เมนูเพิ่มเติม
เข้าชม: 561|ตอบกลับ: 0

[Prince Member]


Saitama Inori วันแม่ 2559

  • โมเอะ: 1266
  • Money: 1956
  • Tz: 1275
  • Posts: 315
  • Donate: 0 THB
  • Joined: 14-11-2015
พลังน้ำใจ: 4526
   Pet:
Rachel Alucard
อะไรเหรอ?

โพสต์เมื่อ 8-12-2015 02:02:29 |แสดงโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Eifer เมื่อ 30-1-2016 14:38

         


Rosenkreuzstilette บทที่ 19


เกมเสี่ยงตายกับจ้าวเงินตรา





        "หว๋า~! แย่จังเลย! ทำไมฝนต้องมาตกตอนนี้ด้วยน้า" เสียงของเด็กหญิงที่สวมชุดตุ๊กตาจิ้งจอกขาว กำลังวิ่งตากสายฝนอยู่กลางป่าคนเดียว ซึ่งเธอถูกใช้ให้ไปจับปลาที่แม่น้ำที่อยู่ห่างจากบ้านไม้กลางป่าพอสมควร เพราะได้คำแนะนำมาจากสมาชิกใหม่ของกลุ่มที่ชื่อว่า ฮาซึมิ อามาโนะ ว่าที่ต้นแม่น้ำจะมีปลาเยอะมาก เด็กหญิงที่สวมชุดตุ๊กตาจิ้งจอกขาวก็ไม่ใช่ใครที่ไหน เด็กคนนี้ก็คือ ซิลเวอร์-มุตะ คาร์ซาโซล่า มาเกิ้ล ที่มีหน้าที่ไปหาเสบียง เธอได้ปลากลับมาเยอะแยะพอสมควรจึงรีบเดินทางกลับบ้านไม้ แต่ก็มาเจอฝนที่ตกลงมาระหว่างเดินทางกลับ

        "ฝนตกหนักแบบนี้ มองไม่เห็นข้างหน้าเลย" ซิลเวอร์พยายามวิ่งฝ่าฝนที่กำลังตกหนัก แต่ฝนที่ตกลงมาหนักมากจนมองข้างหน้าแทบไม่เห็น เธอจึงตัดใจวิ่งไปหลบฝนที่หน้าศาลเจ้าเก่าๆ แห่งหนึ่ง เพื่อที่จะหลบฝน

          "อ๊ะ!? มีคนมานั่งหลบฝนอยู่ด้วย" ซิลเวอร์ที่กำลังเดินเข้าไปข้างในเพื่อที่จะหลบฝน ก็ได้เห็นชายแก่คนหนึ่งนั่งอยู่ข้างในศาลเจ้า เธอคงคิดว่าชายแก่คนนี้อาจจะมาหลบฝนก่อนที่ตัวเองจะวิ่งมาถึง คงไม่เป็นอันตรายอะไร ชายแก่คนนี้ใส่หมวกฟางใบใหญ่ สวมฟางไว้บนไหล่เพื่อที่เอาไว้เป็นชุดคลุมกันฝน มือซ้ายถือกระดิ่งสีทองและมือขวาถือถ้วยชาเก่าๆ ซิลเวอร์จึงเดินเข้าไปนั่งข้างๆ ชายแก่คนนั้น เพราะว่าศาลเจ้าแห่งนี้มันเก่ามากถึงแม้จะเข้ามาข้างในแล้วก็ยังมีหยดน้ำไหลออกมาจากหลังคาตลอดเวลา มีแต่ตรงจุดที่ชายแก่คนนั้นนั่งอยู่มันไม่มีน้ำหยด

         ทะ...ทำยังไงด่ล่ะ...ถึงแม้ว่าเราจะเข้ากันกับคนอื่นได้แล้วก็เถอะนะ แต่คุณตาคนนี้นั่งก้มหน้าตลอดเวลาเลย เสียงหายใจก็ดังพอสมควร หนูจะทำยังไงดีล่ะ ถึงแม้อาการกลัวผีจะหายไปตอนที่บุกเมืองผีแล้วก็เถอะนะ ผีของที่นี่อาจจะน่ากลัวกว่าก็ได้ ซิลเวอร์ที่นั่งอยู่ข้างๆ ชายแก่เริ่มรู้สึกกลัวขึ้นมา เธอนั่งตัวสั่นและเหลือบตาไปมองทุกๆ 30วินาที แต่ชายแก่คนนั้นก็ยังนั่งนิ่งเงียบไม่ขยับไปไหน

        "เธอคือคนต่างแดนรึ?" เสียงของชายแก่ดังขึ้นมาจนทำให้ซิลเวอร์ที่นั่งข้างๆ ตกใจสะดุ้งขึ้นมาพร้อมกับหยิบอุปกรณ์กับดักขึ้นมาจากกระเป๋าหน้าท้อง

        "โธ่ คุณตาคะ อย่าทำให้หนูตกใจสิคะ" ซิลเวอร์เก็บอุปกรณ์ต่างๆ เข้าไปในกระเป๋าคืนแต่เธอก็รู้สึกแปลกๆ ว่าทำไมชายแก่คนนั้นพูดขึ้นมาแล้วฝนที่กำลังตกอยู่มันหยุดตก

         กริ๊ง~!  ชายแก่ได้สั่นกระดิ่งขึ้นมาแล้วลุกขึ้นยืน เดินตรงไปมาหาซิลเวอร์ที่กำลังยืนมองดูข้างนอกศาลเจ้าที่กำลังสงสัยว่าทำไมฝนถึงหยุดตกกระทันหันแบบนี้

        "อยากได้เหรียญทองเท่าไหร่เหรอ?" ชายแก่ได้พูดขึ้นมาจากด้านหลังของซิลเวอร์ จนทำให้เธอรีบหันหน้ากลับมามองทันที

        "อะ...อะไรคะ? คุณตา? อยากได้เหรียญทองที่ว่า?" ซิลเวอร์ทำหน้างง

         "อยากได้เหรียญทองเท่าไหร่เหรอ?" ชายแก่พูดซ้ำอีกครั้ง


        "เอ่อ...คือหนูไม่อยากได้หรอกค่ะ มะม๊าสอนมาว่าอย่าไปรับของจากคนแปลกหน้า"

        "อยากได้เหรียญทองเท่าไหร่เหรอ!?" ชายแก่เริ่มถามเสียงดังขึ้น และเปิดหมวกออกมาให้เห็นใบหน้า จนทำให้ซิลเวอร์ที่เห็นใบหน้าเริ่มที่จะร้องไห้ขึ้นมา

        "ขะ...ขอ 5 เหรียญทองค่ะ..." ซิลเวอร์บอกจำนวนเหรียญทองที่จะขอให้ชายแก่ฟัง ชายแก่คนนั้นก็หยิบหมวกขึ้นมาสวมคืนและหันหลังสั่นกระดิ่งอีกครั้ง

        "จงทำลายสิ่งที่อยู่เบื้องหน้า..." พอชายแก่สั่นกระดิ่งเสร็จก็ได้ชี้นิ้วบอกให้ซิลเวอร์ทำลายอะไรบางอย่างที่กำลังเดินตรงเข้ามา

