เมนูเพิ่มเติม
เข้าชม: 532|ตอบกลับ: 0

[Prince Member]


Saitama Inori วันแม่ 2559

  • โมเอะ: 1286
  • Money: 1995
  • Tz: 1295
  • Posts: 321
  • Donate: 0 THB
  • Joined: 14-11-2015
พลังน้ำใจ: 4555
   Pet:
Rachel Alucard
อะไรเหรอ?

โพสต์เมื่อ 20-12-2015 10:53:34 |แสดงโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Eifer เมื่อ 30-1-2016 14:21

Rosenkreuzstilette บทที่ 24


    การต่อสู้ของชะตากรรม     






         "ทามาโมะ ชื่อนี้เหมาะกับเธอดีนะ"  คิเคียวได้เดินเข้ามาหาทามาโมะที่กำลังนั่งกลุ้มใจอยู่กลางห้องกระจกเงามายา

         "ยังไม่ไปเกิดอีกเหรอ?" ทามาโมะหันหน้าไปถามคิเคียว

         "ฉันไม่ใช่วิญญาณ แต่เป็นภาพที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในสายตาของเธอต่างหาก"

         "ยังงั้นหรอกเหรอ"

         "คิดมากเรื่องพี่สาวที่อายุน้อยกว่าเธอคนนั้นอยู่เหรอ?" คิเคียวเดินมานั่งข้างๆ กับทามาโมะ

         "คิเคียว...สมมติว่าฉันมีเหรียญทองอยู่สองเหรียญ ทั้งสองเหรียญนั่นมีหน้าตา ขนาด และน้ำหนักเหมือนกันทุกอย่าง แต่ว่ามีหนึ่งเหรียญที่เป็นของปลอม จะเผาทิ้งหรือทำลายเพื่อทดสอบดูก็ไม่ได้ ปัญหาคือเราจะต้องทำยังไง จึงจะรู้ว่าเหรียญไหนเป็นของจริง"

         "..." คิเคียวนั่งนิ่งเงียบและเหงือตก

         "ถ้าเป็นคิเคียว...จะทำยังไงเหรอ?" ทามาโมะเหลือบตาไปมองหน้าคิเคียว

          "ถ้าเป็นฉันน่ะนะ จะเอาเหรียญทั้งคู่มาดูให้ละเอียดที่สุด ค่อยๆ มองให้ลึกถึงรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ จากนั้นก็ใช้ความรู้สึกตอบเอา มันอาจจะฟังดูไร้สาระ แตฉันคิดว่าฉันต้องตอบถูกแน่"

          "ดูให้ลึกเหรอ...มองให้ลึกซึ้ง...ไม่แยกกันดู แต่นำมาเทียบกัน" ทามาโมะคิด

          "อืม~ แต่นี่ จะเป็นคำตอบที่ทามาโมะอยากได้รึเปล่าน้า"

          "ไม่หรอกคิเคียว แบบนี้แหละคำตอบที่ดีที่สุดแล้ว" ทามาโมะลุกขึ้นและเดินเข้าไปข้างในรูทางเข้าของอีกห้องหนึ่ง ไลเบียรได้ยื่นหน้าออกมาดูในห้องกระจกเงามายาก็เห็นแค่ทามาโมะเดินเข้ามาคนเดียว

           "ทามาโมะ เมื่อกี้คุยกับใครอยู่เหรอคะ?"

           "เพื่อนเก่าน่ะ" ทามาโมะพูดและจูงมือไลเบียรไปด้วย ไลเบียรหันหน้าไปมองห้องกระจกเงาอีกครั้ง ก็ได้เห็นหญิงสาวสวมชุดฮากามะยืนโบกมือและยิ้มให้


            "ฉันคือเธียรตัวจริงนะ" เธียรทั้งสองคนได้พูดออกมาพร้อมกัน ทำให้ซอร์เนียร์ที่ยืนเป็นคนกลางเหงือตก เพราะว่าจะมองยังไงทั้งคู่ก็เหมือนกันมาก เธอจึงขอถอนตัวออกจากการเป็นคนกลาง ฮาซึมิจึงเดินเข้ามาแทนที่ซอร์เนียร์


           "งั้นก็ต้องเทสต์กันหน่อยแล้ว ลองเทสต์ดูมั้ยล่ะเจ้าคะ?"


