เมนูเพิ่มเติม
เข้าชม: 425|ตอบกลับ: 0

[Prince Member]


Saitama Inori วันแม่ 2559

  • โมเอะ: 1320
  • Money: 2054
  • Tz: 1329
  • Posts: 327
  • Donate: 0 THB
  • Joined: 14-11-2015
พลังน้ำใจ: 4630
   Pet:
Rachel Alucard
อะไรเหรอ?

โพสต์เมื่อ 22-11-2015 02:52:25 |แสดงโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Eifer เมื่อ 22-11-2015 12:23

          หลังจากที่ เธียร ลิลลี่ และไลเบียร เอาชนะลูซเต้ ทอยเบอร์ ซึ่งเป็นสมาชิกกลุ่ม RKS ลำดับที่ 5 ลงได้พร้อมกับทำลายป้อมปราการบินที่เป็นอาวุธลับของเหล่าจอมเวทย์ และเส้นทางที่ทั้งสามคนกำลังไปอยู่นั้นคือ แหลมเทือกเขาเหมืองแร่ นอซดูร์ ซึ่งเป็นที่ที่มีผลึกเวทมนต์ธาตุไฟเก็บไว้อยู่จำนวนมาก ถึงแม้ว่า The Blades of the Rose Cross "Lustatem" ของลูซเต้จะบอกเส้นทางที่จะไปแต่ไม่ได้บอกว่าคนที่ประจำการอยู่ที่นั้นเป็นใคร และอีกด้านหนึ่ง ซอร์เนียร์ เซฟเฟี้ยน สมาชิกกลุ่ม RKS ลำดับที่ 3 ที่เป็นคนประจำการอยู่ที่แหลมเทือกเขาเหมืองแร่ซึ่งได้รับคำสั่งจาก กราฟ เซฟเฟี้ยน ว่าให้รีบจัดการทันทีไม่ว่าจะเป็นการจับเป็นหรือตาย การต่อสู้แสนจะเร้าร้อนกำลังจะเริ่มขึ้นอีกครั้ง...



          ~ เกมส์มันจบแล้ว ลูซเต้! เอานี่ไปกินซะ "ฝนกรดมรณะ" ~
            
          ~ มันเจ็บนะ ยัยบ้า!! ~

          ~ ไม่สนค่ะ ต่อด้วย "ซีลิคอาวิล" กระสนปืนใหญ่แห่งแสง ~ เธียรยิงขึ้นไปใส่ลูซเต้เต็มๆ

          ~ กรี๊ด!!! ยัยบ้าาาา! ~ ร่างของลูซเต้ที่โดนกระสุนปืนใหญ่แห่งแสงแล้วก็ระเบิด "บึ้ม!" ทันที

          ~ ชนะได้แล้วนะคะคุณเธียร เท่ไปเลยค่ะ! ~ ไลเบียรีบวิ่งเข้ามาหาเธียร

          ~ เพื่อปกป้องเจ้าหญิงแสนสวยของฉัน ฉันยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยอยู่แล้ว ~ เธียรหันหน้าไปที่ไลเบียรแล้วยิ้มให้

          ~ เพื่อฉันเหรอคะ? (เจ้าหญิง?) ~ ไลเบียรพูดจบแล้วจากนั้นสิ่งรอบข้างก็เปลี่ยนทันที ซึ่งภาพที่เปลี่ยนไปนั้นกลายเป็นทั้งสองคนอยู่ข้างในโบสถ์แล้วก็มีเหล่าจอมเวทย์มากมายพร้อมกับสมาชิกกลุ่ม RKS ทุกคนยืนตบมือกันอยู่ แล้วพอไลเบียรมองดูที่ตัวเองก็กลายเป็นว่าตัวเธอเองกำลังใส่ชุดเจ้าสาวอยู่และเธียรก็ยืนอยู่ข้างๆพร้อมกับสวมชุดเจ้าบ่าวสีขาว

          ~ ขอเชิญเข้าสู่พิธีสมรสระหว่าง สปิริเธียร โรเซนเบิร์ก และ ไลเบียร พาร์ลิส ~ กราฟ เซฟเฟี้ยนได้พูดออกและก็ได้ยืนอยู่ตรงกลางของทั้งสองคน

          ~ ยินดีด้วยนะไลเบีย! ที่ความฝันของน้องได้กลายเป็นจริงซะที ~ คาร์ พาร์ลิส ได้ตะโกนออกมาจากหลังประตูโบสถ์พร้อมกับร้องไห้ออกมา และก็ฟลูเดียรที่ยืนอยู่ข้างๆ ยืนกัดผ้าเช็ดหน้าอยู่

         ~ มีใครจะคัดค้านการแต่งงานนี้หรือไม่ สมมติว่าไม่มีนะ ~

         ~ มี!! เอ๊ย...ไม่มีคร้าบ!! ~ คาร์ ตะโกนออกมาอย่างสุดเสียงจนน้ำตาที่ไหลออกมากลายเป็นเลือด

         ~ เอ้า! เจ้าบ่าวจุมพิตเจ้าสาวได้ ~ กราฟพูดจบแล้วก็หายไปทันที  

         ~ ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง เธอสวยมากเลยนะไลเบียร (เสียงหล่อ) ~ เธียรพูดขึ้นมา

         ~ คะ...คะ...คุณเธียรคะ แบบนี้ไม่กระทันหันไปหน่อยคะ ~ ไลเบียรตอบกลับ แล้วหลบหน้าเธียร

         ~ ไม่หรอก เพราะฉันได้ตกหลุมรักไลเบียรตั้งแต่ที่ The Research Tower แล้วล่ะ ฉันไม่ปล่อยให้ไลเบียรอยู่แบบนั้นคนเดียวอีกต่อไป
แล้ว จากนี้ไปเราทั้งคู่จะได้อยู่ด้วยกันตลอดไปนะ ~ เธียรยื่นมือไปจับที่คางของไลเบียรให้หันหน้าของเธอมาที่หน้าตัวเอง

         ~ พูดแแบนนั้นน่ะ ขี้โกงจังเลยนะคะ ~

         ไลเบียพอพูดจบ แล้วทั้งสองก็ค่อยๆเอาใบหน้าเข้าใกล้เรื่อย ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ . . . . . . . . .
         

          "คุณไลเบียร"

          "อื้ม......"

