคงจะเตะมันมาที่ฉันล่ะสิ ไม่มีทางซะหรอกนะ! เพราะว่าฉันจะตัดหัวของเธอออกมาเดี๋ยวนี้แหละ..." ฮาซึมิที่กำลังพูดอยู่นั้นได้ไปอยู่ที่ด้านหลังของซอร์เนียร์แล้ว และกำลังจะใช้ดาบส้นจ่อไปที่คออย่างช้าๆ

          "ที่เธอพูดตอนแรกน่ะ ถูกต้องแล้วล่ะ แต่ว่านะ เธอเข้ามาหาฉันแบบนี้ก็สบายไปอีกแบบ เพราะจะได้ไม่ต้องไปวิ่งไล่จับให้เหนื่อยเปล่า" ซอร์เนียร์ได้ล็อกแขนของฮาซึมิไว้ได้ และกอดตัวฮาซึมิไว้ให้แน่นที่สุด

          "เอ๊ะ!? นี่แกคิดจะทำอะไรน่ะ? ยะ อย่าบอกนะว่า คิดจะทำจริงๆ น่ะ!?"

          "ใช่แล้วล่ะ! ฉันจะระเบิดตัวเองยังไงล่ะ"

          "นี่แกบ้าไปแล้วเหรอ! แค่จับตัวฉันได้ก็คิดจะระเบิดตัวเองเลยยังงั้นเหรอ ใช่แล้ว! ระเบิดนั้นจะไม่ทำอะไรกับผู้ที่เรียกมันมาใช่มั้ยล่ะ แกก่ะจะให้ฉันโดนระเบิดคนเดียวสินะ"

          "เปล่าเลย~ เราจะโดนด้วยกันทั้งคู่นี่แหละ และฉันก็ไม่อยากเพื่อนฉันที่มาเมืองนี้ เสียเที่ยวน่ะ หุหุ"

           บึ้ม!!         "ฮ่า ฮ่า ฮ่า ~! / กรี๊ดดดดด!!!" ภาพเงาคนสองคนได้ปลิวขึ้นฟ้าแล้วก็ตกลงไปคนละทิศคนละทาง

          "อ้าว!? นี่พวกเค้าจุดพลุกันแล้วเหรอ และเสียงที่ตามหลังมาด้วยน่ากลัวจังแห๊ะ?" เธียรที่กำลังเดินอยู่ได้มองขึ้นไปบนฟ้า และก็ได้เดินชนกับเด็กหญิงคนหนึ่งที่เดินสวนมาจนล้มลงกับพื้น

         "หวา~ ทาโกะยากิ...ของฉัน...~" เด็กหญิงคนที่ถูกเธียรเดินชนกำลังเก็บ โทโกะยากิ ที่ตกลงพื้นขึ้นมาทีละลูก

         "ไม่ได้นะ อย่าเก็บขึ้นมาเลยนะ เดี๋ยวฉันจะซื้อให้ใหม่นะ" เธียรได้อุ้มตัวเด็กหญิงคนนั้นให้ยืนขึ้นและได้ใช้มือปัดเสื้อตรงส่วนที่เลอะตามตัวออกไป เด็กหญิงผมสีเหลือง ดวงตาสีเขียวที่เปล่งประกายเมื่อถูกแสงส่อง และสวมชุดกิโมโนที่เปิดจากด้านบนลงมาถึงหน้าอก ได้จ้องมองเธียรที่กำลังปัดเสื้อให้

        "พี่สาว...มองเห็นหนู...ด้วยเหรอ...คะ?" เด็กหญิงคนนั้นได้ถามเธียรออกไป แต่เสียงของเธอจะขาดๆ ไปบ้างและเสียงที่พูดออกมาเบามาก

        "หืม? อะไรงั้นเหรอจ๊ะ?" เธียรตอบกลับ แล้วเงยหน้าขึ้นไปมองและยิ้มให้

        "คุณเธียรคะ ฉันว่าเรากลับไปรวมตัวกับพวกซอร์เนียร์กันเถอะค่ะ" ไลเบียรเดินเข้ามาหาเธียรจากด้านหลัง

        "เอ่อ...ขอโทษนะคุณไลเบียร ช่วยกลับไปรวมตัวก่อนได้มั้ยคะ เดี๋ยวฉันขอพาเด็กคนนี้ไปซื้อ ทาโกะยากิ ก่อนเดี๋ยวจะตามไปที่หลังนะ" เธียรได้จูงมือเด็กหญิงที่กำลังยืนอยู่ข้างๆ เดินไปที่ร้านขายทาโกะยากิ

