เมนูเพิ่มเติม
เข้าชม: 420|ตอบกลับ: 0

[Prince Member]


Saitama Inori วันแม่ 2559

  • โมเอะ: 1320
  • Money: 2054
  • Tz: 1329
  • Posts: 327
  • Donate: 0 THB
  • Joined: 14-11-2015
พลังน้ำใจ: 4630
   Pet:
Rachel Alucard
อะไรเหรอ?

โพสต์เมื่อ 24-11-2015 01:16:38 |แสดงโพสต์ทั้งหมด

           ~ นายท่าน ถึงแม้ว่าเราจะช่วยเหลือเด็กหญิงคนนี้ได้ แต่มันมีเศษโลหะดำที่เธอถูกแรงระเบิดของปืนใหญ่ฝังลงไปที่หัวใจของเธอ ถ้านำมันออกมา หัวใจจะเสียเลือดออกมาอย่างมาก ต่อให้ให้ใช้เวทมนต์ห้ามเลือดก็ห้ามไว้ไม่ได้  มีแต่ต้องปล่อยไว้แบบนั้นเท่านั้น แต่ว่าถ้าหากเธอฝื่นร่างกายมากเกินไป มันจะทำให้เศษโลหะที่ฝังอยู่ที่หัวใจยิ่่งฝังลึกเข้าไปอีก เธอจะเป็นอันตรายอย่างมากอาจจะทำให้ถึงตายก็เป็นได้ ~  

            ~ กว่าเธอจะได้เข้ากลุ่ม RKS ห้ามเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟังเป็นอันขาด รวมทั้งเธอด้วย จุดอ่อนที่ร้ายแรงถึงชีวิตแบบนั้นไม่มีทางที่จะแก้ไขออกมาได้เลยรึไงกันนะ ~

            ~ ท่าน...พ่อ...ทำไมท่านถึงทำหน้าแบบนั้นล่ะคะ? ~

            ~ ไม่มีอะไรแค่ตรวจเช็คดูร่างกายของเจ้าน่ะ นอนพักไปก่อนนะ ซอร์เนียร.์.. ~

            ~ หนูรู้สึกเจ็บที่หน้าอกด้านซ้ายจังเลยค่ะ ท่านพ่อ ~

            ~ ทนเจ็บอีกหน่อยนะ อีกเดี๋ยวก็จะหายแล้วล่ะ ข้าให้สัญญา ~

            ~ ค่ะ หนูเชื่อท่านพ่อค่ะ ~

           ภาพความทรงจำของซอร์เนียร์ที่กำลังได้รับการรักษาอยู่ก็ค่อยๆจางหายไป แล้วกลับมาสู่ภาพความจริงที่เธอกำลังต่อสู้อยู่กับเธียรที่ลอยอยู่ด้านบนเหนือหัวของเธอ ร่างกายที่บาดเจ็บสาหัสและเลือดไหลออกมาทั่วร่างกาย

           "ซอร์เนียร์ ความแค้นของเธอน่ะ ฉันจะเป็นคนตัดมันออกมาเอง!!"

           "ตัดออกไป? พูดเรื่องอะไรของแก แล้วนั้นคิดว่าลอยอยู่ข้างบนแล้วตัดแขนกลของฉันออกไป คิดเหรอว่าฉันจะแพ้น่ะ"

           "ฉันได้ยินมาจากลิลลี่แล้ว ว่าเธอร่ายเวทย์เรียกระเบิดออกมาจากแขนกลนั้น ซึ่งทำให้ฉันมั้นใจว่านั้นคือ The Blades of the Rose Cross ของเธอยังไงล่ะ!" เธียรพูดออกไปและบินพุ่งลงมาอย่างรวดเร็วพร้อมกับร่ายเวทย์ กรงจักรปีศาจ อีกครั้ง

           "เวทย์มนต์นั้น!? ฉันได้ยินมาจากซิลเวอร์ กรงจักรสีแสดอันนั้นมันเป็นเวทมนต์ของลูซเต้ งั้นก็แปลว่าแกฆ่าลูซเต้แล้วชิงพลังของเธอมายังงั้นสินะ แล้วก็มันยังไม่พอที่จะก่อกบฎ เธอก็เลยจะมาชิงพลังของฉันไปอีกล่ะสิ!"