          "คุณไลเบียรคะ!!"

          "อ๊ะ!! ค่ะ!!..." ไลเบียรสะดุ้งโหยง เมื่อเธียรเรียกเธอซะเสียงดัง

          "เป็นอะไรหรือเปล่าคะ คิดอะไรอยู่ ทำไมถึงทำหน้าตาซีเรียสขนาดนั้น อ๊ะ!...หน้าแดงด้วย ไม่สบายตรงไหนรึเปล่าคะ"  เธียรถามขึ้นพร้อมกับจ้องที่หน้าไลเบียรเขม็ง

          "อ๊ะ ปะ...เปล่าค่ะ ฉันสบายดีค่ะ" ไลเบียรตอบออกไป พยายามอย่างยิ่งที่จะไม่ทำให้น้ำเสียงสั่น

          "แต่หน้าตาไลเบียรยังไม่ดีขึ้นเลยนะ หน้าแดงยังกับว่ามีไข้แน่ะ" ลิลลี่พูดพร้อมกับเอามือมาแตะที่หน้าผากของไลเบียร

          "โธ่ ฉันบอกว่าไม่เป็นอะไรก็ไม่เป็นอะไรสิคะ" ไลเบียรพูดออกไปพร้อมกับหันหน้าหนีทั้งสองคน

          "เป็นอะไรของเค้าน้า คุณไลเบียรเนี๊ย ตั้งแต่ที่เธอหันหน้าหนีพวกเราไปแล้วพูดอะไรไม่รู้อยู่คนเดียว" เธียรพูดและมองไปที่ไลเบียรด้วยสายตาที่เป็นห่วง

          "อ๊ะ! เธียรพวกเรามาถึงแล้วล่ะ แหลมเทือกเขาเหมืองแร่ นอซดรู " ลิลลี่ตะโกนออกมาพร้อมชี้นิ้วไปที่เทือกเขา

          "นี่น่ะเหรอ แหลมเทือกเขาเหมืองแร่ นอซดรู" เธียรพูด


           ภูเขาที่มีผลึกสีแดงขนาดใหญ่โผล่ออกมาสูงประมาณ 200 เมตร และยังมีแสงระยิบระยับตลอดเวลา แต่พอมองไปข้างล่างก็จะมีราง
รถเข็น ที่จะขนเอาผลึกออกมา พอมองดูดีๆแล้วมีคนที่กำลังขนผลึกแดงนี้อยู่จำนวนมากแต่ว่าสิ่งที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่นั้นไม่ใช่มนุษย์หรือเหล่าจอมเวทย์ แต่มันคือหุ่นยนต์ รูปร่างเป็นเหมือนถังน้ำมันทรงกลมเดินไปมาที่ปากทางเข้าเหมืองและที่กลางอกจะเขียนไว้ว่า Mega Z-01 ตัวอื่นๆ
จะเป็น 02 03 ตามลำดับตัวเลขพร้อมกับติดหางผมสีแดงเป็นทวินเทลและติดริบบิ้นอีกด้วย

         "อะไรล่ะนั้น หุ่นยนต์พวกนั้นแหงติดทวินเทลที่ข้างหัวล่ะ ไม่เข้ากันเลย" ลิลลี่พูดขึ้นมา

         "รูปทรงของทวินเทลพวกนั้นทำให้นึกถึงใครบางคนแห๊ะ..." เธียรพูด

         "ในกลุ่ม RKS ก็มีอยู่แค่คนเดียวค่ะ ที่จะไว้ผมทรงทวินเทลแบบนั้น" ไลเบียรพูดออกมาพร้อมกับมองไปที่หุ่นพวกนั้น

         "ไลเบียร รู้เหรอว่าคนที่ประจำการอยู่ที่นี่เป็นใคร" ลิลลี่ถาม

         "ค่ะ เธอคนนั้นคือลูกสาวบุญธรรมของจอมเวทย์ผู้ยิ่งใหญ่ ลำดับที่ 3 ของกลุ่ม RKS  ฉายามารแดงแห่งโทสะ ซอร์เนียร์ เซฟเฟี้ยน "

         "เอ๊ะ ท่านกราฟ เซฟเฟี้ยน มีลูกสาวอีกหนึ่งคนงั้นเหรอคะ" เธียรพูดขึ้นมาพร้อมกับตะลึงกับสิ่งที่ไลเบียรพูดขึ้นมา

         "ใช่ ๆ ที่พวกเรารู้มามีเพียงแค่รู้ว่า ท่านกราฟ เซฟเฟี้ยน มีลูกสาวคนเดียวคือ ไอริส นี่นา" ลิลลี่พูดขึ้นมา

         "ก็ไม่ผิดหรอกค่ะ เพราะเธอเพิ่งจะถูกเก็บมาเลี้ยงตอนช่วงสงครามเมือ 10ปีที่แล้วค่ะ"

         "ช่วยเล่าเรื่องราวของเธอคนนั้นให้ฟังหน่อยได้มั้ย คุณไลเบียร" เธียรได้ถามขึ้นมา

         "ได้ค่ะ" ตอบกลับทันที
      
          เมื่อช่วงสงครามเมื่อ 10 ปีที่แล้ว ท่านกราฟ เซฟเฟี้ยนได้ยกทัพของเหล่าจอมเวทย์รวมทั้งแปดสาวกของเค้าบุกโจมตีที่นครหลวงของจักรวรรดิ์ศักคิ์สิทธิ์ พอประตูปราสาทของจักรวรรดิ์ศักดิ์สิทธิ์ถูกทำลายลงได้ หลังจากการสู้รบผ่านไปซัก 1 อาทิตย์ องค์จักรพรรดิ์ก็ประกาศยอมแพ้ จนทำให้เหล่าจอมเวทย์ได้รับชัยชนะ หลังที่ท่านกราฟกำลังเดินทางกลับไปที่ปราสาทก็ผ่านหมู่บ้านเล็กๆแห่งหนึ่งที่ถูกทำลายพินาศจากผลของสงครามของทั้งสองฝ่าย ได้มีเด็กหญิงคนหนึ่งยืนขวางทางไว้ อายุของเธอประมาณ 7-9 ขวบ ผมสั้นสีแดง ใบหน้าเปรอะไปด้วยเลือด เสื้อผ้าของเธอเปรอะไปด้วยคราบเลือด แขนขวาถือมืดสั้นส่วนแขนซ้ายถูกระเบิดจนขาดเหวอะแล้วเลือดก็ไหลออกมาไม่หยุด กราฟจึงสั่งให้เหล่าจอมเวทย์และสาวกทั้งแปดรอย่าเพิ่งทำอะไรแล้วก็เดินเข้าไปหาเด็กหญิงคนนั้น