        "พาเด็กคนนี้? ไปซื้อทาโกะยากิเหรอ?" ภาพที่ไลเบียรเห็นคือ เธียรกำลังเดินอยู่คนเดียวและยื่นแขนออกมาเหมือนกำลังจูงมือกับใครซักคนอยู่ เดินตรงไปที่ร้านขายทาโกะยากิ



        "ฮ่า ฮ่า ฮ่า ซูชินี่มันอร่อยจริงๆ เลยน้า แต่น่าเสียดายที่เมืองนี้เค้าไม่นิยมเอาปลาหมึกมาทำอาหารน่ะ" ทาร์อูเอเล่เดินออกมาจากร้านซูชิ ตามหลังมาด้วยซิ้ปปี้

       "โย๊ว! ทาร์อูเอเล่ กินอาหารที่ร้านนี้อิ่มแล้วเหรอ?" เสียงของลูซเต้ดังมาจากด้านหลังทาร์อูเอเล่ แล้วก็ได้เห็นว่าเธอกำลังแบกของรางวัลมากมายและซิลเวอร์ที่เดินตามหลังมา

        "เฮ้! พวกเธอรวมตัวกันอยู่ที่นี่เองเหรอ?" ลิลลี่บินตรงเข้ามาหาพวกลูซเต้

        "ยังเหลือ เธียร ไลเบียร กับซอร์เนียร์ สินะที่ยังไม่มาน่ะ"

        "ก้าฉันล่ะก็...อยู่นี้แล้วไง" ซอร์เนียร์ที่กำลังเดินตรงมา แต่ร่างกายมีแต่รอยไหม้ทั่วร่างกายและแบกนินจาตัวแสบที่หมดสติอยู่กลับมาด้วย

        "เอ๋!? ซอร์เนียร์ไปอาบแดดที่ไหนมา ทำไมถึงไม่ชวนฉันได้ล่ะ"

        "โดดระเบิดของตัวเองเข้าไปน่ะ ฉันขอไปล้างหน้าแปปนะ ฝากดูยัยนี้ด้วยอย่าให้มันหนีไปล่ะ" ซอร์เนียร์วางร่างนินจาตัวแสบที่ตัวดำปี๋เพราะโดนระเบิด แล้วให้ทาร์อูเอเล่เป็นคนเฝ้าดู

        "อุ๊ยตายแล้ว!? เด็กคนนี้เป็นอะไรงั้นเหรอคะ เดี๋ยวจะรักษาให้นะคะ" ไลเบียรที่เดินกลับมาเป็นคนสุดท้ายได้เห็นนินจาตัวแสบนอนหมดสติอยู่ แล้วรีบวิ่งมาใช้เวทย์รักษาทันที

         "อ้าว? มาแค่เธอเหรอไลเบียร แล้วเธียรหายไปไหนล่ะ" ทาร์อูเอเล่ถามไลเบียร

         "เอ่อ คุณเธียรเค้าบอกให้ฉันกลับมารวมตัวกันก่อน อีกเดี๋ยวก็จะตามมาเองน่ะค่ะ" ไลเบียรตอบกลับ

         "หืม? ยังงั้นหรอกเรอะ..."


         ทางด้านเธียรที่กำลังพาเด็กหญิงไปซื้อทาโกะยากิอยู่นั้น ก็ลืมที่จะได้กลับไปรวมกลุ่มกัน เธอได้พาเด็กหญิงไปเดินทั่วงานเทศกาลไปทั่วทุกที่ เด็กหญิงที่ทำหน้านิ่งตลอดเวลาก็ค่อยๆ ยิ้ม และได้ใช้มืออีกข้างจับไปที่มือของเธียรที่กำลังจูงมืออีกข้างอยู่
        "พี่สาวคนนี้น่าสนใจริงๆ" เด็กหญิงพูดออกมาเบาๆ

        "หลงมาจาก คุณพ่อกับคุณแม่ เหรอจ๊ะ?" เธียรหันหน้าไปถาม

        "..." เด็กหญิงส่ายหน้า

         "หลงทางเหรอ?"