           "หมายความว่าไง!?" เธียรที่กำลังบินพุ่งลงมาได้หยุดกระทันหันเมื่อได้ยินคำพูดของซอร์เนียร์พูดขึ้นมา

           "นี่ยังไม่รู้ตัวอีกเหรอยัยนักโทษกบฎ ตั้งแต่ป้อมปราการบินถูกทำลายไปน่ะ เหล่าจอมเวทย์ก็วุ่นวายกันไปหมดและได้มีการเรียกรวมตัว
กันของกลุ่ม RKS แล้วได้ประชุมกันว่าจะเริ่มทำสงครามกับพวกจักรวรรดิ์ศักคิ์สิทธ์ แต่มันก็ดันมีพวกทรยศโผล่หัวออกมาแล้วได้ทำลายแผนการของท่านพ่อที่ได้วางเอาไว้ จริงๆพวกเค้าก็ไม่ได้สนใจหรอกนะว่าจะเป็นพวกแกที่ทำลายป้อมปราการบินนั้น แต่ตอนนี้ฉันได้เห็นแล้วว่าคนที่ทำลายป้อมปราการบินและเป็นคนที่ฆ่าลูซเต้ คือแกยังไงล่ะ สปิริเธียร โรเซนเบิร์ก!!"

           "ไม่ใช่! มันไม่ใช่แบบนั้น...โอ๊ย!!" เธียรตอบกลับไม่ทันขาดคำ ซอร์เนียร์ก็กระโดดพุ่งขึ้นไปต่อยที่หน้าท้องของเธียรแล้วได้กระเด็นตกลงไป

           "จะบอกว่ามันเป็นการเข้าใจผิดยังงั้นเหรอ? ทั้งๆที่ช่วงชิง The Blades of the Rose Cross ของลูซเต้ แถมยังใช้พลังของเธอเพื่อมา
จัดการฉันแบบนี้ พวกทรยศแบบนี้น่ะ รีบๆหายไปจากโลกนี้ไปให้หมดซะก็คงดี"

           เพียงแค่เสี้ยววินาทีตอนที่เรากำลังจะพูด ซอร์เนียร์ก็พุ่งขึ้นมาต่อยที่หน้าท้องของเราทั้งที่ฉันได้ร่ายเวทย์ตรวจจับแล้วนี่นา ทำไมถึง
ไม่มีการเตือนอะไรขึ้นมาเลยล่ะ หรือว่ามันจะใช้ไม่ได้ผลกับซอร์เนียร์ แต่ว่าแรงต่อยเมื่อกี้นี้เหมือนโดนลูกตุ้มเหล็กพุ่งใส่เลยนี่ แล้วเธียรก็ได้หันหน้าไปมองที่แขนซ้ายของซอร์เนียร์ที่เธอได้ตัดมันออกไปแล้วก็ได้เห็นว่าแขนกลอันนั้นเปลี่ยนรูปแบบจากกรงเล็บกลายเป็นหมัดเหล็กขนาดใหญ่
        
          "เป็นไปได้ยังไงกัน แขนกลนั้นน่ะ ฉันตัดมันทิ้งออกไปแล้วนี่นา!!" เธียรได้พูดออกไปแล้วก็กระอักเลือดออกมา

          "ที่แกพูดว่าแขนกลของฉันน่ะมันคือ The Blades of the Rose Cross ของฉันล่ะสินะ ผิดแล้วล่ะแขนกลนี่น่ะมันคืออาวุธของฉันเอง
ต่อให้ถูกทำลายยังไงก็สามารถเรียกใช้กลับมาได้อีกครั้งและเปลี่ยนรูปร่างได้อีกด้วย" ซอร์เนียร์ตอบกลับพร้อมกับหัวเราะ