       "มีธุระอะไรกับข้าเหรอยัยหนู" กราฟเดินเข้าไปถาม

       "..." เด็กหญิงไม่ตอบ

       "ท่าทางจะบาดเจ็บมากเลยนี่ ให้ข้าช่วยอะไรมั้ย?" กราฟถามอีกครั้งแล้วก็ค่อยๆเดินเข้าไปหาเด็กหญิงเรื่อยๆ

       "..." เด็กหญิงก็ยังไม่ตอบกลับ

       "ยัยเด็กบ้า!! ท่านกราฟอุตสาห์ถามตั้งสองครั้ง แล้วยังไม่ตอบกลับอีก ฆ่ามันไปเลยครับท่านกราฟ" เสียงของชายคนหนึ่งดังออกมาจากกลุ่มเหล่าจอมเวทย์ที่อยู่ข้างหลังกราฟ

       "..." เด็กหญิงก็ยังไม่ตอบกลับแม้จะถูกเหล่าจอมเวทย์มากมายเริ่มรุมด่าว่า

        พอกราฟเดินเข้าไปใกล้เด็กหญิงซึ่งอยู่ห่างกัน 3 เมตร เด็กหญิงคนนั้นจึงพุ่งเข้าไปที่กราฟแล้วใช้มีดสั้นแทงไปที่ต้นขาของเขา ซึ่งทำให้เหล่าจอมเวทย์ต่างพากันตกใจส่วนสาวกทั้งแปดยังยืนนิ่งเงียบ

      "ฆะ...ฆะ...ฆ่า...ฉัน...สิ..."  เด็กหญิงได้พูดออกมาแต่เสียงเบามาก

      "หืม? ทำไมข้าต้องทำแบบนั้นกับคนที่กำลังใกล้จะตายด้วยล่ะ" กราฟตอบกลับ

      "แค้น...เหลือ...เกิน..."

      "แค้น? เจ้าจะมาแก้แค้นข้างั้นเหรอ?"

      "พวก...จักรวรรดิ์...ต้อง...แก้...แค้น...พวก...จักรวรรดิ์" เด็กหญิงพูดออกมาและเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ แล้วก็จ้องมองไปที่หน้าของกราฟเขม็ง

       ดวงตาของยัยเด็กนี่เต็มไปด้วยความแค้น ซึ่งไม่แค่จะแก้แค้นธรรมดาแต่จะฆ่าทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้า ถึงแม้ว่าจะไม่สนสภาพของตัวเอง แต่เด็กคนก็จะฆ่าไปเรื่อยๆไม่หยุด ถึงแม้ว่าความตายจะยืนอยู่ตรงหน้าก็ตาม เจอของดีเข้าให้แล้วสิ ถ้าเราเก็บเด็กคนนี้มาเลี้ยงก็จะได้อาวุธสังหารอีกชิ้นขึ้นมา หึหึหึ น่าสนใจจริงๆ กราฟคิดแบบนั้น แต่ทันใดนั้นเองเด็กหญิงก็ล้มลงไปกับพื้นเพราะทนพิษบาดแผลไม่ไหวและเสียเลือดมาก เธอกำลังจะตาย หลังจากนั้นกราฟก็ได้ร่ายเวทมนต์บางอย่างทำให้เลือดหยุดไหลและชะลอความเจ็บปวดลง แล้วสั่งให้หนึ่งในแปดสาวกอุ้มเธอกลับไปที่ปราสาท

       "อืม...ที่นี่...ที่ไหน" เด็กหญิงพูดขึ้นมาแล้วมองไปรอบๆก็ได้เห็นเตียงนอนมากมาย และอุปกรณ์ทางการแพทย์วางอยู่ข้างๆเธอมากมาย เธอค่อยๆยกตัวขึ้นมาแล้วมองไปที่ตัวเองก็เห็นผ้าพันแผลพันทั่วตัว และแขนซ้านที่ขาดก็ถูกสวมแขนกลทีมีกรงเล๊บขนาดใหญ่สี่นิ้ว เธอตกใจอย่างมากแล้วตกเตียงลงมา

       "ฟื้นแล้วงั้นเหรอ?" กราฟได้เดินเข้ามาในห้องเพื่อที่จะมาดูอาการของเด็กหญิงคนนี้

       เด็กหญิงได้เห็นกราฟเดินเข้ามาแล้วรีบมุดลงไปที่ใต้เตียงทันที

       "อ้าว นี่ข้าทำให้เจ้ากลัวเหรอเนี้ย"  

       "เล่นใช้ตาแดงๆไปจ้องแบบนั้น เด็กมันก็ต้องกลัวสิคะ นายท่าน" ฟลูเดียรพูดและเดินเข้ามาในห้อง

       "ตาของข้ามันเป็นแบบนี้มาตลอดอยู่แล้ว ฟลูเดียรเธอนี่นะ ชอบพูดแทงใจดำข้าจริง" กราฟพูดและหัวเราะ

       "ทำไมนายท่านถึงต้องเก็บเด็กมนุษย์ผู้หญิงคนนี้เข้ามาที่ปราสาทนี้เหรอคะ แถมยังอยู่ในสภาพแบบนั้นอีก" ฟลูเดียรถามด้วยความตึง เครียด

       "ปิดบังอะไรเจ้าไม่ได้จริงๆสินะเนี้ย ตอนที่ถูกเด็กคนนี้พุ่งเข้ามาน่ะดวงตาที่เธอจ้องมาที่ข้านั้นเต็มไปด้วยความแค้น แล้วพูดว่าจะฆ่าพวกจักรวรรดิ์ให้หมด พูดซ้ำไปซ้ำมาแบบนี้ตลอดเลย ข้าคงคิดว่าเด็กคนอาจจะมาเป็นกำลังให้กับข้าได้น่ะ" กราฟบอกเหตุผลที่รับเด็กคนนี้มาให้ฟลูเดียรฟัง