         "..." เด็กหญิงก็ยังส่ายหน้า

         "เอางี้ เด๊๋ยวพี่สาวจะทำอะไรให้ดูนะ ก่อนอื่นพวกเราต้องออกห่างจากผู้คนก่อน เดี๋ยวคนอื่นเค้าจะตกใจเอาน่ะ"

         "อื้ม..." เด็กหญิงพยักหน้าและยิ้มให้

         หลังจากนั้นเธียรก็ได้จูงมือเด็กหญิงไปที่หน้าศาลเจ้าแห่งหนึ่ง ซึ่งอยู่ห่างจากงานเทศกาลนิดหนึ่ง เธียรจึงร่ายคาถาเพื่อที่ยิงกระสุนปืนแห่งแสงขึ้นไปบนฟ้า เด็กหญิงก็จ้องหน้าเธียรเขม็ง

         "ซีลิคอาวิล!! (กระสุนปืนใหญ่แห่งแสง)" เธียรได้ยิงขึ้นไปบนท้องฟ้า ทำให้เด็กหญิงที่มองกระสุนปืนแห่งแสงที่กำลังพุ่งขึ้นไป เธอก็ได้ยิ้มออกมามากกว่าเดิม และเด็กหญิงก็ดึงกระโปรงของเธียรและขอให้เธียรยิงขึ้นไปอีก จนถึงช่วงที่งานเทศกาลเริ่มทำการจุดพลุไฟ

         "ว้าว~! สวยจังเลย" เธียรที่กำลังมองพลุหลากหลายสีที่แตกอยู่บนท้องฟ้า ทำให้เธอรู้สึกตื่นเต้นมากๆ ที่ได้เห็นภาพที่สวยงามแบบนี้

         "เธียร นี่เธออยู่ที่นี่เองเหรอ ซอร์เนียร์เค้าให้ฉันมาตามเธอน่ะ" ทาร์อูเอเล่ตะโกนเสียงมาจากข้างในงานเทศกาล

         "อ๊ะ คุณทาร์อูเอเล่นี่นา เดี๋ยวพี่สาวจะขอแนะนำให้รู้จักนะ เธอคนนี้คือ..." เธียรกำลังจะแนะนำทาร์อูเอเล่ให้เด็กหญิงที่ยืนอยู่ข้างๆ แต่พอเธียรหันไป ภาพที่เธอเห็นคือเด็กหญิงค่อยๆ ลอยถอยหลังเข้าไปในศาลเจ้าอย่างช้าๆ แล้วเธอก็ได้ขยับปากพูดอะไรบางอย่าง ให้เธียรเห็นก่อนที่จะหายไป

         "เป็นอะไรไปเหรอเธียร?" ทาร์อูเอเล่ยื่นหน้ามากดที่ไหล่ของเธียร

         "มะ ไม่มีอะไรหรอก งั้นกลับไปหาพวกซอร์เนียร์กันเถอะนะ" เธียรพยายามที่จะกลบเกลื่อนเรื่องที่ทำไปเมื่อกี้ แล้วเดินเข้าไปในงานเทศกาลทันที ทิ้งให้ทาร์อูเอเล่ยืนงงอยู่คนเดียว

         "เด็กผู้หญิงที่ลอยหายเข้าไปในนั้นมันคืออะไรน่ะ วิญญาณคนตายยังงั้นเหรอ?" ทาร์อูเอเล่หันหน้าไปมองที่ศาลเจ้าสักพัก แล้วก็หันหน้ากลับและเดินตามหลังเธียรไป


         "ก๊าก~ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ~! ฉะ...ฉันไม่...พูด...ออกไปเด็ดขาด~! ฮ่า ฮ่า ฮ่า"

         "เอ้า! จะบอกพวกฉันได้รึยัง ยัยนินจาอ่อนหัด คนที่แกกำลังตามล่าเป็นใคร ห๊า?" ซอร์เนียร์ที่กำลังจั๊กจี้เอวของฮาซึมิ พยายามจะทรมานที่เจ็บปวดน้อยที่ที่สุด เพื่อที่จะให้นินจาคนนี้ ยอมพูดออกมา

         "ทำอะไรกันน่ะ?" เธียรที่เพิ่งเดินมาถึง ก็เห็นพวกซอร์เนียร์กำลังจั๊กจี้เอวนินจาอยู่

         "คุณซอร์เนียร์บอกว่า เด็กคนนั้นขโมยถุงเหรียญทองไป และได้ต่อสู้กันขึ้นมาน่ะค่ะ" ไลเบียรอธิบายให้เธียรฟัง

         "เด็กคนนี้เนี้ยนะ!?"