            "เทสต์เหรอ?"

          "งั้นก็ตอบคำถามของฉันให้ได้เจ้าค่ะ ถ้าเป็นท่านเธียรตัวจริง ต้องตอบได้แน่นอนเจ้าค่ะ"


           "โอ้ ใช่ๆ ฉันขอเป็นคนยืนยันคำตอบนะ" ลิลลี่เห็นด้วยกับความคิดของฮาซึมิและขอเป็นคนยืนยันคำตอบให้เธียรทั้งสองคน


           "ไม่จำเป็นหรอกค่ะ ฉันนี่แหละคือเธียรตัวจริง / ที่พูดเนี่ย ไม่ได้เป็นข้ออ้างที่จะหนีนะ เพียงจะบอกว่าฉันนี่แหละตัวจริง" เธียร(1)พูดแทรกและตามหลังด้วยเสียงของเธียร(2)


          "พูดอะไรของเธอเนี่ย!? / ทำไมอ่า ถ้าฉันไม่พูดอะไรบ้าง ก็ถูกสงสัยว่าเป็นดอปเปลฯ น่ะสิ" เธียรทั้งสองคนจ้องหน้ากันอีกครั้ง


          "ยังไงซะ ลองดูก็ไม่เสียหายนี่นะ...ก่อนอื่น ไหนลองบอกชื่อ วันเกิด มาสิเจ้าคะ" ฮาซึมิถามเป็นคนแรก


           "สปิริเธียร โรเซนเบิร์ก เกิดวันที่ 25 ธันวาคม" ฮาซึมิหันหน้าไปมองลิลลี่


          "ถูกต้อง!"


          "แล้วชื่อเต็มของ RKS กับ ลำดับของตัวเอง?" ลูซเต้ถามเป็นคนที่สอง


           "Rosenkreuzstilette (โรเซนครุซซิลเลตเต้) และอยู่ลำดับที่ 1" ลูซเต้หันหน้าไปมองลิลลี่กับซอร์เนียร์และทั้งสองคนก็พยักให้หน้าพร้อมกัน


         "ตอนนี้ซอร์เนียร์ใส่กางเกงในแบบไหน?" ทาร์อูเอเล่ถามเป็นที่สามและถูกซอร์เนียร์ต่อยจมพื้นน้ำแข็ง


          "ตอนนี้คุณซอร์เนียร์ใส่กางเกงในลายคุณหมีน้อยสีน้ำตาลค่ะ" ทุกคนได้ฟังคำตอบของเธียรทั้งสองคน ก็หันไปมองกระโปรงของซอร์เนียร์ทันที ก่ะจะมองให้ทะลุกระโปรงของเธอเลยทีเดียว ทาร์อูเอเล่ยื่นมือขึ้นและยกนิ้วโป้งให้ ซอร์เนียร์หน้าแดงและวิ่งหนีไปที่ห้องกระจกเงามายาทันที


         "วิ่งหนีไปแบบนั้น คำตอบคือถูกสินะ" ทามาโมะที่เดินสวนกับซอร์เนียร์ได้พูดและเดินตรงไปหาเธียรทั้งสองคน


         "คำถามสุดท้ายนะคะ พี่เธียรเคยจูบกับใครแล้วรึยัง ไม่นับจูบตอนที่ยังเป็นเด็กนะ" ทุกคนในห้องชะงักทันที เมื่อได้ฟังคำถามของทามาโมะ แล้วก็หันหน้่่าไปมองเธียรทั้งสองคนว่าเธอจะตอบกลับได้มั้ย


          "..." ทั้งคู่หน้าแดงและเหลือบตาไปมองรูทางเข้าจากห้องกระจกเงามายาที่เธอกระเด็นเข้ามาและคนที่วิ่งออกไปนั่น คือซอร์เนียร์


         "ชิ! โดนเอาไปแล้วยังงั้นเหรอเนี่ย" ทามาโมะเดินเข้ามาใกล้ๆ และจ้องมองหน้าเธียรทั้งสองคน ทามาโมะยื่นมือไปเธียรที่ยืนอยู่ทางซ้ายแล้วดีดหน้าผากของเธอ แต่เธียรที่ยืนอยู่ด้านขวาก็เจ็บไปด้วย