       "แล้วเด็กคนนี้ชื่ออะไรเหรอคะ?" ฟลูเดียรถามออกมาแล้วมองไปที่เด็กหญิงที่หลบอยู่ใต้เตียง

       "เด็กคนนี้ข้าตั้งชื่อเธอว่า ซอร์เนียร์ เซฟเฟี้ยน" พอกราฟพูดชื่อเด็กคนนั้นขึ้นมาทำเอาฟลูเดียรตกตะลึงทันที

       "นายท่าน คงจะรู้ตัวสินะคะว่ากำลังทำอะไรลงไป ถ้าเกิดท่านไอริสมาได้ยินเข้า คงจะไม่เห็นด้วยแน่นอนอาจจมาะสังหารเด็กคนนี้ทิ้งก็เป็นได้นะคะ" ฟลูเดียรรีบพูดออกมา

       "ข้าจะให้เธอเข้ากลุ่ม RKS ที่ข้ากำลังจะก่อตั้งขึ้นมาน่ะ และก็ฟลูเดียรข้าจำได้เจ้าก็แอบเลี้ยงเด็กสาวที่ชื่อสปิริเธียรอยู่ที่ป่าดำนี่นา ให้เธอเข้ามาเป็นคนในกลุ่ม RKS นี่สิ อย่าคิดว่าข้าไม่รู้นะ จะโดนเจ้าสวดอยู่คนเดียวแบบนี้มันไม่แฟร์น่ะสิ" กราฟพูดออกมาพร้อมกับหัวเราะนิดๆ

       "มาแอบดูความลับของผู้หญิงแบบนี้ไม่ดีเลยนะคะ นายท่าน" ฟลูเดียรตอบกลับพร้อมถอนหายใจ

       "เอาล่ะ คุยกันนานๆแบบนี้เด็กมันจะกลัวเข้าไปใหญ่อีก งั้นข้าขอกลับไปที่ห้องก่อนล่ะ" พอกราฟพูดจบแล้วกำลังเดินออกไปจากห้องก็
ถูกเด็กหญิงคนนั้นดึงผ้าคลุมเอาไว้

       "ท่าน...พ่อ..." เด็กหญิงค่อยๆพูดออกมา

       "หืม?" กราฟก้มหน้าลงไปมองเด็กหญิงที่ดึงผ้าคลุมของตน

       "หนู...สามารถ...เรียกท่านว่า...ท่านพ่อ...ได้จริง...จริงเหรอ" เด็กหญิงพูดออกมาและเงยหน้าขึ้นไปมองกราฟ

        "ได้สิ...ข้าจะรับเจ้าเป็นลูกสาวของข้าอีกคนหนึ่งและชื่อของเจ้าคือ ซอร์เนียร์ เซฟเฟี้ยน ยังไงล่ะ" กราฟตอบกลับพร้อมรอยยิ้ม

        "ซอร์เนียร์...เซฟเฟี้ยน..."

        "ใช่แล้ว นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปเจ้าคือ ซอร์เนียร์ เซฟเฟี้ยน ลูกสาวของข้า" กราฟพูดออกมาสุดเสียงแล้วยืนมือลูบหัวของเธอ

        "ค่ะ...ท่านพ่อ" เด็กหญิงจากใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวก็ค่อยยิ้มออกมาพร้อมกับน้ำตา

        หลังจากนั้นซอร์เนียร์ก็ได้เข้ากลุ่ม RKS และได้เป็นลำดับที่ 3   จากการทดสอบพลังของเธอนั้นเห็นได้ว่าการโจมตีและการเคลื่อนไหวของเธอนั้น เน้นไปที่ทักษะและพลังโจมตีสูง คนที่เป็นคู่มือให้กับเธอก็โดนระเบิดที่เธอสร้างขึ้นมาแล้วแพ้ไปหลายราย เพียงแค่มีคนนินทาว่าร้ายเธอก็โดนเธอเก็บกวาดไปทันที จนเธอฉายาว่า "มารแดงแห่งโทสะ" ซึ่งไม่มีใคตกล้าไปมีเรื่องกับเธอ คนที่เธอจะยอมเชื่อฟังก็มีเพียงแต่ กราฟเท่านั้น จนกระทั้งสงครามครั้งใหม่ที่กำลังเกิดขึ้นเธอก็เต็มใจเข้าร่วม เพื่อความต้องของคนที่เธอเคารพและนับถือที่สุด
      
      
       "เรื่องที่ฉันพอรู้มาทั้งหมดก็มีแค่นี้ค่ะ ถ้าจะไปคุยกับเธอตรงๆ เธอคงไม่ฟังแน่นอนค่ะ" ไลเบียร ได้เล่าเรื่องทั้งหมดให้เธียรกับลิลลี่ฟังทั้งหมด

       "ยังงี้สินะ พวกที่อยู่ข้างล่างนั้นเป็นหุ่นยนต์ทั้งหมดเพราะไม่มีใครบ่นนั้นเอง" ลิลลี่พูดขึ้นมา

       "ปัญหาก็คือพวกเราจะเข้าไปข้างในได้ยังไงกันล่ะ พวกข้างล่างก็เป็นหุ่นยนต์จะให้พูดว่า ขอเข้าไปข้างในหน่อยนะคะ ไปเฉยๆก็ไม่ได้"
เธียรพูดและทำหน้าหงอยๆ

       "ซอร์เนียร์ เป็นคนโกรธง่ายด้วย เหมาะสมกับชื่อของเธอมากเลยนะคะ" ไลเบียรพูดพร้อมกับส่ายหัว

       "อ๊ะ! ฉันมีแผนดีๆแล้วล่ะ~ ทั้งสองคนเอียงหูมานี่ซิ" ลิลลี่เริ่มคิดแผนการบางอย่างออกจึงบอกให้ทั้งสองคนเอียงหูเข้ามาฟังแผนการ

       "เอ๋~~~~~~~!!! " ทั้งสองคนร้องเสียงแบบเดียวกันพร้อมกัน


      
        หุ่นยนต์จำนวนมากที่กำลังขนผลึกแดงออกมาเรื่อยๆ แต่ก็มีหุ่นอีกหนึ่งตัวที่เดินไม่เหมื่อนกับอื่นๆ บ้างก็เดินชนรถราง บ้างก็เดินไปชนหุ่น
อีกตัวตกลงไปบ่อโลหะหลอม หุ่นตัวอื่นๆจะมีสองขาแต่หุ่นตัวนี้มีสี่ขาและฝาบนหัวก็ถูกเปิดออกมา