        สิ่งที่ชายแก่ได้เรียกมานั้นก็คือสิงโตเพศผู้ตัวใหญ่กำลังเดินออกมาจากกลุ่มควันสีดำ ทำให้ซิลเวอร์ที่ยืนดูอยู่นั้นกระโดดขึ้นไปเกาะบนหลังคาศาลเจ้าเหมือนแมวที่ตกใจสุดขีดจนกระโดดไปเกาะเพดาน

        "แง~! ไม่เอาค๊า แบบนี้สู้ไม่ไหวหรอกค๊า!" ซิลเวอร์ตะโกนเสียงไปหาชายแก่ที่ยืนอยู่ด้านล่าง

        "จงทำลายสิ่งที่อยู่เบื้องหน้า..." ชายแก่ได้สั่นกระดิ่งครั้งที่สองและชี้นิวบอกซิลเวอร์ให้ทำลายสิ่งนั้นอีกครั้ง

        เงาของสัตว์ที่กำลังเดินออกมาจากกลุ่มควันดำก็ได้เผยโฉมสิงโตเพศเมียที่ตัวใหญ่รองลงมาจากสิงโตตัวเมื่อกี้ ชายแก่มองขึ้นไปและกวักมือเรียกซิลเวอร์ให้ลงมาจัดการ

        "ตัวนั้นหนูก็ไม่เอาค๊า~!" ซิลเวอร์ตะโกนเสียงลงไปพร้อมกับส่ายหน้าให้กับชายแก่ที่กำลังมองอยู่

         "จงทำลายสิ่งที่อยู่เบื้องหน้า..." ชายแก่ได้สั่นกระดิ่งครั้งที่สามและกระโดดไปดึงหางของชุดตุ๊กตาของซิลเวอร์ให้เธอตกลงมา


        สัตว์ตัวที่สามที่เดินออกมาจากกลุ่มควันสีดำเป็นสิงโตตัวผู้ที่แก่สุดๆ เดินแทบจะไม่ได้เลยด้วยซ้ำ ซิลเวอร์ที่ได้เห็นก็กระโดดพุ่งไปเตะสิงโตแก่ตัวนั้นจนกระเด็นปลิวหายไป เวลาที่ซิลเวอร์จัดการสิงโตแก่ตัวนั้นได้ก็มีเหรียญทองตกลงมา 1 เหรียญ พอซิลเวอร์หันหลังไปมองชายแก่คนนั้นอีกครั้ง ก็ไม่เห็นชายแก่อีกเลย

   ซิลเวอร์จึงรีบวิ่งกลับไปที่บ้านไม้กลางป่าทันทีและเล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้ทุกคนฟังก่อนที่จะเดินทางออกจากเมืองเจเปนนิส        


       "หิหิ ซิลเวอร์รู้ตัวมั้ยว่าไปเจอของดีเข้าให้แล้วน่ะ" ทามาโมะเดินมากอดจากด้านหลังของซิลเวอร์และลูบหัว

       "หมายความว่าไงเหรอ? เจอของดีที่ว่านั้นน่ะ" ซอร์เนียร์หันหน้าไปถามทามาโมะ

       "ให้ฉันเป็นคนตอบเองนะเจ้าคะ! สิ่งที่ท่านซิลเวอร์ไปเจออยู่ที่กลางป่านั้นก็คือ จ้าวเงินตรา ยังไงล่ะเจ้าคะ" ฮาซึมิได้โผล่หัวออกมาจากเพดานบนบ้านและตอบกลับไปหาซอร์เนียร์

       "จ้าวเงินตรา? มันคืออะไรล่ะนั้น" ทาร์อูเอเล่ที่นั่งข้างซอร์เนียร์ได้ถามออกไป

       "จ้าวเงินตราคือเทพแห่งเงินตราที่จะปรากฎตัวออกมาทุกๆ 2 ปีน่ะ จะเป็นชายแก่สวมหมวกฟางใบใหญ่ ถือกระดิ่งทองคำที่มือซ้ายและมือขวาจะถือถ้วยชาเก่าๆ เดินไปมาในป่าและมีโอกาสน้อยมากที่จะมีคนไปเจอจ้าวเงินตราที่กำลังเดินสวนทางมา หากไปเจอเข้านะ ชายแก่จะถามว่า 'อยากได้เหรียญทองเท่าไหร่' น่ะ" ทามาโมะได้อธิบายให้ทุกคนฟัง

       "เดินมาถามว่า อยากได้เหรียญทองเท่าไหร่ ดื้อๆ ยังงี้เลยเหรอ?" ซอร์เนียร์ถามอีกครั้ง

       "ใช่แล้ว! มันขึ้นอยู่กับอีกฝ่ายนะ ว่าอยากได้เท่าไหร่น่ะ แต่มันจะมีระดับจาก ยาก ปานกลาง ง่าย ตามลำดับและจำนวนเหรียญทองจะหารสองหากลดระดับความยากลงมาเจ้าค่ะ" ฮาซึมิโผล่หัวออกมาจากใต้กระโปรงของไลเบียรและตอบกลับให้ซอร์เนียร์

       "ว๊าย~! มาข้างในตั้งแต่เมื่อไหร่เนี๊ย!? อย่าหนีน้า!" ไลเบียรที่สะบัดฮาซึมิออกจากใต้กระโปรงและวิ่งไล่ฮาซึมิอยู่ข้างนอกบ้าน

       "วิ่งช้าแบบนั้น จับฉันไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ!"

       "โชคดีจังเลยนะ จ้าวเงินตราไม่ได้มีพิษมีภัยอะไรจึงทำให้ซิลเวอร์กลับมาได้อย่างปลอดภัย" เธียรที่หยิบผ้าขนหนูมาเพื่อที่จะเช็ดหัวของซิลเวอร์ได้พูดขึ้นมา

        "พี่คะ มันไม่ใช่อย่างที่พี่ว่าแบบนั้นหรอกนะคะ" ทามาโมะได้หันหน้าไปพูดกับเธียร

        "ทำไมเหรอ? ไม่ใช่ว่าเจ้านั้นให้แต่เหรียญทองอย่างเดียวเหรอ?" ซอร์เนียร์รีบถามทามาโมะทันที

         "หากใครขอเหรียญทองมากไปก็จะเจอกับสิ่งที่ตัวเองจะทำลายลงยากมากขึ้นและอาจจะตายก่อนที่จะถึงระดับปานกลาง หรือ ถ้าทำไม่สำเร็จทั้งสามระดับก็จะถูกจ้าวเงินตราดูดวิญญาณเข้าไปในถ้วยชาเก่าๆ ที่ถืออยู่ที่มือขวาน่ะค่ะ" ทามาโมะหันหน้าไปตอบให้กับซอร์เนียร์

         "ขนาดซิลเวอร์ขอแค่ 5 เหรียญทองก็เจอกับสิงโตตัวใหญ่เลยนะ ถ้าขอมากมันไม่ใช่จะเป็นสัตว์ประหลาดตัวใหญ่ยักษ์เหรอ?" ทาร์อูเอเล่ได้พูดขึ้นมา

         "ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกค่ะ จ้าวเงินตราจะดึงสิ่งที่อีกฝ่ายกลัวที่สุดออกมาหรือคนที่อีกฝ่ายต่อสู้ไม่ชนะซักที ออกมาให้ทำลาย มันขึ้นอยู่กับคนที่จะขอเหรียญทองน่ะค่ะ"  

         "เธอกำลังจะบอกว่า จะให้พวกเราควรจะหลีกเลี่ยงจากเจ้านั้นอย่างนั้นสินะ"