         "อะไรน่ะ!?" ทุกคนตกตะลึงกับภาพที่ตวเองเห็น

          "ได้ข้อสรุปแล้วว่าทั้งสองคนเป็นตัวจริง" ทามาโมะยืนยัน แต่ใบหน้าของเธอกับแสดงถึงความผิดหวัง เพราะเธอตั้งใจจะเช็คดูให้แน่ชัด แต่ก็ยังแยกไม่ออกว่าใครคือเธียรตัวจริง


          ดอปเปลแกงเกอร์ ได้เลือกเงาของคนๆ นั้น เป็นตัวตนของมันแล้ว ที่บอกว่าคนที่เป็นเจ้าของเงาจะต้องตายนั้น มันไม่ใช่ว่าโดนยึดเงาไปแล้วจะตายทันที แต่ว่าดอปเปลฯมันได้รวมเป็นหนึ่งกับคนๆ นั้นไปแล้ว โดยการใช้อายุขัยครึ่งหนึ่งของคนๆ นั้นใช้ในการสร้างร่างของมันขึ้นมา อีกทั้งความเจ็บปวดก็ยังได้รับร่วมกัน หากฆ่าดอปเปลฯได้ ก็จะได้เงาตัวเองกลับมา แต่คำสาปที่จะได้รับคือ ความเจ็บปวดของดอปเปลฯ และอายุขัยที่ถูกดอปเปลฯเอาไปครึ่งหนึ่งจะไม่ย้อนกลับคืนมาด้วย

        "คำสาปของดอปเปลแกงเกอร์เริ่มทำงานแล้ว" ฟลูเดียรเดินออกจากห้องน้ำแข็งของตัวเองและหายไปพร้อมไอเย็นน้ำแข็ง



        "สุดท้ายพวกเราก็แยกไม่ได้เลยว่าใครคือเธียรตัวจริง ปวดหัวชะมัดเลยแห๊ะ~!" ทาร์อูเอเล่พูด

         "แต่ว่าดอปเปลฯ ร่างสมบูรณ์ครั้งนี้ดูไม่เป็นอันตรายนะคะ" ไลเบียรพูด

         "เอางี้ล่ะกัน พวกเราจะยอมรับเธียรอีกคนเข้ามาในกลุ่มของเรา แค่ชั่วคราวเท่านั้น คิดซะว่าพวกเธอสองคนเป็นฝาแฝดละกันนะ" ซอร์เนียร์เดินกลับเข้ามาและเสนอได้ความคิด

         "มีปัญหาอีกอย่างหนึ่งนะคะ หน้าตาเหมือนกันแบบนี้แถมยังใช่ชื่อเหมือนกันอีก พวกเราควรจะตั้งชื่อให้อีกคนหนึ่งใหม่นะเจ้าคะ" ฮาซึมิเดินเข้ามาดูเธียรทั้งสองคนใกล้ๆ

         "ฉันขอใช้ชื่อเธียรล่ะกันนะ" เธียร(1)เหลือบตาไปมองตัวของเธออีกคนหนึ่งและรอว่าเธอคนนั้นจะยอมใช่ชื่ออื่นรึเปล่า

         "ชื่อของฉันในตอนนี้คือ เธียรล่า" เธียร(2) พูดชื่อของตัวเองเพื่อที่จะให้คนอื่นๆ ในกลุ่มแยกแยะถูก เธอเดินไปยืมหอกโกลาหลของทาร์อูเอเล่และใช้ด้ามของหอกตัดผมของตัวเองที่มัดเอาไว้ออกทันที ทำให้ทุกคนที่ได้เห็นถึงกับตกใจทันที

         "พี่คะ! นี่พี่กำลังทำอะไรน่ะ!?" ทามาโมะวิ่งเข้ามาและก้มลงไปเก็บเส้นผมของเธียรล่า

         "สมแล้วนะคะ ตัวของฉัน ถ้าเป็นฉันก็จะทำแบบเดียวกับเธอนั้นแหละ" เธียรเดินเข้ามาจับไหล่ของเธียรล่า