          "นี่ ลิลลี่เธอเป็นตาก็มองให้ดีๆสิว่าให้ไปทางไหนน่ะ ไม่ใช่ว่ามองดูอย่างอื่นอยู่หรอกนะ!" เสียงเธียรได้ดังออกมาจากหุ่นกระป๋องที่ชื่อว่า Mega Z-058

         "คุณเธียรคะ ขยับไปอีกนิดได้มั้ยคะ คือฉันหายใจไม่ออกค่ะ" ไลเบียรพูดออกมาเสียงเบาเหมือนโดนอะไรบางอย่างกดใบหน้าไว้

          "อ๊าง~! คุณไลเบียรอย่าเพิ่งพูดสิคะ มันจักจี้ตรงหน้าอกนะคะ"

          "เอ๋? หน้าอก? นี่สิ่งที่กำลังกดหน้าของเราคือหน้าอกของคุณเธียรเหรอเนี้ย" พอไลเบียรพูดจบก็หมดสติทันที

          "หวาาา!! คุณไลเบียร มาหมดสติแบบนี้ ฉันก็แย่น่ะสิคะ"

           
           ภาพที่เห็นคือหุ่นกระป๋องที่ชื่อ Mega Z-058 นั้นกำลังยืนโซเซไปมา ทำให้เหล่าหุ่นยนต์ตัวอื่นๆหันมามองที่หุ่นตัวนี้ตัวเดียว และก็มีตัวหนึ่งเดินเข้ามาหา

           "นี่ เป็นอะไของนายน่ะ ระบบขัดข้องเหรอ?" หุ่นยนต์ตัวหนึ่งได้เดินเข้ามาถาม

           "งานเข้าแล้วไง จะพูดกับยังไงดีล่ะ" ลิลลี่คิดอยู่ในใจ

           "มีอะไรหรอลิลลี่ ข้างนอกเกิดอะไรขึ้น ช่วยบอกหน่อยสิ" เธียรที่มองอะไรไม่เห็นและพยุงตัวไลบียรอยู่ ได้ถามลิลลี่ที่อยู่ข้างบนหัว

           "ก็เพราะ เธียรกับไลเบียรทำอะไรไม่เข้าท่าจนโดนหุ่นตัวอื่นๆสงสัยแล้วไงล่ะ" ลิลลี่ตอบกลับ

           "แล้วจะทำยังดีล่ะ ถ้าถูกจับได้นี่ไม่ไหวนะ พวกมันเยอะเกินไป"

           "เอางี้ เดี๋ยวฉันจะพูดกับมันส่วนเธียรช่วยขยับแขนของเจ้าหุ่นนี้ตามจังหวะที่ฉันพูดนะ"

           "จะพยายามล่ะกัน" เธียรตอบกลับแล้วสอดแขนเข้าไปในรูทั้งสองข้าง


            หุ่นตัวอื่นๆที่เห็นว่ามีอะไรผิดปกติก็เริ่มทยอยกันมาดูว่าหุ่นตัวนี้เป็นอะไร แล้วหุ่นที่พวกเธียรอยู่ข้างที่ยืนโซเซอยู่นั้นก็กลับมายืนตรง
ได้เหมือนเดิมทันที

             "เอ่อนี่...ห้องน้ำไปทางไหนเหรอ?" ลิลลี่ถามไปที่หุ่นที่ยืนอยู่ข้างหน้า พร้อมกับยืนแขนลงไปกุมเป้าที่หว่างขา

             "ยัยบ้า! หุ่นยนต์ที่ไหนมันจะไปเข้าห้องน้ำ" เธียรตะโกนออกมาเบาๆ

             "ก็ไม่รู้นี่นา นึกว่ามันจะมีระบบขับถ่ายเหมือนคนนี่นา"

             "ห้องน้ำเหรอ ? อ่อ...นายคงจะทำความสะอาดห้องน้ำของท่านซอร์เนียร์สินะ"

             "อ่า ใช่...ฉันจะไปทำความสะอาดห้องน้ำของท่านซอร์เนียร์ 'พอดีฉันปวดหัว' เลยลืมว่าไปทางไหน" ลิลลี่รีบตอบ และแขนทั้งสองก็จับไปที่หัว

             "นี่! หุ่นยนต์มันปวดหัวไม่เป็น ยัยบ้า" เธียรพูดออกไปแล้วก็สะบัดแขนไปมา

             "เอ่อ ฉันว่านายควรไปเข้าอู่ซ่อมแซมหน่อยนะ"

             "นะ...นั้นสินะ แล้วอู่ที่ว่านั้นไปทางไหนเหรอ" ลิลลี่ตอบกลับ

              "ขนาดระบบจดจำเส้นทางก็พังเหรอเนี้ย งั้นเดี๋ยวพวกฉันพาไปเอง" เจ้าหุ่นตัวที่อยู่ข้างหน้าพูดจบแล้วก็มีหุ่นตัวอื่นๆวิ่งมาแล้วแบก
ขึ้นไปบนหัวแล้วรีบวิ่งตรงไปที่อู่ซ่อมแซมทันที แต่มีหุ่นตัวที่อยู่ท้ายสุดได้สังเกตุเห็นขาว่ามันมีสองคู่ จึงใช่หนวดของมันยื่นออกจากปากของมันสอดเข้าไปข้างใน

             "อ๊าง~! อะไรเนี้ยรู้สึกเหมือนมีอะไรเลื้อยเข้ามาข้างในกระโปรงเนี้ย?" เธียรสะดุ้งทันทีเมื่อมีบางอย่างเลื้อยเข้าใต้กระโปรงของเธอแล้วมันก็ค่อยๆเลื้อยถึงหน้าอกและม้วนตัวแล้วบีมทันที

             "อ๊าง! ไม่นะ...อ๊าง~!!"

             "เธียร! เบาๆเสียงหน่อยสิเดี๋ยวพวกมันก็รู้ตัวหรอก" ลิลลี่ตะคอกใส่

             "กะ...ก็มัน...อ๊าง~!"