          แบบนี้มันไม่ใช่เวทมนต์แล้ว นี่คือ "การเล่นแร่แปรธาตุ" ต่างหาก ถึงว่าทำไมคู่ต่อสู้ของซอร์เนียร์ที่เป็นเหล่าจอมเวทย์ถึงได้พ่ายแพ้เธอไปหลายราย เพราะรูปแบบการต่อสู้นั้นมันต่างกัน วิชาเล่นแร่แปรธาตุ เป็นปฐมบทของวิชาเคมีในปัจจุบันทีเดียว เรียกว่ากำเนิดจากไสยศาสตร์มาเป็นรากฐานวิทยาศาสตร์ การเล่นแร่แปรธาตุหรือ รสายนเวท เป็นศาสตร์ที่มีมาแต่โบราณ ศาสตร์นี้ได้รับการกล่าวถึงตั้งแต่สมัยกรีกโบราณโดยอริสโตเติล ซึ่งวางรากฐานจำนวนมากของศาสตร์นี้ นักเล่นแร่แปรธาตุเชื่อว่า ทุกอย่างในโลกประกอบไปด้วย ดิน น้ำ ลม ไฟ หากเปลี่ยนแปลงปริมาณของสี่ธาตุในวัตถุหนึ่งได้แล้ว ย่อมสามารถเปลี่ยนแปลงวัตถุนั้นได้ (เช่น เปลี่ยนตะกั่วเป็นทองคำ) สิ่งที่นักเล่นแร่แปรธาตุต้องการค้นพบ คือ อลิเซีย วิตา หรือยาอายุวัฒนะที่จะช่วยให้มีอายุยืนนาน และ ศิลานักปราชญ์ ซึ่งจะเปลี่ยนสสารใดๆให้กลายเป็นทองคำได้ รวมถึงการสร้างมนุษย์เทียมในหลอดแก้วได้ด้วย

         "เจอของดีเข้าให้แล้วสิแบบนี้ เข้าใจแจ่มแจ้งเลยล่ะว่าทำไมเธอถึงเน้นทักษะกับโจมตีหนัก" เธียรคิดในใจ

         "มันไม่ได้มีแค่เอาไว้ต่อยหรอกนะ สปิริเธียร!!" แขนกลที่มีรูปแบบเป็นหมัดเหล็กค่อยๆเปลี่ยนเป็นปืน แมทชีนกัน ทันที

         "หว๋าย~! จากหมัดเหล็กกลายเป็นปืนเหรอเนี้ย!!" ลิลลี่พูดออกมาแล้วรีบมุดหลบไปที่เศษกองไม้ทันที

          ปังๆๆๆๆ ~!!

          ซอร์เนียร์ที่เปลี่ยนแขนกลตัวเองให้เปลี่ยนรูปแบบเป็นปืนกลได้กราดยิงไปที่เธียร จนทำให้เธียรรีบวิ่งหนีหาที่หลบทันที

         "เปลี่ยนการโจมตีระยะประชิดเป็นระยะไกลเหรอเนี้ย เจอแบบนี้ฉันก็หัวหมุนติ้วสิ จะทำยังไงดีล่ะ จะปรึกษาใครก็ไม่ได้ด้วย ลิลลี่แอบอยู่
ที่กองไม้ซึ่งก็ห่างกันตั้ง 10เมตร ส่วนคุณไลเบียรก็ได้รับบาดเจ็บจากแรงระเบิดแล้วหมดสติอยู่ เป้าหมายของซอร์เนียร์ที่วิ่งไล่ฆ่าลิลลี่ก็เปลี่ยนมาเป็นฉันคนนี้ จะพูดกลี้ยกล่อมเธอก็คงยาก ต้องรีบหาจุดอ่อนของเธอให้เร็วที่สุดแล้ว" เธียรคิดในใจแล้วก็วิ่งออกมายิงซิลลิคอาวิลสวนกลับ

         "ฮ่า ฮ่า ฮ่า วิ่งหนีเข้าไป วิ่งหนีเข้าไป ไอ้พวกทรยศ วิ่งหนีแบบเดียวกับที่คนในหมู่บ้านของฉันวิ่งสิ ฮ่า ฮ่า ฮ่า" ซอร์เนียร์พูดออกมาแล้วค่อยๆเดินยิงปืนตามหลังไปด้วย แล้วเธอก็ค่อยๆพูดเรื่องราวเมื่อ 10 ปีก่อนของเธอ

          ภาพที่ซอร์เนียร์กำลังเดินไล่ยิงเธียรอยู่นั้น ค่อยๆเปลี่ยนภาพจากเด็กสาวผมเหลืองทองที่กำลังวิ่งหนีกลายเป็นเหล่าทหารจักรวรรดิ์ที่
ได้ทำร้ายและข่มขื่นเธอค่อยๆวิ่งหนีเอาตัวรอด