         "ค่ะ! เพราะอีกเดี๋ยวก็จะเดินทางออกจากเมืองนี้แล้วไม่ใช่เหรอคะ"

         "ฉันเห็นด้วยกับทามาโมะค่ะ พวกเราต้องรีบออกไปจากเมืองนี่ซะที" ไลเบียรได้เดินเข้ามาข้างในบ้านพร้อมกับหายใจเหนื่อยออกมา เพราะไปวิ่งไล่ฮาซึมิไม่สำเร็จ

         "ซิลเวอร์จ๊ะ ช่วยไปบอกลูซเต้กับลิลลี่ที่อยู่แม่น้ำ ว่าพวกเราจะออกเดินทางกันแล้วนะ รบกวนหน่อยนะ" เธียรบอกซิลเวอร์ให้ไปตามทั้งสองคนกลับมา ซิลเวอร์ก็รีบวิ่งตรงไปที่แม่น้ำทันที

         "เมืองนี้มีแต่ตัวประหลาดที่ใช้เวทมนต์ได้เยอะจังเลยน้า ไม่เหมือนกับเมืองของพวกเรา" ซอร์เนียร์พูดออกมาพร้อมกับส่ายหน้า

         "นั้นสินะคะ หิหิ" ทามาโมะหยิบพัดขึ้นมาบังที่ริมฝีปากและหัวเราะออกมา


         กลุ่มนักโทษกบฎที่กำลังจะเดินทางออกจากเมืองเจเปนนิสเพื่อที่จะตรงไปยังปราสาทเซฟเฟี้ยน ก็ได้เห็นร้านค้าแผงลอยร้านหนึ่งพังพินาศอยู่ข้างทาง และมีชายแก่นั่งร้องไห้อยู่พร้อมกับลูกสาวตัวน้อยของเค้ามาคอยปลอบใจอยู่

         "แง๊ะ!? ถ้าจำไม่ผิดนะ ร้านแผงลอยนั้นมัน..." ฮาซึมินึกภาพตอนที่ถูกคิตสึเนะต่อยกระเด็นมาชนที่ร้านค้าแผงลอยร้านหนึ่งพังพินาศ เธอจึงพยายามแอบหลบอยู่ข้างหลังของทาร์อูเอเล่

         "เป็นอะไรไปน่ะฮาซึมิ?" ทาร์อูเอเล่ได้ถามออกมาแล้วหันหน้าไปมอง ก็ได้เห็นฮาซึมิหลบหน้าหนีจากชายแก่ที่นั่งร้องไห้อยู่หน้าร้าน

         "ฮือๆ กว่าจะได้ร้านแผงลอยมาแบบนี้ ข้าใช้เงินทั้งหมดสร้างมันขึ้นมาแทบขาดใจ ทำไมมันถึงกลายเป็นแบบนี้ล่ะ ฮือๆ"

         "ซิกๆ คุณพ่อคะ เรายังพอซ่อมมันได้อยู่นะคะ ซิกๆ"

         "ถึงแม้จะซ่อมมันได้ แต่สินค้าของเราที่อยู่ข้างในร้านมันพังไปหมดแล้ว ซ่อมมันขึ้นมาไม่ได้ด้วย ชีวิตของข้าจบสิ้นแล้ว"

         สองพ่อลูกได้พูดขึ้นมาพร้อมกับร้องไห้ ทำให้เธียรเดินตรงเข้าไปหาทั้งสองคนที่กำลังหมดหวังกับชีวิต ฮาซึมีพยายามจะห้ามไม่ให้เข้าไปแต่ก็สายเกินไปซะแล้ว

         "เอ่อ คุณตาคะ ร้านแผงลอยนี่พวกหนูเป็นคนทำมันพังเองค่ะ" เธียรได้พูดออกไป จนทำให้คนในกลุ่มเหงือตกกันทุกคน หนักที่สุดคือ
ฮาซึมิที่เป็นคนทำร้านพัง

        "คุณหนู~ ไม่จำเป็นต้องโกหกเพราะสงสารพวกเราหรอกนะ ที่ร้านพวกเรามันพังแบบนี้เป็นเพราะปีศาจจิ้งจอกเก้าหางคิตสึเนะ มันเป็นคนทำเมื่อคืนนี้"

        "มันก็ใช่นะคะ แต่พวกเราได้ไปต่อสู้กับคิตสึเนะมาเมือคืนนี้ ก็เลยทำให้ร้านของคุณตาพังแบบนี้ พวกหนูขอรับผิดชอบเองนะคะ" เธียรได้ยื่นมือและดึงตัวชายแก่ให้ลุกขึ้นมา

        "ค่าเสียหายทั้งหมดพวกเราจะเป็นคนจ่ายให้เองค่ะ ทั้งหมดมันเท่าไหร่คะ?" คำพูดของเธียรทำให้ชายแก่เริ่มมีความหวังจึงบอกค่าเสียหายทั้งหมดให้เธียรฟัง และเธอก็เดินตรงเข้ามาหาซอร์เนียร์พร้อมกับแบมือขอเหรียญทองทั้งหมด

        "เธียร ไอ้ท่าแบมือนี้มันคืออะไรมิทราบ?" ซอร์เนียร์ได้พูดออกไป

        "ค่าเสียหายทั้งหมดคือ 1430 เหรียญทองค่ะ" เธียรได้ตอบออกไปพร้อมยิ้มหน้าบาน เพราะรู้ว่าซอร์เนียร์สร้างเหรียญทองได้

        "เธียร ฟังให้ดีนะ ฉันสร้างเหรียญทองได้ก็จริงอยู่ แต่ต้องรออีก 7 วัน ถึงจะใช้ได้อีกครั้งนะ" ซอร์เนียร์ได้พูดออกไปพร้อมใบหน้ายิ้มแย้ม
ส่วนเธียรที่ทำหน้ายิ้มแย้มอยู่ก่อนแล้วก็มีเหงือค่อยๆ ไหล่ออกมาจากหน้า

        "แง~! ทำยังไงดีล่ะคะ! ฉันตอบตกลงกับคุณตาไปแล้วอ่า~!" เธียรร้องไห้พร้อมกับคุกเข่าและดึงกระโปรงของซอร์เนียร์ลงมาจนเห็นกางเกงใน

        "ว๊าย~! ก็เพราะเธอดันหาเรื่องใส่ตัวไงล่ะ พวกเราก็เลยต้องตกกระไดพลอยโจนไปด้วย ยัยบ้าอย่าดึงกระโปรงสิยะ!" ซอร์เนียร์พยายามใช้เท้าถีบยันหน้าเธียรออกไป

        "พี่เธียรนี่ล่ะก็ นิสัยที่เห็นแก่ตัวแบบนี้แก้ยากซะด้วยคะ" ทามาโมะพูดออกมาพร้อมกับส่ายหัว

        "เพิ่งจะเคยเห็นกางเกงในของซอร์เนียร์ก็ตอนนี้แหละ ลายทางแบบนั้น เข้ากับเธอดีนะคะ" ทาร์อูเอเล่ได้พูดออกมาพร้อมเลือดกำเดาที่ไหลออกมา

        "เพราะฉันกับคุณเธียรไปบอกว่ามันเหมาะสมกับสาวซึนเดเระที่สุดแล้วยังไงล่ะคะ เธอจึงยอมใส่ลายนั้นตลอดน่ะ" ไลเบียรได้พูดออกมาก็ได้จับมือกับทาร์อูเอเล่