             "อ๊าง~...คุณเธียร จับตรงนั้นไม่ได้นะคะ งึมๆ" ไลเบียรได้ละเมอเสียงขึ้นมา

             ไม่เพียงเธียรที่กำลังถูกหนวดพวกนั้นชอนไชอยู่คนเดียว ไลเบียรเองก็โดน ถึงแม้ว่าหล่อนอกแบนสุดๆ แต่หนวดพวกนั้นก็ยังเลื้อย ไปทั่วร่างของเธออย่างช้าๆ

            "มันจะมากไปแล้ว!! ซีลิคอาวิล!!" เธียรได้ยื่นแขนลงไปที่ท้ายแถวของหุ่นพวกนั้นที่กำลังยกอยู่ยิงตัวที่อยู่ท้ายแถวหัวขาดกระจุย

             พวกหุ่นที่กำลังยกอยู่ได้เกิดการเสียสมดุลที่ไม่มีตัวอยู่ท้ายคอยยกอยู่ล้มลงทำไห้พวกเธียรที่อยู่ข้างในหุ่นอีกตัวได้กระเด็นออกมาทัน ซึ่งทำให้หุ่นทุกตัวที่อยู่รอบข้างหันมองทันที

             มีผู้บุกรุก!! มีผู้บุกรุก!! มีผู้บุกรุก!!


            "เธียร! ทำอะไรของเธอเนี้ย ความแตกแล้วเห็นมั้ย!!" ลิลลี่พูดออกพร้อมชี้นิ้วด่า

            "ก็มันช่วยไม่ได้นี่นา..." เธียรตอบกลับแถมหน้ายังแดงอีกด้วย

            "เอ๋...เกิดอะไรขึ้นเหรอคะเนี๊ย" ไลเบียรตื่นขึ้นแล้วมองไปรอบๆ

            

            "แหม่ แหม่ ไม่อยากเชื่อเลยว่าผู้บุกรุกที่บุกเข้ามาที่แหลมเทือกเขาเหมืองแร่ นอซดรู จะเป็นพวกเธอน่ะ อดีตลำดับที่ 1 กับ 8 ของกลุ่ม RKS สปิริเธียร โรเซนเบิร์ก กับ ไลเบียร พาร์ลิส " เสียงของเด็กสาวที่ดังออกมาจากประตูทางเข้าด้านบนและค่อยๆเผยตัวออกมาจากกลุ่มม่านควัน เด็กสาวผมแดงมัดผมทรงทวินเทล สวมเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีเหลืองและมีข้อความเขียนไว้ว่า"Silpknot"ที่กลางเสื้อ เธอสวมกระโปรงสีแดงและมีเครื่องประดับรูปกางเขนสีเงินคาดไว้ที่เอวของเธอ และแขนซ้ายที่เป็นแขนกลกรงเล็บที่มีสี่นิ้ว

           "เธอเองเหรอ ซอร์เนียร์ เซฟเฟี้ยน" เธียรได้พูดขึ้นมา พร้อมกับร่ายคาถา ซีลิคอาวิล เตรียมที่จะยิงทันที

           "พวกกบฎจะมาขัดขวางการทำสงครามกับพวกจักวรรดิ์ศักดิ์สิทธิ์ที่่ท่านพ่อได้วางแผนไว้ จะต้องถูกจัดไปให้หมด" ซอร์เนียร์พูดจบแล้วเธอขว้างระเบิดใส่เธียรกับไลเบียรทันที

             บึ้ม!! บึ้ม!!

           "ไม่คิดจะถามพวกเราเลยเหรอว่า มาที่นี่ทำไมอะไรพวกนั้น มาถึงก็โจมตีใส่เลยแบบนี้ ยัยนี้บ้าไปแล้วรึไงกัน!! " ลิลลี่ตะโกนออกไป

           "นี่แกว่าฺฉันบ้างั้นเหรอ! ยัยแมลงหวี่ เอ๊ย!! " ซอร์เนียร์เมื่อได้ยินว่าเป็นคนบ้า เธอจึงโกรธมากว่าเดิมแล้วพุ่งลงมาทันที

           "อย่าไปราดน้ำมันเข้ากองไฟสิคะลิลลี่!! ซอร์เนียร์เป็นคนโกรธง่ายมากถ้าพูดอะไรเข้าหูจะโดนฆ่าเอานะคะ" ไลเบียรที่หมอบลงกับพื้น
ได้ตะโกนหาลิลลี่

            "เดี๋ยว! ฟังพวกเราก่อนสิซอร์เนียร์ ที่พวกเรามาที่นี่ไม่ได้อยากจะสู้กับเธอเลยนะ!" เธียรพูด แล้วรีบวิ่งไปพยุงตัวไลเบียขึ้นมาแล้วรีบหาที่หลบทันที

            "หนวกหู! หนวกหู! หนวกหู! Mega Z ทุกตัวจงรุมโจมตีผู้บุรุกพวกนี้ซะ และจับตัวพวกมันมาให้ได้ไม่ว่าจะจับเป็นหรือตาย!" ซอร์เนียร์ได้สั่งการให้หุ่นยนต์ในเหมืองทุกตัวเริ่มโจมตีเธียรกับไลเบียรทันที

            "ทำไมซอร์เนียร์ถึงไม่ฟังอะไรเลยล่ะ" เธียรถามไปที่ไลเบียร
              
            "อาจจะเป็นเพราะเธอคงมีความแค้นเมื่อ 10 ปีก่อนก็ได้นะคะว่า หมู่บ้านของเธอได้ถูกทหารของจักรวรรดิ์ทรยศและสังหารทิ้งส่วนผู้หญิงก็ถูกจับข่มขื่น และเธออาจจะเป็นหนึ่งในนั้นและได้สังหารเหล่าทหารพวกนั้นทิ้ง ภาพที่เธอเห็นพวกเราเป็นนักโทษกบฏนั้นอาจจะทำให้เธอย้อนไปเห็นว่าพวกเราคือกลุ่มทหารพวกนั้นก็เป็นไปได้นะคะ" ไลเบียรอธิบายให้เธียรฟัง

           "แบบนั้นก็แย่น่ะสิ ดูจากการเคลื่อนไหวของเธอแล้วน่าจะเป็นทักษะกับพลังโจมตีสูง ต้องทำอะไรกับแขนกลข้างนั้นแล้วสิ และก็ตอนนี้ศัตรูที่เราจะสู้ด้วยไม่ใช่แค่ซอร์เนียร์คนเดียว แต่พวกหุ่นยนต์ก็เข้าร่วมต่อสู้ด้วยนี่สิ" เธียรพูดไปแล้วยิงซิลิคอาวิลใส่พวกหุ่นยนต์ที่บุกเข้ามาโจมตี