          ความทรงจำที่โหดร้ายทารุณที่เหล่าทหาร 2-4 นายที่กำลังรุมข่มขื่นเธอ และข้างๆก็มีศพของบาทหลวงและแม่ชีนอนตายอยู่ข้างๆและเหล่าเด็กหญิงอีกหลายคนที่กำลังถูกข่มขื่นส่วนเด็กผู้ชายก็ถูกรากตัวออกไปตัดคอแล้วนำหัวออกไปเสีบยไม้แล้วเอาไปตั้งไว้ที่หน้าหมู่บ้าน ทำให้เด็กหญิงผมสั้นสีแดงที่กำลังถูกจับกดอยู่ได้หยิบมีดสั้นจากเอวของทหารคนหนึ่งแทงเข้าไปที่ท้องแล้วเธอก็วิ่งไปแทงอีกคนจนทำให้ทหารคนอื่นเห็นแล้วได้ชักดาบฟันไปที่กลางหลังของเธอ แต่เธอก็ยังสู้แล้วกระโดดขึ้นไปใช้มีดแทงไปที่ตาของทหารที่ฟันหลังเธอ ดวงตาของเธอที่เป็นสีน้ำเงินเข้มค่อยๆเปลี่ยนกลายเป็นสีแดงโลหิต ทำให้เล่าทหารที่มองไปที่ดวงตาของเธอ ได้วิ่งหนีออกไป เด็กหญิงจึงวิ่งไล่เหล่าทหารที่วิ่งหนีแล้วฆ่าตายจนหมด ทันใดนั้นก็มีปืนใหญ่ที่จักวรรดิ์ยิงโดนเข้าไปที่เธอจนทำให้แขนซ้ายขาดแล้วก็กระเด็นตกลงไปที่แม่น้ำ เวลาผ่านไปไม่นานก็มีการประกาศว่าจักรวรรดิ์ศักคิ์สิทธ์ขอยอมแพ้ เด็กหญิงที่เริ่มตื่นได้สติขึ้นมาก็ค่อยๆปีนขึ้นมาจากแม่น้ำแล้วเดินเข้าไปที่โบสถ์ ก็ได้เห็นเหล่าเด็กหญิงหลายคนหลบอยู่ที่มุมของของโบสถ์และตัวสั่นกันทุกคน เด็กหญิงผมสั้นสีแดงก็ค่อยๆเดินเข้าไปหาพวกเธอเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่ก็โดนปาหินใส่แล้วโดนด่าว่า "ยัยปีศาจ ออกไปให้พ้น" เด็กหญิงผมสั้นสีแดงไม่เข้าใจกับสิ่งที่เด็กเหล่านั้นพูดแล้วมองไปที่กระจกก็ได้พบว่า ทั่วร่างของเธอเต็มไปด้วยเลือด มือขวาที่ถือมีดสั้นเปื้อนเลือดแขนซ้ายขาดเหวอะ ดวงตาสีแดงฉาน และปากของเธอที่กำลังยิ้มอยู่เหมือนกับพวกฆาตกร เธอทนเห็นภาพนั้นไม่ได้จึงได้วิ่งออกมาแล้วเดินไปตามทางเรื่อยๆพร้อมกับเลือดที่ไหลออกมาไม่หยุด "พวกจักรวรรดิ์...ฉันจะฆ่าพวกแกให้หมด...ไอ้พวกทรยศ...มีแต่คนทรยศฉันทั้งนั้น...ทุกคนทรยศฉัน..." เธอได้พูดออกมาซ้ำไปซ้ำมา
จนเดินไปได้ซักพักก็ได้พบกับ กราฟ เซฟเฟี้ยนและกองทัพเหล่าจอมเวทย์ของเค้าอยู่เบื้องหน้า(อยากทราบเรื่องราวต่อย้อนโปรดอ่านบทที่ 7)

      
         "ออกมาเซ่ ไอ่พวกทรยศ ฉันจะฆ่าพวกแกให้หมดไปจากโลกนี้ ออกมาเซ่!!" ซอร์เนียร์ได้ตะโกนไปกราดไล่ยิงไป และน้ำตาก็ค่อยๆไหลออกมาอย่างช้าๆ