         "เฮ่ย~! อย่าดูถูกยัยนี้มันเชียวนะ ถึงยัยนี้จะตัวเล็ก แต่มีความเร็วเทียบเท่ากับความเร็วเสียงของกอร์ล่านะเขียวนะ" ซอร์เนียร์หันหน้าไปบอกทุกคน

         "แหม่~ อะไรจะขนาดนั้น"  

         "ฉันเห็นกระดาษในเสื้อของยัยนี้ ก็เลยเอาออกมาดูน่ะ มันเขียนไว้ว่า ให้ไปจับเด็กหญิงคนนี้ได้ ถ้าทำสำเร็จจะได้เหรียญทองตั้ง 1,500 เหรียญทองเชียวนะ ซึ่งมันเยอะกว่าในใบประกาศจับตั้ง 500 เหรียญทอง" ลูซเต้ได้พูดขึ้นมา

         "มันจะใช่คนเดียวกันกับในใบประกาศจับแผ่นนี้รึเปล่านะ ที่เด็กหญิงในรูปภาพนี้มีค่าหัว 1,000 เหรียญทองน่ะ" ลิลลี่เอาใบกระกาศจับมาให้เธียรดู รูปภาพที่เธียรเห็นนั้นเหมือนกับเด็กหญิงที่ลอยหายเข้าไปในศาลเจ้าตอนนั้น เหงือก็เริ่มไหลออกจากใบหน้า แล้วเธอก็เดินตรงเข้าไปหานินจาที่กำลังถูกซอร์เนียร์จั๊กจี้อยู่

        "สวัสดีจ๊ะ ฉันชื่อ สปิริเธียร โรเซนเบิร์ก นะจ๊ะ ขอโทษด้วยนะที่เพื่อนของฉันทำอะไรไม่ดีกับเธอไปน่ะ" เธียรได้แก้เชือกที่นินจาถูกมัดเอาไว้ออกไป

        "เธียร นี่เธอกำลังจะทำอะไรน่ะ?" ช่วงเวลาที่ซอร์เนียร์หันหน้าไปมองหน้าเธียร เธอถึงกับช็อกแล้วนั่งก้มหน้าลงและตัวสั่นทันที

        "เห๊อะ~! ฉันชื่อ ฮาซึมิ อามาโนะ เป็นนินจาเงาทมิฬ" ฮาซึมิได้แนะนำชื่อให้กับเธียร และเงยหน้าไปมองหน้าเธียรก็ช็อกยืนตัวแข็งทันที

        "นินจาเงาทมิฬเหรอ? ฉันได้ยินมาจากซิลเวอร์ว่า เธอทำภารกิจไม่สำเร็จซะที แล้วก็ไปขโมยถุงเหรียญทองของซอร์เนียร์เพื่อที่จะเอามาเลี้ยงชีพแต่ก็ถูกต้มตุ๋นซะก่อน แถมยังถูกจับได้แบบนี้ ยังจะเรียกตัวเองว่านินจาอีกเหรอจ๊ะ ฮา-ซึ-มิ-จัง"

        "ละ...แล้วไงล่ะ คิดว่าเธอทำหน้าตาแบบนั้น ฉะ...ฉันจะกลัวนะ"

         "แหม่~ เด็กตัวเล็กแค่นี้น่ะ ไม่มีใครเชื่อหรอกนะว่าจะทำภารกิจนี้สำเร็จน่ะ ขนาดขโมยถุงเหรียญทองยังไม่ได้เลย ถ้ายังปากแข็งยังงี้อีกต่อไปล่ะก็ เดี๋ยวพี่สาวคนนี้ ฆ่าทิ้งซะหรอก "

        "มามี๊~~~~!!"

        "ว่าไปนั้น~ เอาล่ะ ช่วยบอกพี่สาวคนนี้ทีนะว่า รูปภาพเด็กหญิงที่อยู่ในกระดาษนี้ เธอเป็นใครยังงั้นเหรอจ๊ะ?"

        "สองคนนั้นกำลังคุยอะไรกันอยู่น่ะ แล้วซอร์เนียร์เป็นอะไรไปล่ะนั้น?" ทาร์อูเอเล่ที่ยืนอยู่ห่างจากเธียรได้เดินไปหาลิลลี่

        "อะ...ออกมาแล้ว...โหมดสอบสวนกระชากวิญญาณ" ลิลลี่พูดออกมาและน้ำเสียงสั่นๆ

        "โหมดสอบสวนกระชากวิญญาณ?" ทาร์อูเอเล่หันหน้าไปถาม

        "ใบหน้าที่ใครเห็นแล้วจะยืนตัวแข็งทันที เหมือนกับว่ากำลังถูกดูดวิญญาณไปสำหรับคนรอบข้างที่มองอยู่อย่างพวกเราตอนนี้ แต่คนที่กำลังมองหน้าเธียรอยู่ตอนนี้ กำลังอยู่ในเกมส์ท้าความตายที่เอาปืนพกที่มีกระสุนแค่หนึ่งนัดจ่อยิงหัวตัวเองไปเรื่อยๆ ดูซอร์เนียร์ที่นั่งนิ่งอยู่ตรงนั้นสิ นั้นน่ะคงโดนยิงไปเรียบร้อยแล้ว คราวนี้เหลือแต่ยัยนินจานั้นจะรอดออกมามั้ย ก็ขึ้นอยู่กับว่าเธอต้องพูดความจริงออกมาเท่านั้น" ลิลลี่อธิบายให้ทาร์อูเอเล่ฟัง