         "ก็โดนใช่ชื่อเล่นไปก่อนแล้วแบบนั้น มันก็ช่วยไม่ได้นี่คะ" เธียรล่าพูด สายตาของเธียรมองไปด้านหลังของเธียรล่า เธอมองเห็นแขนปริศนายื่นออกมาจากวงแหวนเวทมนต์ดึงเธียรล่าเข้าไปและร่างของเธอค่อยๆ สลายหายไป ทุกคนได้เห็นภาพดังกล่าวรีบวิ่งเข้าไปช่วย เธียรที่ยืนใกล้ที่สุดพยายามดึงแขนกลับมาแต่ก็ไม่เป็นผล

         "ถุงมือยาวสีขาวกับไอเย็นที่แตะโดนเราแต่ไม่มีความเย็นแบบนี้ พี่ฟลูเดียรงั้นเหรอ!?" เธียรล่าคิดและร่างของเธอก็สลายหายไปต่อหน้าต่อตาทุกคน เธียรที่คว้าแขนได้ แต่กลับช่วยเหลือตัวเธอเองอีกคนหนึ่งไม่ได้

         "คุณเธียร!! ลิลลี่ก็หายไปด้วยค่ะ" ไลเบียรตะโกนเสียงไปหาเธียร

         "ว่าไงนะคะ!?"

         "ไม่ต้องห่วงเจ้าค่ะ ตอนที่ท่านเธียรล่ากำลังจะหายไป ฉันเห็นลิลลี่บินเข้าไปข้างในเสื้อของเธอเจ้าค่ะ" ฮาซึมิหันหน้าไปพูดกับเธียร

         "ก็ยังดีที่เธอคนนั้นมีเพื่อนไปด้วยน่ะ" ซอร์เนียร์เดินเข้ามาจับไหล่ของเธียรและยิ้มให้

         "กำแพงน้ำแข็งพวกนี้บางมาก ถ้าพวกเราเจาะทลวงเข้าไปข้างในเรื่อยๆ อาจจะไปช่วยเธียรล่าได้นะ" ทาร์อูเอเล่ได้ใช้หอกโกลาหลแทงเข้าไปที่กำแพงน้ำแข็งจนเป็นรูและเรียกทุกคนให้วิ่งตามเข้าไป      

         "พวกคุณซอร์เนียร์รีบวิ่งไปก่อนเลย! เดี๋ยวฉันจะเอาดาบของพ่อฉันก่อนแล้วจะตามไปสมทบทีหลัง" เธียรตะโกนไปหาพวกซอร์เนียร์

         "อ่า! เข้าใจแล้ว ระวังตัวด้วยล่ะ" ซอร์เนียร์ตอบกลับ ทามาโมะเห็นเธียรวิ่งแยกออกจากกลุ่มตัวเธอเองก็วิ่งตามเธียรไปด้วย

         "ทามาโมะตามมาด้วยเหรอเนี้ย!?"

         "ใครมันจะยอมปล่อยพี่สาวไปคนเดียวล่ะคะ นิสัยเห็นแก่ตัวแบบนี้ น้องสาวต้องคอยตามดูแลสิ"

         "ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ จริงจังไปได้น้า น้องสาวของพี่เนี้ย"


         กลุ่มพวกซอร์เนียร์วิ่งฝ่ากำแพงน้ำแข็งตรงไปเรื่อยๆ โดยมีทาร์อูเอเล่เป็นคนเจาะทลวงเข้าไป กลุ่มควันไอเย็นสีขาวก็ลอยตามหลังพวกเธอและยิงหนามน้ำแข็งออกมา

        "มันจะอะไรนักหนาเนี้ย" ฮาซึมิชักดาบสั้นขึ้นมาแล้วฟันหนามน้ำแข็งแตกกระจาย ตามหลังด้วยพลังลมของไลเบียรได้พัดกลุ่มควันไอเย็นปลิวหายไป

        "ถ้ามุ่งหน้าตรงไปเรื่อยๆ แบบนี้ก็จะถึงทางออกจากถ้ำแล้วล่ะ" ทาร์อูเอเล่พูด

        "แต่ว่าจะดีเหรอเจ้าคะ?"