           "แล้วลิลลี่หายไปไหนแล้วล่ะคะ" ไลเบียรพูด แล้วมองหาลิลลี่

           "ยังจำที่ลิลลี่ไปว่าซอร์เนียร์ว่าคนบ้าได้มั้ยล่ะ สงสัยยัยนั้นอาจจะเป็นเป้าหมายหลักของซอร์เนียร์ก็เป็นไปได้นะ" เธียรพูดออกพร้อมกับมองว่าซอร์เนียร์ไล่ตามลิลลี่อยู่ที่ไหน

           "แบบนั้นก็ต้องรีบไปช่วยลิลลี่แล้วสิคะ!" ไลเบียรหยิบผลึกแดงแล้วร่ายเวทย์ไฟโจมตีใส่พวกหุ่นยนต์แล้วรีบวิ่งออกไปตามหาลิลลี่ทันที

           "เดี๋ยวก่อน! คุณไลเบียรจะแยกกันตอนนี้ไม่ได้...อุ๊บ!!"  เธียรพูดออกไปยังไม่ทันจบก็ถูกระเบิดที่พวกหุ่นยนต์เขวี้ยงใส่ทำให้เธอกระเด็นตกลงไปด้านล่างอีกชั้นหนึ่ง

          "ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณเธียร ถึงแม้ว่าฉันจะไม่มี The Blades of the Rose Cross ของตัวเอง แต่ที่นี่มีผลึกแดงที่สามารถใช้เวทย์ไฟได้
แค่ระดับต้นๆ ตกอยู่กับพื้นเยอะแยะเลยเดี๋ยวจะไปหาลิลลี่ก่อนนะคะ" ไลเบียตะโกนทิ้งท้ายเอาไว้ทั้งๆที่ไม่รู้ว่าเธียรถูกระเบิดจนกระเด็นตกลงไปด้านล่างของอีกชั้น

          "ยังจะมีการพูดทิ้งท้ายอีกนะคะ อู้ย~เจ็บ!" ระหว่างที่เธียรกำลังนั่งลูบหัวตัวเองอยู่นั้นก็มีแสงสีแสดส่องออกมากจากกระเป๋าเสื้อของเธอ และปีกสีขาวเหมือนปีกนางฟ้าก็กางออกมาทันที ขอบคุณนะลูซเต้ พลังของเธอช่วยได้มากเลยทีเดียว หลังจากนั้นเธียรรีบบินขึ้นไปทันที
แล้วบินออกตามหา ไลเบียร และ ลิลลี่

          ส่วนทางด้านลิลลี่ที่ถููกซอร์เนียร์ไล่ปาระเบิดอยู่นั้น ก็หนีเอาเป็นเอาตายเลยทีเดียว ถ้าจะพุ่งไปโจมตีสวนกลับก็อาจจะโดนแขนกลของซอร์เนียร์โจมตีเอาแน่ๆ เธอจึงคิดแผนอะไรไม่ออกนอกจากบินหนีอย่างเดียว

         "ยัยบ้านี่ เอาระเบิดออกมาจากไหนเนี้ย ปาออกมาเป็นร้อยลูกแล้วนะ!" ลิลลี่พูดออกมาแล้วหันกลับไปมองที่ซอร์เนียร์ที่ไล่ตามพร้อมกับ
ปาระเบิดใส่ และเธอก็ได้สังเกตุเห็นว่าช่วงที่ซอร์เนียร์เอาลูกระเบิดมานั้นได้ทำการร่ายคาถาอะไรซักอย่างแล้วลูกระเบิดก็ออกมาจากแขนกลของเธอ อ้อ...นั้นน่ะเหรอ The Blades of the Rose Cross ของยัยบ้านั้นคือแขนกลอันนั้นนี่เอง


        "ฆ่า! ฆ่า! ฆ่า! จะฆ่าพวกทรยศให้หมด ศัตรูของท่านพ่อ จะฆ่าให้หมดเลย!" ซอร์เนียร์เริ่มปาระเบิดเร็วขึ้นเรื่อยๆและไม่สนว่าระเบิดที่ขว้างออกมาจะโดนหุ่นยนต์ที่อยู่ในเหมืองด้วย

        "อี๊~! ฆ่าแม้กระทั้งผู้เดียวกันยัยนี้มันบ้าจริงๆด้วย" ลิลลี่เร่งความเร็วแล้วรีบบินหนีให้พ้นจากซอร์เนียร์ให้เร็วที่สุด

        "ลิลลี่ช่วยหลบออกไปด้วยค่ะ!" ด้านหน้าของลิลลี่ได้เห็นไลเบียรที่ยืนถือผลึกแดงขนาดใหญ่แล้วร่ายคาถาลูกไฟขนาดใหญ่พุ่งออกมาทันทีลิลลี่เห็นลูกไฟลูกนั้นพุ่งเข้ามาที่ข้างหน้าของเธอแล้วรีบหลบเกือบไม่ทัน แล้วลูกไฟขนาดใหญ่ลูกนั้นพุ่งเข้าไปที่ซอร์เนียร์เต็มๆ จนทำให้
เธอร่วงตกลงมาที่กล่องไม้ที่เก็บผลึกแดงจนแตกหักและกระจนกระจายทั่วทุกที่

        "ได้ผลมั้ย?"