        "ใบหน้าของเธียรในโหมดสอบสวนกระชากวิญญาณมันจะเป็นยังไงน้า อยากเห็นจัง"         


        "ฉันว่าอย่ารู้เลยจะดีกว่านะ" ลูซเต้เดินเข้ามาจับไหล่ทาร์อูเอเล่พร้อมกับส่ายหัว


        "ดะ เด็กผู้หญิงคนนั้นคือ ปีศาจจิ้งจอกเก้าหาง ที่เหล่า มาโฮว ทั้งหลายหมายตาที่จะจับเธอมาเป็นภูติติดตาม แต่ก็ไม่เคยมีใครจับเธอได้เลยซักคนเดียว มีข่าวลือว่าคนที่ไปจับเธอถูกฆ่าตายเรียบ และคนที่จะสามารถจับเธอได้จะต้องเป็น มาโฮว ที่ควบคุมพลังธาตุแสงเท่านั้น แต่ว่าคนในเมืองนี้ไม่มีคนที่มีพลังควบคุมธาตุแสงเลย และเด็กคนนั้นกำลังตามหาคนที่คุมพลังธาตุแสงอยู่ด้วย" ฮาซึมิเล่าทุกอย่างให้เธียรแล้วเขาอ่อนทรุดลงทันที แถมยังฉี่ราดอีกต่างหาก


        "อุ๋ย~ ฉี่ราดเลยเรอะ ไม่สิ ไม่ใช่แค่ยัยนินจานั้น ซอร์เนียร์ก็ฉี่ราดด้วยคนงั้นเหรอ!?" ทาร์อูเอเล่มองไปที่ฮาซึมิกับซอร์เนียร์ที่กำลังนั่งฉี่ราดอยู่ ก็หันหน้าไปมองเธียรที่กำลังหันหน้ามามองทุกคน


        "ทุกคนคะ เรื่องที่เห็นคุณซอร์เนียร์กับฮาซึมิที่อยู่ในสภาพที่บอกใครไม่ได้แบบนี้ ช่วยเก็บเป็นความลับกับเจ้าตัวด้วยนะคะ" เธียรที่หันหน้าไปมองทุกคน และได้พูดคำเหล่านี้ไป ซึ่งทำให้คนที่กำลังมองหน้าเธียรรีบหลับตากันทุกคนและตอบตกลงไปทันทีแบบไม่ทันรู้ตัว


        


        "เอาล่ะฟังนะ ปีศาจจิ้งจอกเก้าหาง ตัวนี้ มันสามารถควบคุมพลังธาตุ ดิน น้ำ ลม ไฟ มืด และแสงได้ สิ่งที่จะจัดการมันได้มีเพียงพลังการโจมตีแบบไร้ธาตุเท่านั้น ช่วงเวลาก่อนเที่ยงคืน คนในงานเทศกาลจะรีบกลับบ้านของตัวเองอย่างไวและพวกร้านค้าแผงลอยจะรีบปิดร้านทันที
เพราะมันจะออกมาเดินเล่นในเมืองเจเปนนิส ใครที่เข้าบ้านไม่ทันหรือบังเอิญไปเจอมันเข้าก็จะถูกฆ่าตายทันที" ฮาซึมิอธิบายการปรากฎตัวของปีศาจจิ้งจอกเก้าหางให้ทุกคนฟัง


       "งั้นพลังของฉันก็ได้เปรียบสินะ!" ซอร์เนียร์ลุกขึ้นยืนและเปลียนแขนกลเป็นปืนแมทชีนกัน


       "เกมส์ครั้งนี้คือจับปีศาจจิ้งจอกเก้าหางมาให้ได้สินะ" ลูซเต้ตั้งท่าเตรียมที่จะออกศึกทันที


       "หนูวางกับดักไว้ทั่วเมืองแล้วค่ะ" ซิลเวอร์วิ่งเข้ามาหาซอร์เนียร์และบอกตำแหน่งของกับดักให้ฟัง


       "คุณเธียร เป็นอะไรรึเปล่าคะ สีหน้าดูไม่ค่อยดีเลย" ไลเบียรหันหน้าไปถาม  


       "มะ ไม่มีอะไรหรอกจ๊ะ แค่ตื่นเต้นนิดหน่อยน่ะ" เธียรตอบกลับ แต่ทาร์อูเอเล่ที่ยืนอยู่ด้านหลังจ้องมอง เธียรที่กำลังนั่งกลุ้มใจอยู่