        "หืม?" ซอร์เนียร์หันหน้าไปมองฮาซึมิ

        "ต่อให้พวกเราในตอนนี้ จะเดินหน้าไปต่อ ก็คงไม่วายโดนเล่นงานอีกนะเจ้าคะ"

        "ไลเบียร เธอคิว่าไง?"

        "ก็...คงไม่ไหวล่ะนะ คุณฟลูเดียรไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่พอจะหาทางทำอะไรได้เหมือนทุกทีด้วยน่ะสิคะ"

        "เธียรถึงได้กลับไปที่ทางเข้าของถ้ำเพื่อที่จะไปเอาดาบสินะ" ลูซเต้พูดแทรกเข้ามา

        "ดาบเหรอ? ดาบโคคุเทย์(จักรพรรดิกำสรวล)เล่มนั้นน่ะเหรอ"


         เธียรล่าหรือเธียรอีกคนหนึ่งที่ถูกดอปเปลแกงเกอร์สร้างร่างขึ้นมา ถูกฟลูเดียรลักพาตัวออกมาจากกลุ่มจนทำให้ทุกคนวิ่งฝ่ากำแพงน้ำแข็งเพื่อที่จะมาช่วยเหลือ เธอเริ่มรู้สึกตัวขึ้นมา ก็ได้เห็นตัวเองนอนอยู่บนเตียงน้ำแข็งและทั่วทั้งห้องเป็นน้ำแข็งที่ใสมากจนมองทะลุออกไปได้

         "รู้สึกตัวแล้วเหรอเธียร ไม่สิเธียรล่าถึงจะถูกสินะ" ฟลูเดียรเดินเข้ามาข้างในห้องน้ำแข็ง

         "พี่ฟลูเดียร..."

         "เพื่อที่จะไม่ให้โดนพวกเดียวกันจับผิด จึงตัดผมของตัวเองทิ้ง น่าเสียดายจังเลยนะ"

         "ถ้าฉันได้เงาของตัวเองกลับมาเมื่อไหร่ เดี๋ยวผมมันก็จะกลับมายาวเหมือนเดิมนั้นแหละค่ะ ฉันคิดไว้แบบนั้นน่ะนะ"

         "มาเข้าเรื่องกันเลยดีกว่า เธอยังจำเรื่องที่ฉันได้บอกเธอที่ป่าดำได้รึเปล่า(บท 2)"

         "จำได้แม่นเลยค่ะ"

         "ครั้งนี้ฉันจะชักชวนเธอเป็นครั้งที่ 3 เธียรล่าเธอจะมาร่วมมือกับฉันเพื่อที่จะเปลี่ยนแปลงโลกนี่มั้ย?"

         "ทำไมพี่ฟลูเดียรถึงมาชวนฉันคนเดียวล่ะคะ"

         "ตอนที่ฉันได้พบกับเธอตอนนั้น ฉันดีใจมากๆ เลยล่ะ เธอเป็นเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ฉันยอมเปิดใจกับเธอนะเธียรล่า พวกเรามาใช้พลังที่แข็งแกร่งที่สุด มาเปลี่ยนแปลงโลกนี่ร่วมกันเถอะ"

         "ใช้พลังเปลี่ยนแปลงโลกนี่เหรอ?"

         "ใช่แล้ว เธอคือลูกสาวของนางฟ้าศักดิ์สิทธิ์ที่มีพลังกล่อมให้พวกมนุษย์ยอมสยบและทำตามที่เธอพูดทุกอย่างและพวกเราทั้งคู่จะได้เป็นจอมเวทย์ผู้ยิ่งใหญ่คนใหม่"

         "มันไม่เหมือนกับคำพูดเมื่อตอนนั้นเลยนี่คะ ไหนพี่ฟลูเดียรบอกว่าเหล่าจอมเวทย์จะทำสงครามกับจักรวรรดิไม่ใช่เหรอ"

         "แผนการแบบนั้นได้ถูกเปลี่ยนแปลงไปแล้ว เพราะราชาแห่งจักรวรรดิศักดิ์สิทธิ์ได้ถูกสังหารไปนานแล้ว รวมทั้งพาราดินทั้ง 4 คนด้วย" ฟลูเดียรเดินเข้ามาและยื่นมือมาจับคางของเธียรล่า