        "จะทำยังไงพวกเราถึงจะหาเหรียญทองที่เยอะขนาดนั้นไหนเวลาอันสั้นเหรอคะ?" ซิลเวอร์ได้พูดออกมา จึงทำให้ทุกคนได้หันหน้ามามองเธอด้วยสายที่ตาดุดัน

        "จริงด้วย เมื่อเช้านี้ซิลเวอร์ไปเจอกับจ้าวเงินตราแล้วไปขอเหรียญทองมาได้ งั้นพวกเราก็ไปขอเหรียญทองกับเจ้านั้นซะสิ" ซอร์เนียร์ได้พูดออกมาพร้อมชี้นิ้วไปที่ซิลเวอร์

        "จ้าวเงินตรายังไม่ได้ออกไปจากเมืองนี้สินะ งั้นคืนนี้พวกเราไปดักรอกันเลยเถอะนะ!" เธียรพูดขึ้นมาและลากซอร์เนียร์กลับไปที่บ้านไม้กลางป่าทันที

        "สรุปก็คือการเดินทางในวันนี้เลื่อนเป็นพรุ่งนี้สินะคะ" ทามาโมะพูดขึ้นมาและทุกคนก็พยักหน้าพร้อมกันทุกคน



        ช่วงเวลาค่ำคืนก็มาถึง เด็กสาวผมสีเหลืองที่หาเรื่องใส่ตัว จนต้องเลื่อนการเดินทางที่จะไปยังปราสาทเซฟเฟี้ยนต้องเลื่อนออกไปอีกหนึ่งวัน ทุกคนจึงต้องมานั่งวางแผนกันก่อนว่าจะรับมือกับจ้าวเงินตรายังไงและหน้าที่เฝ้าดูก็ให้ลูซเต้กับลิลลี่เป็นคนดูว่าจ้าวเงินตราจะเดินผ่านมาทางที่พวกเธอดักรอหรือไม่

        "เอาล่ะ จากที่ทามาโมะเล่าให้ฟัง พวกเราจะล้มเหลวได้แค่สองครั้งเท่านั้นและจำนวนเหรียญทองจะหารสองตามลำดับความยากที่ลดลงต่อหนึ่งครั้ง ฉันจะรับหน้าที่จัดการระดับยาก ถ้าหากพลาดขึ้นมาทาร์อูเอเล่เธอจัดการระดับปานกลาง และสุดท้ายคือเธียรจะเป็นคนจัดการระดับง่าย ถ้าหากล้มเหลวทั้งหมด พวกเราทุกคนจะตายกันหมด ไลเบียรกับทามาโมะ พวกเธอคอยเตรียมรักษาพวกฉันหลังจากที่แพ้ไปแล้ว ฮาซึมิเธอไปตกลงจำนวนเหรียญทองกับจ้าวเงินตรา ซิลเวอร์เธอไปวางกับดักเสริมเอาไว้เผื่อพวกเราสู้เจ้านั้นไม่ได้ ถ้าลูซเต้กับลิลลี่ตะโกนเสียงมาก็เริ่มเกมกันได้" ซอร์เนียร์อธิบายแผนการให้ทุกคนฟัง


       "คนที่โดนหนักสุดคือซอร์เนียร์เพราะต้องสู้กับระดับยาก ฉันไม่เคยรู้เลยนะว่าอะไรคือสิ่งที่ซอร์เนียร์กลัวที่สุดกันนะ" เธียรได้พูดขึ้นมาพร้อมกับใบหน้าที่เป็นห่วง


       "เอาน่า~ ซอร์เนียร์ไม่เคยกลัวอะไรอยู่แล้ว" ทาร์อูเอเล่ยื่นมีอมาจับไหล่เธียรและพูดปลอบใจว่าซอร์เนียร์ต้องชนะ


       "จ้าวเงินตรามันเดินมาทางนี้แล้ว!!" ลูซเต้กับลิลลี่รีบบินมาบอกทุกคนที่กำลังดักรออยู่หน้าเส้นทางที่จ้าวเงินตรากำลังเดินตรงเข้ามา


        
        กริ๊ง~ กริ๊ง~ กริ๊ง~ เสียงกระดิ่งได้ดังขึ้นมาตลอดและเสียงของมันก็เริ่มดังขึ้นมาเรื่อยๆ จนทำให้เด็กสาวทุกคนที่กำลังดักรออยู่ได้เห็นชายแก่สวมหมวกฟางใบใหญ่ ที่กำลังสั่นกระดิ่งเดินตรงเข้ามาและหยุดเดินตรงหน้าซอร์เนียร์ที่ยืนขวางทางอยู่


       "อยากได้เหรียญทองเท่าไหร่?" จ้าวเงินตราได้พูดออกมา ซอร์เนียร์จึงรีบหันหน้าไปมองฮาซึมิและพยักหน้าบอกเธอว่าให้ไปบอกจำนวนเหรียญทองที่จะเอามาจากจ้าวเงินตรา ทุกคนได้จ้องมองไปที่ฮาซึมิที่กำลังคุยกับจ้าวเงินตราซึ่งไม่รู้ว่าขอเหรียญทองจำนวนกี่เหรียญ พอฮาซึมิตกลงเสร็จเธอรีบวิ่งหลบไปอยู่ข้างทางทันที


       "จงทำลายสิ่งที่อยู่เบื้องหน้า~!" จ้าวเงินตราได้สั่นกระดิ่งครั้งที่หนึ่งและได้ยืนอยู่ข้างทางก็ได้ปรากฎกลุ่มควันสีดำออกมากลางเส้นทาง
ซอร์เนียร์ที่กำลังตั้งท่าต่อสู้ ก็ได้เห็นเงาของคนที่กำลังเดินออกมาจากกลุ่มควันสีดำ

       "ฮ๊า~! ไม่มีสิ่งใดที่ฉันคนนี้กลัวหรอกนะ!" ซอร์เนียร์เปลี่ยนแขนกลเป็นมือยักษ์พร้อมกับชี้นิ้วท้าทายคนที่กำลังเดินออกมาจากกลุ่มควันดำ

       "ซอร์เนียร์ นี่เจ้าคิดจะต่อกรกับข้ายังงั้นเหรอ?" ภาพที่ซอร์เนียร์เห็นคือ ชายที่สวมผ้าคลุมสีน้ำเงินเข้ม สีผิวขาวซีดและมีดวงตาสีแดงโลหิต ี่กำลังจ้องมาที่หน้าของเธอ

       "ทะ...ท่านพ่อ..."

       "อะไรกันเนี้ย!? ทำไมท่านกราฟถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ?" ทุกคนต่างพากันตกใจที่ได้เห็นนายเหนื่อหัวของเหล่าจอมเวทย์ทุกคนมายืนอยู่ตรงหน้าของซอร์เนียร์ที่กำลังยืนตัวสั่นอยู่

       "ท่านพ่อ...ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะคะ?" ซอร์เนียร์พูดออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นๆ

       "ข้าก็จะมาจัดการกับคนที่คิดจะต่อต้านข้ายังไงล่ะ ซอร์เนียร์เอ๋ยเ จ้ามันก็แค่เด็กที่ข้าเก็บมาเลี้ยงเพื่อที่จะใช้เจ้าเป็นของมือเพื่อจะทำสงครามเท่านั้น ข้าไม่เคยมีความรักอะไรให้กับเจ้าเลยซักนิด ลูกสาวของข้ามีเพียงแค่ไอริสเท่านั้น"

       "ท่านพ่อ...นี่ท่าน กำลังจะพูดอะไรน่ะ..."