         กริ๊ง~! กริ๊ง~! เสียงกระดิ่งดังขึ้นมาจนสะท้อนเสียงออกไปได้ไกล เพราะที่เมืองแห่งนี้เงียบมากหลังช่วงเวลาเที่ยงคืน ทำให้พวกเธียรที่แอบดักโจมตีอยู่ได้ยินกันทุกคน บรรยากาศในเมืองเริ่มเปลี่ยนไปทันที หมอกสีขาวเริ่มออกมาครอบคลุมไปทั่วทั้งเมืองจนทำให้มองในระยะไกลไม่ชัด ภาพที่ทุกคนเห็นคือ หญิงสาวผมสีเหลืองยาว ใบหน้าที่ดูเหมือนกับจิ้งจอก แขนทั้งสองข้างมีขนาดใหญ่ มีหางฟูจำนวนเก้าหางและมีลูกไฟสีฟ้าลอยล้อมรอบตัวเองไปมา กำลังเดินอยู่กลางถนนของเมือง


       "นั้นน่ะเหรอ ปีศาจจิ้งจอกเก้าหาง?" ซอร์เนียร์กระซิบไปหาฮาซึมิ


       "ใช่แล้วล่ะ ยัยนั้นแหละ" ฮาซึมิตอบกลับ


       "ดูน่าเกรงขามจังเลยนะคะ" ไลเบียรพูดขึ้นมา  พอทั้งสามคนเริ่มคุยกัน ปีศาจจิ้งจอกเก้าหาง ก็หยุดเดินทันทีและหันหน้ามองที่กำแพงตรงจุดที่พวกเธียรแอบอยู่ที่หลังกำแพง


       "แย่แล้ว! มันรู้ตัวแล้ว!" ทาร์อูเอเล่รู้สึกได้ถึงเสียงที่กำลังพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว เสี้ยววินาทีที่ทาร์อูเอเล่เตือนทุกคนอยู่นั้นก็มีหมัดพุ่งทะลุออกมาจากกำแพง และลูซเต้ก็โดนหมัดเข้าไปเต็มๆ จนกระเด็นปลิวไปออกจากกลุ่มไปประมาณ 200 เมตร


       "พลังทำลายอะไรกันเนี้ย!?" ซอร์เนียร์ที่เห็นหมัดขนาดใหญ่โผล่ทะลุกำแพงแล้วต่อยไปโดนลูซเต้ปลิวออกไป เธอก็ได้เล็งปืนไปที่หมัดนั้นแล้วยิงทันที


       "ไม่ใช้เด็กหญิงคนนั้นหรอกเหรอ? ถึงทรงผมและการแต่งตัวจะคล้ายกันมากก็เถอะ แต่สิของดวงตามันไม่ใช่เลย" เธียรสังเกตไปเห็นสีดวงตาของปีศาจจิ้งจอกเก้าหางตนนั้นเป็นสีเหลือง


       "อุ๊ยตายจริง~ นึกว่าใครที่ไหน นินจาตัวน้อย ฮาซึมิ อามาโนะนี่เอง ไปหลอกใครมาอีกล่ะเนี้ย" ปีศาจจิ้งจอกเก้าหางได้พูดออกมาแล้วมองไปที่หน้าของฮาซึมิ


       "เจอกันอีกแล้วนะ คิตซึเนะ..." ฮาซึมิตอบกลับพร้อมกับหยิบดาบสั้นออกมาจากเอว


       "นินจาเงาทมิฬจอมล้มเหลว ที่ถูกเนรเทศออกจากกลุ่มเงาทมิฬไปแล้ว ยังไม่ยอมตัดใจกับภารกิจที่ถูกมอบหมายมาอย่างนั้นเหรอ? แหม่~ ใจสู้ดีมาก หนูน้อยฮาซึมิ"


        "นี่คือภารกิจสุดท้ายของฉัน ภารกิจเงาทมิฬ ตามล่าปีศาจจิ้งจอกเก้าหาง ถ้าฉันทำไม่สำเร็จจะไม่ยอมตายเด็ดขาด!!" ฮาซึมิกระโดดพุ่งไปหาคิตสึเนะ ด้วยความเร็วเสียงที่ไม่มีใครมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า และได้ใช้ดาบสั้นแทงเข้าไปที่กลางหน้าอกของคิตสึเนะเต็มๆ


        "ง่ายดายขนาดนั้นเลยเหรอ!?" ซอร์เนียร์ที่กำลังยิงไปที่แขนของคิตสึเนะก็ได้หยุดยิงทันที