         "ร่วมมือกับฉันซะ สปิริเธียร โรเซนเบิร์ก มาเป็นพระเจ้าของโลกนี้กันเถอะ" เธียรล่าจ้องไปที่ดวงตาสีแดงของฟลูเดียรและตัวของเธอเริ่มมีอาการสั่นไหวไปทั่วร่างเพราะเธอเริ่มรู้สึกกลัวฟลูเดียร

         "ขอ...ขอปฎิเสธค่ะ"

         "ทำไมล่ะ เธอยังจำเรื่องตอนนั้นไม่ได้เหรอ ตอนที่พวกทหารจักรวรรดิฆ่าครอบครัวของเธอน่ะ"

         "เรื่องแบบนั้น!?"

         "แก้แค้นสิ! เธอมีพลังที่แข็งแกร่งแบบนี้ ใช้มันไปแก้แค้นสิ ฆ่าคนที่เธอเกลี่ยดที่สุด นี่คือชะตากรรมของเธอ"

         "ไม่ค่ะ! พลังของฉันที่ได้มาจากคุณแม่ มีไว้เพื่อให้ความอบอุ่นแก่มนุษย์และรักษาจิตใจของพวกเค้า ฉันไม่มีวันที่จะเอาไปทำเรื่องที่โหดร้ายแบบนั้นหรอกค่ะ! ฉันจะขอต่อสู้กับมังเองค่ะ การต่อสู้ของชะตากรรมที่ฉันจะต้องเจอ" เธียรล่าใช้มือปัดแขนของฟลูเดียรออกไปและเธอก็ลุกขึ้นเดินออกไปจากห้อง

         "ยัยเด็กโง่ พลังที่แข็งแกร่งแบบนั้น กลับเอาไปช่วยเหลือพวกมนุษย์ที่เป็นศัตรูของพวกเรา เธียรล่า! ถ้าเธอก้าวขาออกจากห้องนี้ล่ะก็ เธอได้ตายแน่!" ฟลูเดียรชี้นิ้วไปหาเธียรล่า

         "ดอปเปลฯ ไม่สามารถควบคุมเงาของเธียรได้และถูกพลังของเธอเป็นฝ่ายควบคุมซะเอง ฉันคิดถูกจริงๆ ที่หลบเข้ามาอยู่ข้างในเสื้อของเธอน่ะ เธียรล่า" ลิลลี่บินออกมาจากกระเป๋าเสื้อของเธียรล่า

         "ลิลลี่!?"

         "ถ้าเป็นเธียรอีกคนหนึ่งล่ะก็ จะต้องตอบแบบเธอแน่นอน ฉันเชื่อแบบนั้นนะ" ลิลลี่ยิ้มให้เธียรล่า

         "ยัยเด็กเห็นแก่ตัว เห็นทีฉันคนนี้จะต้องฆ่าเธอด้วยมือของฉันเองซะแล้ว" ฟลูเดียรสร้างหอกน้ำแข็งขึ้นมาและขว้างไปหาเธียรทันที

         "ใครๆ ก็ชอบว่าฉันแบบนี้กันทุกคนแหละค่ะ พี่ฟลูเดียร ซีลิคอาวิล!!" เธียรยิงกระสุนปืนใหญ่เข้าไปำลายหอกน้ำแข็งและพุ่งทะลุไปหา
ฟลูเดียร

         "ไอซ์เซแรนเซ่ (Eislanze,Ice Lance,แสงหอกพิรุณน้ำแข็ง)" ฟลูเดียรชี้นิ้วออกไปและยิงแสงเลเซอร์ที่มีรูปร่างคล้ายหอกออกมา ทำให้กระสุนปืนใหญ่โดนเลเซอร์ กลายเป็นน้ำแข็งทันที

         "อี๊~! กระสุนปืนใหญ่กลายเป็นน้ำแข็ง!" ลิลลี่รีบบินเข้าไปหลบข้างในเสื้อของเธียร

         "ลูกเดียวใช้ไม่ได้ผลแบบนี้ ต้องยิงออกไปสองลูก ซีลิคอาวิล ทวินซ็อตกัน" เธียรล่ายิงกระสุนแห่งลูกแรกออกไปและตามหลังด้วยลูกที่สอง