       "ยังไม่เข้าใจอีกเหรอ? ข้าก็แค่ใช้เจ้าเพื่อที่จะเอาไปทำสงครามยังไงล่ะ เจ้ามันเลี้ยงไม่เชื่องต้องถูกกำจัดทิ้งด้วยมือของข้า!!" ซอร์เนียร์เมื่อได้ยินคำพูดจากคนที่เธอเทิ่ดทูล เธอช็อกมากและน้ำตาก็ไหลออกมา

       "อยู่นิ่งๆ ไปแบบนั้นแหละ ข้าจะได้สังหารเจ้าแบบไม่ต้องทรมาน" กราฟได้ยื่นมือออกมาปล่อยแสงสีแดงออกมาจากมือ และเล็งไปที่หน้าออกด้านซ้ายของเธออย่างรวดเร็ว

       " ซอร์เนียร์!! / คุณซอร์เนียร์!! / แย่แล้ว~!! / ยังไปไม่ถึงไหนก็ก่ะเอาให้ตายเลยเหรอ!? " ทุกคนต่างพยายามวิ่งเข้าไปแต่ระยะมันห่างเกินไปและลำแสงที่กราฟปล่อยมามันเข้าไปใกล้ตัวซอร์เนียร์แล้ว

       เสี้ยววินาที ที่ลำแสงสีแดงจะพุ่งเข้าไปถึงตัวของซอร์เนียร์ ทามาโมะได้กระโดดพุ่งชนเธอจนล้มลำแสงได้เฉียดไหล่ขวาของเธอ จนเลือดทะลักออกมา

       "ซอร์เนียร์! ภาพที่เธอเห็นน่ะ มันเป็นภาพลวงตาที่จ้าวเงินตราสร้างขึ้นมาเท่านั้นนะ! อย่าให้คำพูดเหล่านั้นทำลายจิตใจเธอได้สิ พ่อของเธอจะต้องไม่พูดแบบนั้นแน่นอน เธอได้ยินฉันมั้ย!" ทามาโมะพยายามเรียกสติของซอร์เนียร์กลับมาแต่ก็ไม่เป็นผล เธอจึงใช้พลังเวทย์เพื่อที่จะแทรกแซงเข้าไปในจิตใจของซอร์เนียร์

        ซอร์เนียร์ที่กำลังตกอยู่ในอาการช็อกก็ได้นึกภาพของเธอตอนเด็กๆ ที่กำลังยืนขวางทางกราฟและใช้มีดสั้นแทงเข้าไปที่ต้นขาของเค้า และ ภาพที่ได้รับการรักษาพร้อมกับชื่อที่ถูกตั้งขึ้นมาด้วยรอยยิ้มของเค้า

         "หนูสามารถเรียกท่านว่า ท่านพ่อ ได้จริงๆ เหรอคะ?"

         - ได้สิ! เพราะเจ้าคือลูกสาวของข้าแล้วไงล่ะ ซอรืเนียร์ เซฟเฟี้ยน -

         - คุณซอร์เนียร์คะ ช่วยทนเจ็บอีกหน่อยนะคะ อีกเดี๋ยวความเจ็บปวดนี้ก็จะหายไปแล้วค่ะ แบบถาวรเลย -

         "อื้อ ฉันเชื่อเธอ"

          - ซอร์เนียร์! ภาพที่เธอเห็นน่ะ มันเป็นภาพลวงตาที่จ้าวเงินตราสร้างขึ้นมาเท่านั้นนะ! อย่าให้คำพูดเหล่านั้นทำลายจิตใจเธอได้สิ พ่อของเธอจะต้องไม่พูดแบบนั้นแน่นอน เธอได้ยินฉันมั้ย! -


         "เสียงนี้มัน? ทามาโมะเหรอ?"


         - ถ้าคุณไม่รีบตื่นขึ้นมาล่ะก็ ทุกคนจะตายกันหมดนะคะ!! -


         "ถาพลวงตา? ทุกคนจะตายกันหมด?"


         - นั้นไม่ใช่พ่อของคุณ แต่มันคือจ้าวเงินตราที่คุณกำลังต่อสู้อยู่นะคะ -

          "จ้าวเงินตรา? ใช่แล้ว เรากำลังต่อส้กับเจ้านั้นอยู่นี่นา โธ่เอ๊ย!~ โดนมันเล่นงานไปเต็มๆ แล้วสิ"

          ซอร์เนียร์เริ่มได้สติขึ้นมาก็ได้เห็นทามาโมะ กำลังบาดเจ็บที่ไหล่ขวาของเธอ กราฟที่ยืนอยู่ข้างหลังกำลังจะยิงลำแสงมาอีกครั้งและเป้าหมายที่เล็งคือทามาโมะ ซอร์เนียร์ที่เพิ่งหายจากอาการช็อกพยายามี่จะหลีกเลี่ยงการต่อสู้ครั้งนี้ จึงวิ่งตรงเข้าไปหากราฟทันที

          "การต่อสู้ระดับยาก ฉันขอยอมแพ้! แกเป็นฝ่ายชนะแล้ว" ซอร์เนียร์ใช้แขนกลไปจับแขนของกราฟที่กำลังจะยิงลำแสงและได้พูดยอมแพ้ออกไป ร่างของกราฟก็หายไปทันที

          ทุกคนในกลุ่มต่างพากันโล่งใจขึ้นมาทันที เพราะการต่อสู้เกือบจะได้มีคนตายขึ้นมาจริงๆ ทาร์อูเอเล่จึงเดินสวนกลับซอร์เนียร์ที่กำลังพยุงตัวทามาโมะมาที่ข้างทาง เธียรกับไลเบียรจึงรีบวิ่งมารักษาทั้งคู่ทันที

          "ทามาโมะ! เป็นยังไงบ้าง น้องเจ็บตรงไหนอีกบ้างมั้ย!?" เธียรพยายามใช้พลังรักษาและพูดออกไปด้วยความเป็นห่วง

          "มะ...ไม่เป็นไรมากหรอกค่ะ พี่เธียรเป็นห่วงหนูมากไปแล้วนะคะ"

          "จะไม่เป็นห่วงได้ยังไงกันล่ะ น้องสาวที่แสนน่ารักของพี่บาดเจ็บเลือดออกแบบนี้น่ะ พี่จะทนอยู่เฉยได้ยังไงล่ะ" เธียรยื่นหน้ามาพูดใกล้ๆ หน้าของทามาโมะ

          "พี่คะ..." ทามาโมะได้ฟังที่เธียรพูดออกมาก็ก้มหน้าหลบทันทีแถมหน้าแดงอีกด้วย

         "ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าฉันจะได้มาสู้กับท่านพ่อแบบนี้ แถมยังโดนสงครามประสาทเข้าไปเต็มๆ จนเอาตัวแทบไม่รอด ขอบใจนะทามาโมะถ้าเธอไม่เข้ามาช่วย ฉันคงตายไปแล้วแน่ๆ" ซอร์เนียร์ได้พูดขอบคุณทามาโมะและยื่นมือไปลูบหัวของเธอ