        "เร็วขึ้นมานิดหนึ่งนะ สำหรับนินจาตัวน้อยคนนี้" คิตสึเนะได้พูดจากทางด้านหลังของฮาซึมิ และดาบสั้นที่เธอกำลังแทงอยู่นั้นเป็นภาพลวงตา ช่วงที่ฮาซึมิกำลังหันหลังกลับไปก็ถูกคิตสึเนะต่อยเข้าไปที่ท้องจนฮาซึมิกระอักเลือดออกมาและกระเด็นปลิวไปที่ร้านแผงลอยข้างถนนจนร้านพังพินาศ


       "Leviathan (เสาเข็มหมุดมหาสมุทร)" ทาร์อูเอเล่ได้ใช้พลังเสาน้ำขึ้นมาเพื่อที่จะดูดคิตสึเนะเข้ามาใกล้ๆ เธอ


       "มาโฮว จากต่างแดนรึ เยียมเลย! ข้ากำลังอยากเจออยู่กับพวกแกอยู่พอดีเลย" คิตสึเนะได้ยืดมือเข้าไปหาทาร์อูเอเล่ที่ลอยอยู่ข้างในเสาน้ำ


       "ยืดแขนได้งั้นเหรอ!?" ทาร์อูเอเล่โดนมือของคิตสึเนะที่ยืดออกมาดึงตัวออกมาจากเสาน้ำ ซอร์เนียร์ได้เปลี่ยนแขนกลจากปืนแมทชีนกันให้กลายเป็นหมัดเหล็ก แล้วกระโดดขึ้นไปต่อยแขนที่กำลังยืดตัวกลับ จนมือเริ่มครายออกจากตัวของทาร์อูเอเล่และได้ลอยกลับเข้าไปในเสาน้ำคืน
      
       "ไฟบอลล์!!" ไลเบียรได้ยิงลูกไฟเข้าไปโจมตีคิตสึเนะจำนวนหลายลูก จนทำให้เกิดเสียงระเบิดดังสะนั่นไปทั่วทั้งเมือง


        "ฮ่า ฮ่า ฮ่า วิเศษมาก! นี่น่ะเหรอ มาโฮวจากต่างแดนน่ะ! วิเศษมากๆ"


        "โดนไปซะขนาดนั้น มันไม่เป็นอะไรเลยอย่างนั้นเหรอ!?" ซอร์เนียร์ถึงกับอึ้งกับภาพที่ตัวเองเห็น


        "นานมากแล้วที่ฉันไม่ได้สนุกขนาดนี้ เจอนี้หน่อยเป็นยังไง Hell Judgement (เฮลล์ จัสเม้น,คำพิพากษาแห่งนรก)" พอคิตสึเนะพูดชื่อเวทมนต์นี้ขึ้นมา เงาสีดำถือเคียวได้ยืนอยู่ของหลังของทุกคนที่กำลังมองคิตซึเนะอยู่


        "แย่แล้ว! นี่มันเวทมนต์ต้องห้าม เฮลล์จัสเม้น นี่คะ!" ไลเบียรตะโกนเสียงออกมา


        "มันร้ายแรงขนาดไหนงั้นเหรอ ถึงได้เป็นเวทมนต์ต้องห้ามน่ะ" เธียรหันหน้าไปถามไลเบียร


         "มันสามารถสร้างความเสียหายคมดาบให้กับเป้าหมายทุกคนที่อยู่ในระยะสายตาของผู้ร่ายและเวทมนต์นี้ มันไม่แยกแยะว่าคนที่มองเห็นนั้นจะเป็นฝ่ายเดียวกันก็ตาม" ไลเบียรอธิบายให้ทุกคนฟัง


         "รู้ได้ถึงขนาดนี้เชียว น่าชื่นชมมาก แต่ก็สายเกินไปแล้วล่ะนะ!" คิตสึเนะพูดจบก็ได้กำหมัดของตัวเองทันที ช่วงที่คิตสึเนะกำหมัดนั้น เธียร ซอร์เนียร์ ไลเบีย ทาร์อูเอเล่ และซิลเวอร์ ก็ถูกคมดาบที่มองไม่เห็นฟันเข้าไปที่กลางหลังของทุกคน เลือดที่พุ่งออกมาจากกลางหลังทำให้ทุกคนที่โดนเข้าไปล้มลงไปนอนกับพื้นพร้อมกันทันที


         "นี่...พวกเรา...แพ้ยังงั้นเหรอ?" ภาพที่ซอร์เนียร์กำลังมองทุกคนนอนจมกองเลือดอยู่นั้น ตัวเองก็ค่อยหลับตาลงด้วยเช่นกัน