         "ยัยเด็กโง่" ฟลูเดียรที่ยังยืนชี้ค้างไว้อยู่ ได้ขยับนิ้วกลางออกและยิงเลเซอร์ออกไป ตามหลังด้วยนิ้วนางและนิ้วก้อย กระสุนทั้งสองลูกถูกแช่แข็งและแสงเลเซอร์ครั้งนี้แตกกระจายเหมือนสายฝน พุ่งเข้าไปหาเธียรล่า

         "ยิงเลเซอร์ออกมาได้ทั้งสี่นิ้วเลยเหรอ!? แถมยังแตกกระจายออกมาได้อีก" เธียรได้ยิงลูกกระสุนแสงขนาดเล็กออกไปเพื่อที่จะไม่ให้โดนการโจมตีของฟลูเดียร

         "ฟรอยเดนซวิงเกอร์ (Freudenzwinger,Joyous Kennel,ฝูงหมาป่าหิมะกระหายเลือด)" ฟลูเดียรแยกร่างออกมายืนล้อมรอบเธียรล่าเอาไว้และปล่อยพลังน้ำแข็งออกมาหากันจนกลายเป็นรูปร่างเหมือนรั้วขังสุนัข

        "โดนขังไว้ซะแล้ว แบบนี้ก็หนีออกไปจากห้องนี้ไม่ได้น่ะสิ" เธียรล่ายิงกระสุนปืนใหญ่ออกไปโจมตีร่างแยกของฟลูเดียรแต่ก็ทะลุผ่านร่างนั้นไป

        "เธอได้ถูกฝูงหมาป่าหิมะกระหายเลือดล้อมไว้หมดแล้ว ต่อจากนี้เธอก็จะถูกพวกมันกัดกินไปอย่างช้าๆ" ฟลูเดียรยิง ไอซ์เซแรนเซอร์ เข้ามาข้างในรั้วน้ำแข็ง แสงนั้นถูกสะท้อนและชิ้งไปมา เธียรล่าที่อยู่ข้างในก็ทำอะไรไม่ได้เลย ทำได้เพียงแค่หลบอย่างเดียวเท่านั้น

         เธียร...เธอรีบทำอะไรซักอย่างทีเถอะ...


        ทางด้านเธียรกับทามาโมะได้วิ่งมาถึงปากทางเข้าของถ้ำที่มีศพของหารจักรวรรดิถูกแช่แข็งเอาไว้และศาสตราวุธทั้ง 4 ชิ้นก็ถูกแช่แข็งเอาไว้ด้วย เธียรขอให้ทามาโมะขึ้นไปโจมตีน้ำแข็งที่ดาบโคคุเทย์ถูกแช่เอาไว้ แต่ก็ไม่เป็นผล

        "พี่คะ นี่มันไม่ใช่น้ำแข็งธรรมดา"

        "น้ำแข็งที่ทำยังไงก็ไม่เสียหายและใช้ไฟมาลนยังไงมันก็ไม่ละลาย น้ำแข็งพวกนี่รูปร่างหน้าตามันก็คล้ายๆ กระจก ถ้าเราทำเสียงที่มันเกลียดขึ้นมามันจะได้ผลมั้ยนะ" เธียรหยิบเศษน้ำแข็งที่แตกกระจายออกมาและเอาไปขูดกับกำแพงน้ำแข็ง เพื่อที่จะสร้างเสียงที่กระจกเกลียดที่สุด แต่ไม่ใช่แค่กระจก คนในโลกก็ไม่ชอบเสียงนี้ด้วย
         "กระจกน่ะ มันเกลี่ยดคลื่นเสียงอย่างแรงเลยล่ะ ยิ่งอยู่ในถ้ำเงียบๆ แบบนี้ยิ่งทำให้มันเกลียดเข้าไปใหญ่"  

         กรี๊ด~~~!!!!!! เสียงเล็บขูดกระดานเวอร์ชั่นน้ำแข็ง เสียงสูงของมันรุนแรงกว่าแบบธรรมดาถึง 40 เท่า ต่อให้เอาที่หูมาอุดยังไงก็เอาไม่อยู่ เสียงนั้นได้ดังไปถึงพวกซอร์เนียร์ที่กำลังวิ่งออกไปจากถ้ำก็ล้มลงกับพื้นและหมดสติไปแทบทุกคน