         "ขนาดคุณซอร์เนียร์โดนขนาดนี้ แล้วคุณทาร์อูเอเล่จะเจอศัตรูแบบไหนกันคะเนี้ย" ไลเบียรพูดออกมาและหันหน้าไปมองทาร์อูเอเล่ที่กำลังยืนอยู่กลางถนนพร้อมกับกลุ่มควันสีดำ

         "จงทำลายสิ่งที่อยู่เบื้องหน้า~!" เจ้าเงินคราได้สั่นกระดิ่งครั้งที่สอง เงาของคนก็ค่อยๆ เดินออกมาจะกลุ่มควันดำ ทุกคนก็ต่างพากันลุ้นว่าสิ่งที่กำลังจะออกมามันคืออะไร

         "ทาร์อูเอเล่ วันนี้เธอทำผิดอย่างร้ายแรง จงรับการลงโทษจากฉันคนนี้ซะ!" สิ่งที่ออกมาจากกลุ่มควันดำนั้นก็คือซอรืเนียร์ที่สวมชุด S
ยืนเหวี่ยงแส้ไปที่พื้นและรอบข้างก็มี หน้ากาก กุญแจมือ เทียน เก้าอี้ม้า และอุปกรณ์ S ครบเซ็ต

         "อ๊าง~! ซอร์เนียร์ช่วยฟาดมาที่ก้นของฉันแรงๆ หน่อยสิ อ๊าง~!"

         "ฮ่า ฮ่า ~! ขอมาก็จัดให้เฟ้ย แกมันก็แค่ลูกหมาของฉัน ไหน! ลองพูดออกมาซิว่า ฉันคือลูกหมาของคุณค่ะ" ซอร์เนียร์ที่อยู่ในชุด S ได้พูดออกมาและฟาดไปที่ทาร์อูเอเล่ที่กำลังนั่งเก้าอี้ม้าอยู่

         "ฉันคือลูกหมาของ...แอ๊ก!?" ทาร์อูเอเล่ยังพูดไม่ทันจบก็ถูกซอร์เนียร์(ตัวจริง)เตะเข้าไปที่หน้าเต็มๆ จนปลิวหายไป ซึ่งทำให้ทาร์อูเอเล่ได้ออกจากการต่อสู้จึงถูกปรับแพ้ไปทันที

         "ตายห่าล่ะไง ระดับปานกลางแพ้ง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ" ลูซเต้ที่แอบดูอยู่ข้างทางกับลิลลี่และซิปปี้ได้พูดขึ้นมา

         "ระดับยากก็เกือบจะทำให้ซอร์เนียร์กับทามาโมะเกือบตายไปแล้วนะครับ" ซิ้ปปี้ที่นั่งอยู่บนหัวลูซเต้ได้พูดขึ้นมา

         "รู้งี้ท่านซอร์เนียร์น่าจะให้ ท่านลุซเต้ลงไปจัดการระดับปานกลางนะเจ้าคะ" ฮาซึมิได้ห้อยหัวลงมาจากต้นไม้

         "ถ้าพวกเราแพ้สามครั้งรวดนี้ พวกเราทุกคนตายกันหมดเลยนะ" ลิลลี่พูดออกมาพร้อมกับสีหน้าของคนที่กำลังกลัวตายและตัวสั่นอีกด้วย

         "ความหวังทั้งหมดอยู่ที่เธียรคนเดียวแล้วสินะ" ลูซเต้มองไปที่เธียรที่กำลังเดินออกไปที่กลางถนน

          "มะม๊า" ซิลเวอร์ที่กำลังยืนมองเธียรอยู่ที่กลางถนนก็ได้เดินไปกอดแขนของทามาโมะ

          "พี่คะ..."

          ทุกคนต่างลุ้นกันว่าคู่ต่อสู้คนสุดท้ายและการต่อสู้ที่ใช้ชีวิตทุกคนในกลุ่มเป็นเดิมพันเป็นใคร ต่างคนต่างกลัวรวมทั้งเธียรที่ยืนกำหมัดแน่นและสายตาก็จ้องไปมองที่กลุ่มควันสีดำ

          "จงทำลายสิ่งที่อยู่เบื้องหน้า~!" จ้าวเงินตราได้สั่นกระดิ่งครั้งที่สามและเป็นการสั่นกระดิ่งพร้อมกับยื่นมือขวาที่กำลังถือถ้วยชาเก่าๆ ยกสูงขึ้นเพื่อที่จะเตรียมดูดวิญญาณของทุกคนในกลุ่ม

         เงาของคนที่กำลังเดินออกมาจากกลุ่มควันสีดำจู่ๆ ก็มีไดเย็นออกมาทำให้สิ่งรอบข้างกลายเป็นน้ำแข็ง ทุกคนที่ได้เห็นไอเย็นเหล่านั้นที่กำลังพุ่งออกมาก็ถึงกลับเขาอ่อนกันทุกคนยกเว้นทามาโมะกับฮาซึมิ

       "กะ เกิดอะไรขึ้นเหรอ ทำไมทุกคนที่เห็นไอเย็นพวกนั้นออกมาต้องเขาอ่อนด้วยล่ะเจ้าคะ" ฮาซึมิหันหน้าไปถามลูซเต้

       "คะ คนที่สามารถควบคุมพลังน้ำแข็งแบบนั้นได้น่ะ ในโลกนี้มีแค่คนเดียวเท่านั้นแหละ" ลูซเต้ตอบกลับพร้อมกับก้มหัวลงทันที

       "แย่แล้ว! แบบนี้มันแย่กว่าระดับยากนะ" ซอร์เนียร์พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงสั่นๆ

       "คนที่กำลังออกมานั้น ทุกคนรู้เหรอคะ ว่านั้นคือใคร" ทามาโมะหันหน้าไปถามซิลเวอร์ที่ยืเกาะแขนและตัวสั่นมาก

       "ในกลุ่ม RKS มีคนที่แข็งแกร่งที่สุดในหมู่พวกเราทั้ง 8คน แถมเธอคนนั้นยังเป็นมือขวาของจอมเวทย์ผู้ยิ่งใหญ่ กราฟ เซฟเฟี้ยน อีกด้วย"

       "เค้าคนนั้นคือคนที่ช่วยเธียรรอดตายจากการสังหารหมู่ของตระกูลโรเซนเบิร์กอีกด้วย" คำพูดของซอร์เนียร์ที่พูดออกมาทำให้ทามาโมะรีบหันหน้าไปมองเธียรทันที

       "เธียร ฉันเคยบอกแล้วใช่มั้ยที่ป่าดำ ว่าถ้าเจอกันครั้งต่อไปฉันจะฆ่าเธอน่ะ" หญิงสาวที่เดินออกมาจากกลุ่มควันดำได้เผยโฉมชุดสีขาวเหมือนชุดเจ้าหญิง ดวงตาสีแดง ผมสีขาวและมัดรงหางม้าที่มัดด้วยเชือกสีแดง ได้ยืนอยู่ตรงหน้าเธียรพร้อมไอเย็นค่อยๆ ไหลผ่านออกมาจากร่างของเธอ

       "ค่ะ ฉันจำได้แม่นแลยค่ะ ว่าคุณพูดกับฉันแบบนั้น แต่ว่าฉันจะไม่ตายอยู่ที่นี่หรอกนะ เพราะฉันอยากตายด้วยคำพูดของคนที่พูดคำนี้และเป็นตัวจริงด้วยค่ะ พี่ฟลูเดียร

       "ไม่จำเป็นต้องไปหาตัวจริงหรอกนะ เพราะฉันถึงแม้จะเป็นร่างปลอมแต่ก็มีความคิดของร่างจริงอยู่ยังไงล่ะ เธียร..."