         
         "เจ็บใจชะมัด..." หลังจากนั้นซอร์เนียร์ก็หมดสติไปทันที  


         "อะไรกันเนี้ย? จบแล้วเหรอ ไม่เห็นสนุกเลยสักนิด เรารึอุตสาห์คิดว่าจะได้สนุกกันนานกว่านี้ซักหน่อย ยัยพวกนี้ก็ล้มไปนอนกันทุกคนเลยแบบนี้ ปล่อยให้ตายไปแบบนี้แหละ กลับดีกว่าเรา..." คิตสึเนะพูดจบก็ได้หายตัวไปพร้อมกับหมอกสีขาว   


           


         "อุ๊ก...!" เกิดอะไรขึ้นน่ะ...ทุกคน...ไม่จริงใช่มั้ย!?" ฮาซึมิที่ได้สติขึ้นมาก็ได้เห็นภาพทุกคนนอนจมกองเลือดอยู่ แล้วก็ได้วิ่งไปดูอาการของแต่ละคน ลูซเต้ก็เดินออกมาจากเศษกองหินแถมยังอยู่ในอาการมึนงง


         "ซิก...ซิก ภารกิจเงาทมิฬ...ตามล่าปีศาจจิ้งจอกเก้าหาง...ล้มเหลวอีกแล้วเหรอ~!" ฮาซึมิเริ่มที่ร้องไห้ออกมา


         "ทะ...ทุกคน อ๊าาาาาาาาาา~!" ลูซเต้ที่ได้เห็นทุกคนนอนแน่นิ่ง ก็ถึงกับเข่าทรุดทันทีแล้วก็ใช้หมัดทุบไปที่พื้นพร้อมกับร้องไห้ออกมา


         
         ทั้งสองคนที่กำลังตกอยู่ในภาวะความสิ้นหวังอยู่นั้นก็มีเด็กหญิงผมสีเหลืองเดินตรงเข้าไปหาเธียรที่กำลังนอนคว้ำหน้าจมกองเลือดอยู่นั้น เด็กหญิงก็ได้จับเธียรนอนหงายขึ้นมาและได้ยื่นหน้าลงไปกระซิบที่ข้างหูของเธียร


        "ช่วยเรียกชื่อของหนูขึ้นมาทีเถอะค่ะ พี่สาว..." เสียงกระซิบของเด็กหญิงทำให้เธียรเริ่มรู้สึกตัวขึ้นมาแล้วก็ได้เหลือบตาไปมองหน้าเด็กหญิงคนนั้น ก็ทำให้เธอนึกภาพตอนที่อยู่หน้าศาลเจ้า ที่เด็กหญิงได้พูดอะไรบางอย่างก่อนจะหายไป






         "ชื่อของเธอคือ ทามาโมะ โนะ มาเอะ"




         "อยากให้หนูช่วยอะไรคะ พี่สาว"


         
         "ช่วยพาเพื่อนๆ ของฉัน ไปที่ที่ปลอดภัย และรักษาพวกเค้า"




         "ห่วงคนอื่น โดยไม่ห่วงตัวเองก่อนแบบนี้ พี่สาวช่างเป็นผู้หญิงที่เอาแต่ใจจริงๆ เลยนะคะ"


         
          "ใคร...ใคร...ก็ว่าฉันแบบนั้น...กัน...ทุกคน...แหละ"


          "หมดสติไปทั้งที่ยังยิ้มอยู่แบบนั้นได้อีก หนูจะไม่ให้พี่สาวต้องมาตายในที่แบบนี้หรอกนะคะ เพราะพี่สาวคือคนที่หนูเลือกแล้วยังไงล่ะคะ..."







To Be Continued.




LnrZikm.png

ทามาโมะ : พวกพี่สาวในบทนี้โดนเล่นงานกันหมดเลย ไม่มีใครเมาท์เลยซักคน เหงาอ่า T^T
คิตสึเนะ : อ่า...ขอโทษทีละกันน้า เนื้อเรื่องมันพาไปน่ะ

        



ปิด

ประกาศจาก Admin

ช่วยบริจาคค่า VPS หน่อยจ้า
ช่วยบริจาคค่า VPS หน่อยจ้า
ช่วยหน่อยเนอะ ไม่ได้บังคับนะเออ เเต่สักหน่อยก๊ยังดี ^^

ดู »

ThaiZeed

GMT+7, 21-8-2018 07:23 , Processed in 0.050804 second(s), 18 queries , Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2012  Template BY: GDC & 2th