        "คิดว่า...นะคะ"

         ทั้งสองได้มองลงไปที่กล่องไม้ที่ซอร์เนียร์ตกลงไป เพื่อดูว่าการโจมตีเมื่อกี้จะได้ผลหรือไม่

    บังอาจมากนะ ที่ทำให้ซอร์เนียร์คนนี้ถึงกับเลือดออกได้ขนาดนี้ จะปล่อยพวกแกมีชีวิตอยู่อีกต่อไปไม่ได้แล้ว ฉันจะทำให้แกได้เห็นเอง The Blades of the Rose Cross ของฉัน จงทำลายอย่าให้เหลือ Zornesbombe!! (ระเบิดมัจจุราช)

         ระเบิดจำนวนนับไม่ถ้วนพุ้งออกมาจากกล่องไม้ที่ซอร์เนียร์ตกลงไปนั้นได้พุ่งออกมาไม่หยุดแถมลูกระเบิดพวกนั้นยังเป็นสีแดงอีกด้วย

         "ไหนมาดูซิว่า ไอ้พวกหนูที่เข้ามาในรังของพวกนักล่าแล้วเจอทางตันแบบนี้มันจะเป็นยังไงกันนะ" ซอร์เนียร์พูดออกมาแล้วค่อยๆเดินออกมาจากเศษกล่องไม้ ใบหน้าของเธอนั้นยิ้มแบบสะใจและเลือดที่ไหลออกจากหัวค่อยๆไหลออกมา

         "แย่แล้ว!! ลิลลี้เข้ามาใกล้ๆฉันเร็วเข้า" ไลเบียรเรียกลิลลี่ให้เข้ามาแล้วเธอก็รีบกางเกราะบาเรียทันที

         "5...4...3...2..." ซอร์เนีบร์ยืนนับถอยหลังพร้อมกับหัวเราะดังลั่น

          "1..."         


      บึ้มมมมมมมมมมมมมมม บึ้มมมมมมมมมมมม บึ้มมมมมมมมมมมมม บึ้มมมมมมมมมมมม บึ้มมมมมมมมมมมมมมมม

          ระเบิดจำนวนนับไม่ถ้วนระเบิดออกมาพร้อมกัน เหมืองพังทลายและหุ่นยนต์ทุุกตัวถูกทำลายไม่เหลือซักตัวส่วนเธียรก็พยายามบินที่จะหนีเปลวเพลิงของระเบิดที่ไล่ตามหลังมา เธอเห็นแท็งค์น้ำขนาดใหญ่แล้วเธอก็ยิง ซีลิคอาวิล ทำลายฝาแท็งค์น้ำแล้วบินพุ่งลงไปในนั้นทันที


          "อึก...อืม...นี่เรา รอดมาได้เหรอเนี้ย?" ลิลลี่ฟื้นขึ้นมาแล้วมาไปรอบๆถ้ำที่เต็มไปด้วยควันและมีไฟไหม้บางจุด ทั่วทั้งถ้ำมีแต่รอยไหม้และก้อนหินก้อนเล็กค่อยๆตกลงมา ผลึกแดงก็เสียหายและกระจัดกระจายเต็มถ้ำ แล้วลิลลี่ก็มองหาไลเบียรและภาพที่เห็นคือไลเบียรนอนหมดสติและก็มีเลือดไหลออกที่ปากของเธอ เสื้อผ้าของเธอขาดหลุดลุ่ย และถูกเสาไม้ทับตัวเอาไว้

          "ไลเบียร! เดี๋ยวฉันจะช่วยเธออกมาเดี๋ยวนี้ล่ะ อึ๊ม!!" ลิลลี่พยายามี่จะยกเสาไม้ออกจากไลเบียรที่ทับเธออยู่แต่ก็ไม่เป็นผล

          "แหม่...ยังจะรอดได้อีกนะ อึดเหมือนกันนี่หว่า ยัยแมลงหวี่" ซอร์เนียร์ได้ยืนอยู่ข้างหลังของลิลลี่และได้ปัดเธอออกไปให้ห่างจากไลเบียร ซึ่งสภาพของซอร์เนียร์ก็เต็มไปด้วยบาดแผลที่สาหัสเอามากๆและเลือดที่หยดไหลลงมาจากร่างกายของเธอ

          "ยอมโดนระเบิดของตัวเองไปด้วยยังงั้นเหรอ...ยัยนี้มันตัวอะไร...กันแน่..." ลิลลี่ที่ถูกซอร์เนียร์ตบกระเด็นออกมาแล้วค่อยครานพื้นออกมาจากเศษไม้

          "พวกกบฏก็เหมือนกับพวกที่ทรยศในหมู่บ้านของฉัน ฉันจะฆ่าให้หมดและแก้แค้นกับพวกจักรวรรดิ์ศักดิ์สิทธิ์ ศัตรูของท่านพ่อ ฉันจะฆ่าพวกแกให้หมด" ซอร์เนียร์ได้ยกแขนกลของตัวเองแล้วจะโจมตีไปที่ไลเบียรที่นอนหมดสติอยู่

         "ยะ...อย่านะ! อย่าทำร้ายไลเบียรนะ!" ลิลลี่พูดออกมา

         "ครานรออยู่ตรงนั้นไปก่อน ยัยแมลงหวี่ เดี๋ยวฉันจัดการกับยัยนี่ก่อนเดี๋ยวก็จะเป็นตาของแก..ตายซะไอ้พวกทรยศ!!"

           
       หยุดนะ!!!! ลิลลี่ตะโกนเสียงดัง


       Lustatem!! กรงจักรปีศาจ!!

         
           เสี้ยววินาทีที่แขนกลของซอร์เนียร์จะเข้าไปถึงไลเบียรที่นอนหมดสติอยู่ ก็มีกรงจักรสีแสดตัดแขนกลของซอร์เนียร์หลุดออกมาแล้วทำให้ซอร์เนียร์กับลิลลี่หันไปมองที่ทีศทางที่กรงจักรพุ่งมาแล้วก็ได้เห็น เธียรที่ลอยอยู่ข้างบนเหนือหัวของพวกเธอ

           "เธียร..." ลิลลี่พูด พร้อมกับร้องไห้

           "ยัยนี่! ก็รอดจาก Zornesbombe (ระเบิดมัจจุราช) ของฉันได้เหมือนกันงั้นเหรอ" ซอร์เนียร์พูดออกมาแล้วก็จ้องมองขึ้นไปที่เธียรเขม็ง



        ซอร์เนียร์!! ความแค้นของเธอนั้นน่ะ ฉันคนนี้จะเป็นตัดมันออกไปเอง!!





To Be Continued...
            


ปิด

ประกาศจาก Admin

ช่วยบริจาคค่า VPS หน่อยจ้า
ช่วยบริจาคค่า VPS หน่อยจ้า
ช่วยหน่อยเนอะ ไม่ได้บังคับนะเออ เเต่สักหน่อยก๊ยังดี ^^

ดู »

ThaiZeed

GMT+7, 19-12-2018 04:18 , Processed in 0.051829 second(s), 16 queries , Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2012  Template BY: GDC & 2th