       "ถ้าโค่นร่างนี้ได้ อาจจะส่งผลให้กับร่างจริงด้วยสินะคะ แบบนี้ก็ดีเลยค่ะพี่ฟลูเดียร ฉันจะทำให้พี่ฟลูเดียรตัวจริงรู้ว่าฉันน่ะแข็งแกร่งมากแค่ไหนแล้ว ซีลิคอาวิล!(กระสุนปืนใหญ่แห่งแสง)" เธียรได้ยิงตรงเข้าไปที่ฟลูเดียรที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้า แต่ฟลูเดียรก็สามารถหลบได้สบายๆ และสวนกลับไปด้วยหอกน้ำแข็งที่สร้างขึ้นมาคว้างตรงเข้าไปหาเธียร เป้าหมายคือต้นขาซ้าย


       "Levaithan (เสาเข็มหมุดมหาสมุทร)" เธียรได้สร้างเสาน้ำขึ้นมาเพื่อป้องกันไม่ให้หอกน้ำแข็งที่ฟลูเดียรคว้างมาโจมตีเข้าถึงเธอ


       "ใช่พลัง The Blades of the Rose Cross ของทาร์อูเอเล่ยังงั้นเหรอ!?" ฟลูเดียรได้ลอยตัวขึ้นและพุ่งเข้าข้างในเสาน้ำและดึงเธียรออกมาจากเสาน้ำพร้อมกับใช้ศอกอัดเข้าไปที่หน้าท้องจนทำให้เธียรปลิวตกไปกระแทกที่พื้นถนนจนฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่ว


        "คู่นี้ดุเดือนเอาเรื่องเลยแห๊ะ!" ซอร์เนียร์ที่กำลังมองทั้งสองคนที่กำลังต่อส้ได้พูดออกมาแล้วตัวเองก็ดึงประดับกางเขนที่คาดไว้กับเอวโยนไปให้เธียรที่กำลังลุกขึ้นมาจากหลุมที่ตัวเองตกลงมาเมื่อกี้


        "คราวนี้จะใช้ลูกเล่นแบบไหนอีกล่ะ?" ฟลูเดียรที่กำลังลอยลงมาได้พูดออกมา เธียรที่ได้รับ The Blades of the Rose Cross ของซอร์เนียร์ ก็ได้หยิบระเบิดขึ้นมาแล้วคว้างตกขึ้นไปหาฟลูเดียรทันที

        "Zornesbombe (ระเบิดมัจจุราช) " ช่วงที่ฟลูเดียรกำลังแช่แข็งระเบิดลูกแรกที่เธียรคว้างไป ก็ได้เห็นระเบิดจำนวนนับไม่ถ้วนลอยพุ่งเข้ามาและระเบิดขึ้นมาจนทำให้ท้องฟ้าเต็มไปด้วยไฟของระเบิดที่ประทุออกมาและเสียงดังสะนั่นอย่างต่อเนื่อง


        "ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเธอไปรู้วิธีการใช้พลังที่ไม่ใช่ของตัวเองมาได้ยังไง แต่ว่ามันก็เท่าแหละ Freudenstachel (ฟอยเดนสเตกเชลล์,กระสุนน้ำแข็งปลิดชีพ)" ฟลูเดียรได้ยิงกระสุนน้ำแข็งจำนวนมากตรงเข้ามาหาเธียรอย่างรวดเร็ว

        "น้ำตาแห่งเทพธิดา เทพเมฆาคลุ่มคลั้ง จงก่อเกิดฝนกรดมรณะ ไลเบสตรอม!! (ฝนกรดมรณะ)" ฝนกรดมรณะที่เธียรได้เรียกออกมาทำให้ฟลูเดียรที่โดนเม็ดฝนที่มีความรุนแรงเหมือนกับถูกหมัดต่อยเข้าไปจำนวนนับไม่ถ้วน ได้ตกลงมาแต่เธอก็ยังทรงตัวลอยลงสู่พื้นอย่างช้าๆ และยิงกระสุนน้ำแข็งปริดชีพมาที่เธียรอีกครั้ง

         แกร๊ก แกร๊ก แกร๊ก!! กระสุนน้ำแข็งได้แตกกระจายออกมาเพราะเธียรได้สร้าง เกราะเหล็กไหล ขึ้นมาป้องกันตัวเอง ฟลูเดียรที่ได้เห็นภาพดังกล่าวก็เริ่มอารมณ์เสียขึ้น จึงยิงกระสุนน้ำแข็งปลิดชีพต่อไปเรื่อยๆ

       "เกราะนั้นน่ะ ต่อให้แข็งแกร่งก็จริงแต่เมื่อมันถูกกระสุนน้ำแข็งของฉันโจมตีที่จุดเดิมตลอดมันก็อาจจะทะลุไปหาเธอได้นะเธียร" ฟลูเดียรพูดจบก็พยายามยิงกระสุนน้ำแข็งต่อไปเรื่อยๆ จนเกราะเหล็กไหลเริ่มจะเป็นรูขึ้นมา หากเธียรยังต้องรับการโจมตีไปแบบนี้อีกล่ะก็ อาจทะลุมาถึงตัวเธอก็เป็นได้

       "คิดว่าจะเป็นแบบนั้นเหรอคะ พี่ฟลูเดียร ลองมองไปดูข้างบนสิคะ" เธียรพูดออกมา แล้วฟลูเดียรก็เงยหน้าขึ้นไปมองข้างบนก็ได้เห็น กรงจักรสีแสดขนาดใหญ่กำลังตกลงมาที่เธอกำลังยืนยิงกระสุนน้ำแข็งอยู่

       "ของแค่นี้น่ะแค่กระโดดหลบก็พ้นแล้ว อ๊ะ!?" ฟลูเดียรที่จะพยายามกระโดดออกตรงจุดที่ กรงจักรเทพปีศาจกำลังตกลงมา ก็เผลอไปเหยียบกับดักที่ซิลเวอร์วางเอาไว้เพื่อไม่ให้หนีไปได้ชั่วขณะหนึ่ง

        "ซิลเวอร์ได้วางกับไว้ทั่วเลยค่ะ พี่ฟลูเดียรเป็นคนแรกนะคะที่เดินออกมาไกลจากจุดควันดำนั้นได้ขนาดนี้น่ะ"

        "เจ้าเล่ห์นักนะ!!" ฟลูเดียรพยายามยิงกระสุนน้ำแข็งเพื่อที่จะทำลายกับดัก แต่ก็ถูกเธียรยิงกระสุนปืนใหญ่แห่งแสงมาขัดตลอดจนทำให้
กรงจักรเทพปีศาจตกลงมาใส่ฟลูเดียรเต็มๆ และร่างของเธอก็ค่อยๆ สลายไปพร้อมกับแรงระเบิด

        "ร่างนี้มันเป็นเพียงร่างวิญญาณที่ถูกจ้าวเงินตราสร้างขึ้นมาเท่านั้น จึงไม่สามารถใช้พลังออกมาไม่ได้ทั้งหมด หากได้เจอกันด้วยร่างจริงของฉัน เธอได้ตายจริงๆ แน่เธียร ฉันเตือนเธอไว้แล้วแต่ก็ไม่ฟังฉัน ยัยเด็กเอาแต่ใจนี่!"