         "สะ...เสียงนี้มัน ที่นี่มี...แมงดาโกล่า...ด้วยเหรอ" ทาร์อูเอเล่ที่กำลังจะวิ่งมาช่วยทุกคนออกจากถ้ำก็หมดสติตามไปอีกคนหนึ่ง

         "อึ๊ก~!? เสียงอะไรน่ะ!?" เสียงนั้นได้ทำให้ฟลูเดียรที่กำลังควบคุมสมาธิในการร่าย ฟรอยเดนซวิงเกอร์ ได้หลุดออกจากสมาธิ ทำให้ร่างเงาทั้งสีร่างหายไป เธียรล่าจึงใช้โอกาสนี้ยิงซีลิคอาวิลยิงที่พื้นทำให้เกิดกลุ่มควันและวิ่งหนีออกไปจากห้องทันที

        "ตัวฉันอีกคนหนึ่งทำสิ่งที่ไม่คาดคิดขึ้นมาจนได้" เธียรล่าพูดและเปิดกระเป๋าเสื้อดู ก็ได้เห็นลิลลี่นอนสลบและน้ำลายฟูมปากอยู่

          เพล้ง! เสียงน้ำแข็งที่แช่แข็งศาสตราวุธั้ง 4 ชิ้นแตกกระจาย เธียรรีบวิ่งไปรับดาบโคคุเทย์ทันที ส่วนทามาโมะยังนอนหมดสติอยู่ข้างๆ

        "ทำไมทุกคนถึงทนฟังเสียงแบบนี้ไม่ได้กันน้า แปลกคนจัง" เธียรพูดออกมาแบบนั้นแต่หูของเธอมีเลือดไหลออกมา เธอแบกทามาโมะขึ้นมาบนหลังและวิ่งตรงเข้าไปในถ้ำทันที ช่วงที่เธียรวิ่งเข้าไปในถ้ำจนละสายตาก็มีหญิงสาวปริศนาสองคนเดินเข้ามาในถ้ำ เธอหยิบหอกกุงนีห์และดาบคู่ขึ้นมาและเดินตามหลังเธียรเข้าไปข้างในถ้ำ
        "ให้ตายเถอะ ทิ้งของดีไว้แบบนี้น่าเสียดายจะตาย~"

        "่ดูท่าทางพวกนั้นกำลังจะต่อสู้กับฟลูเดียรอยู่นะคะ"


        "อะไรน่ะ!? ทำไมสองคนนั้นถึงมาอยู่ที่นี่!?" ฟลูเดียรสัมผัสถึงพลังที่เธอคุ้นเคยที่สุดและเพิ่งได้พบหน้ากันที่ป้อมปราการซูเวอร์เบิร์กเมื่อเร็วๆ นี้เอง แสงสะท้องที่ส่องออกมาจากน้ำแข็งได้เผยโฉมใบหน้าของหญิงสาวทั้งสองคน



        ผู้คุมกฎ ชีเซลล์ เมลสตรอม กับ อัศวินมาร กอร์ล่า เซย์ฟาร์...  




To Be Continued.


elegant_candy.jpg


ลูซเต้ : ใกล้จะถึงวันเกิดของเธียรแล้วแถมยังตรงกับวันคริสต์มาสอีกด้วย
ไลเบียร : พวกเราต้องเตรียมของขวัญวันเกิดให้เธอและจัดงานฉลองให้ใหญ่โตไปเลย~!

แมรี่ คริสต์มาส ชาว Thaizeed \(^v^)/




ปิด

ประกาศจาก Admin

ช่วยบริจาคค่า VPS หน่อยจ้า
ช่วยบริจาคค่า VPS หน่อยจ้า
ช่วยหน่อยเนอะ ไม่ได้บังคับนะเออ เเต่สักหน่อยก๊ยังดี ^^

ดู »

ThaiZeed

GMT+7, 16-10-2018 13:58 , Processed in 0.044375 second(s), 18 queries , Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2012  Template BY: GDC & 2th