        "ใครๆ ก็พูดกับฉันแบบนี้กันทุกคนแหละค่ะ พี่ฟลูเดียร ไว้เจอกันที่ปราสาทเซฟเฟี้ยนค่ะ..." เธียรพูดจบร่างวิญญาณของฟลูเดียรก็สลายหายไป และเหรียญทองก็ได้ตกลงมาจากฟ้าจำนวนมหาศาลเหมือนกับสายฝน

        "เอ๊ะ!? ทำไมมันตกลงมาเยอะแยะแบบนี้ล่ะ!?" เธียรี่ถูกเหรียญทองตกใส่หัวรีบวิ่งไปหลบที่ใต้ต้นไม้ทันที

        "ยัยนินจางี่เง่า! นี่หล่อนไปขอเหรียญทองมาเท่าไหร่ยะ!" ซอร์เนียรืที่กำลังจมไปกับกองเหรียญทองได้ตะคอกออกไป

        "ฉันบอกจ้าวเงินตราว่าขอ 1500ล้าน เหรียญทองเจ้าค่ะ" ฮาซึมิรีบปีนต้นไม้ทันทีเพราะเหรียญทองมันเริ่มท่วมสูงขึ้นมาจนลูซเต้ ลิลลี่ และซิ้ปปี้ จมเหรียญทองไปเรียบร่อยแล้ว


         "หาร4 ก็เท่ากับว่าตอนนี้เราได้มา 375ล้าน เหรียญทอง มันก็ยังเยอะเกินไปแล้วค๊าาา~~!!" ไลเบียรก็จมเหรียญทองลงไปอย่างช้าๆ

          "ที่พวกเราจะตายมันไม่ใช้เพราะระดับความยาก แต่จะมาตายเพราะเหรียญองพวกนี้ซะมากกว่ามั่งคะเนี้ย" เธียรที่ถูกทามาโมะอุ้มและกระโดดขึ้นไปบนต้นไม้ได้พูดขึ้นมา และมองดูพวกซอร์เนียร์ที่กำลังจมเหรียญทองกันอยู่ ส่วนทาร์อูเอเล่ก็สลบอยู่บนต้นไม้ที่ถูกซอร์เนียร์เตะออกมาซะไกล

          เช้าวันรุ่งขึ้นพวกเราก็ได้นำเหรียญทองจำนวน 100ล้าน เหรียญทอง ที่ถูกเก็บไว้ในกระเป๋าเวทมนต์ที่ซิลเวอร์สร้างขึ้นมา ไปให้สองพ่อลูกที่กำลังรอพวกเราอยู่ทั้งสองคนต่างดีใจกันยกใหญ่ คราวนี้พวกเราทุกคนก็จะได้ออกเดินทางไปยังปราสาทเซฟเฟี้ยนซะที

          "ในที่สุดพวกเราก็ได้ออกมาจากเมืองเจเปนนิสซะที เมื่อคืนเล่นเอาซะเหนื่อยเลยนะคะเนี้ย" ทาร์อูเอเล่เดินไปบ่นไป

           "หนวกหู หล่อนน่ะแพ้เร็วเกินไปแล้ว ถ้าไม่มีเธียรอยู่ช่วยตอนจบ พวกเราทุกคนก็ตายกันหมดแล้ว!!" ซอร์เนียร์ตะคอกใส่

           "มะม๊าเก่งที่สุดไปเลยค่ะ" ซิลเวอร์วิ่งไปกิดแขนซ้ายของเธียร

           "ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าพี่สาวของฉันจะสุดยอดขนาดนี้น่ะ หิหิ ต้องมองใหม่ซะแล้ว" ทามาโมะก็วิ่งไปกอดแขนขวาของเธียร

           "โห~! ไม่มีแขนให้ควงเลยแย่จัง!?" ไลเบียรทำหน้าบูดใส่เธียร

           "ยังเหลือคอนะ ใครจะขึ้นไปขี่คอเอ๋ย~!" ลิลลี่ได้พูดออกมา

            "ฉันขอขึ้นไปขี่คอคุณเธียรเองค๊า~!" ไลเบียรพยายามจะวิ่งไปหาเธียรแต่ก็ถูกซอร์เนียร์ดึงขาเอาไว้

            "หล่อนไม่ได้ใส่ชั้นในอะไรเลย แต่ขนมันก็ร่วงใส่หัวเธียรหรอก " ซอร์เนียร์พูดจบก็ถูกไลเบียรจ้องไปี่หน้าเขม็งแล้วก็ร้องไห้ออกมาทันที

            "อย่าไปว่าร้ายคุณไลเบียรสิคะ" เธียรพยายามพูดห้ามซอร์เนียร์        

            "ขน? / ขนอะไรอ่าคะ? / หิหิ ซิลเวอร์ยังเด็กอยู่ โตขึ้นเดี๋ยวรู้เองนะ "

            "ว้าว~! การเดินทางมันสนุกแบบนี้เองสินะเจ้าคะ ยอดไปเลยเจ้าค่ะ" ฮาซึมิที่เดินอยู่ท้ายกลุ่มได้พูดขึ้นมา

            "ว๊า ฮะ ฮ่ะ ฮ่า คอยฉันก่อนเถอะกอร์ล่า หนี้แค้นครั้งที่แล้วต้องชำระ!!" ลูซเต้ที่เดินนำอยู่ข้างหน้าก็พูดอยู่คนเดียวตามสเต็ป


           เส้นทางที่เหล่านักโทษกบฎที่จะไปคือ ปราสาทเซฟเฟี้ยน แต่ก่อนจะเข้าไปถึงตัวปราสาทจะต้องผ่านป้อมปราการหลักของปราสาทเซฟเฟี้ยนซึ่งคนที่คุมป้อมปราการหลักแห่งนี้คือ หัวหน้าของกลุ่ม RKS ชีเซลล์ เมลสตรอม หญิงสาวที่มีพลังปริศนาที่เหล่าจอมเวทย์ต่างก็ไม่รู้กัน ทุกคนกำลังไปเผชิญหน้ากับบุคคลที่อันตรายที่สุดเข้าให้ซะแล้ว





To Be Continued.




2010-04-01-263032.jpeg

ไลเบียร : เย้! ในที่สุดก็ได้ลงรูปท้ายบทซะที!!
เธียร : ยินดีน้าไลเบียร ในที่สุดความฝันก็ได้เป็นซะที
ฮาซึมิ : นี่ กำลังแข่งกันลงรูปท้ายบทก่อนอยู่เหรอ?
ทามาโมะ : ฉันได้ลงรูปท้ายบทแล้วจ๊ะ ถึงจะเหงาอยู่คนเดียวก็เถอะนะ คิตสึเนะก็มาคุยเป็นเพื่อนด้วยนะ
ซอร์เนียร์ : เพราะยัยนั้นเล่นงานเราซะขนาดนั้นนี่นะ ช่วยไม่ได้

            
         




ปิด

ประกาศจาก Admin

ช่วยบริจาคค่า VPS หน่อยจ้า
ช่วยบริจาคค่า VPS หน่อยจ้า
ช่วยหน่อยเนอะ ไม่ได้บังคับนะเออ เเต่สักหน่อยก๊ยังดี ^^

ดู »

ThaiZeed

GMT+7, 23-9-2018 17:36 , Processed in 0.034114 second(s), 18 queries , Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2012  Template BY: GDC & 2th