         "นั้นมันไม่ใช่ความแค้นธรรมดาซะแล้ว เธอก็ได้รับ ความเจ็บปวดที่ไม่อาจจางหายได้  คนที่เธอยอมปกป้องด้วยชีวิตของเธอกับทรยศเธอแบบนั้น มันโหดร้ายมากจริงๆ แผนที่จะเกลี้ยกล่อมเธอล้มเหลวแล้วสิ" การที่จะใช้ กรงจักรปีศาจ อีกครั้งมันต้องใช้เวลาร่าย 3 วินาทีและจะยังคงอยู่ที่มือของผู้ร่ายได้อีก 15 วินาที การที่จะใช้มันออกมาแสงสีแสดของมันจะทำให้ซอร์เนียร์รู้ตำแหน่งของเรา เราต้องหาวิธีการอื่นที่ทำให้เธอไม่รู้ตำแหน่งของเรา เธียรที่กำลังนั่งคิดแผนอยู่ก็เริ่มได้ยินเสียงปืนค่อยๆเข้าใกล้หลังของเธอมากขึ้น

        "ซอร์เนียร์ ถ้าเธอฆ่าพวกฉันสำเร็จเธอจะสงบใจลงได้งั้นเหรอคะ?" ไลเบียรที่หมดสติอยู่เริ่มรู้สึกตัวขึ้นมา

        "แน่นอนสิ ถ้าฆ่าศัตรูของท่านพ่อได้แล้วทำให้ท่านดีใจ ฉันก็จะดีใจไปด้วย!!" ซอร์เนียรตอบกลับแล้วหันหน้าไปหาจุดที่ไลเบียรนอนอยู่

        "แล้วถ้าเกิดมีคนไปสังหาร ท่านกราฟ เซฟเฟี้ยน ขึ้นมาแล้วคนที่เธอยกย่องที่สุดไม่อยู่ในโลกนี้เธอจะทำอะไรคะ?" ไลเบียรถามอีกครั้ง

        "ฉันก็จะแก้แค้น! แก้แค้นให้ท่านพ่อ ไอ้พวกที่เลี้ยงไม่เชื่อง ต้องฆ่าทิ้งให้หมด!"

        "หากมีคนที่จะปกป้องเธออยู่ที่นั้นแล้วโดน อารมณ์โทสะ ของเธอสังหารขึ้นมาแล้วเธอจะทำยังไง"

        "...พูดอะไรของเธอน่ะ...มิโกะแห่งทวยเทพ..." ซอร์เนียร์หยุดยิงแล้วยืนหันหน้าจ้องไปที่ไลเบียรเขม็ง

        "ฉันจะพูดอีกครั้งหนึ่งค่ะ ถ้าหากมีคนที่รักเธอแอบมาปกป้องเธอแล้วถูกอารมณ์โทสะของเธอสังหารไป เธอจะทำยังไงต่อคะ!" ไลเบียร ตะโกนออกไป

        "คนที่จะมา...ปกป้องฉัน...เหรอ?"


        ซอร์เนียร์พูดขึ้นมาแล้วก็นึกภาพเมื่อไม่นานมานี้ ภาพที่เธอกำลังฝึกซ้อมอยู่ที่ลานกว้างของปราสาทเซฟเฟี้ยน

        "ชิ! ยัยเด็กบ้านั้นคิดว่า ได้เป็น ลำดับที่3 ของกลุ่ม RKS แล้วอย่าได้ใจไปหน่อยเลย"

        "คิดว่าได้ นามสกุล เซฟเฟี้ยน ไปจะไม่มีคนกล้าไปมีเรื่องรึยังไงกันนะ ยัยเด็กนั้น"

        "หน้ามั่นใส้ชะมัด เป็นแค่เด็กสาวมนุษย์ที่ถูกท่าน กราฟ เก็บมาเลี้ยงคิดว่าจะได้อยู่ไปสบายๆหรอกนะ"

        "อย่าพูดดังสิ เดี๋ยวก็โดนเธอเก็บหรอกยัยนั้นโกรธง่ายมากนะสมกับฉายา มารแดงแห่งโทสะ จริงๆ"

        "ได้ยินว่ายัยนั้นเป็น นักเล่นแร่แปรธาตุ ด้วยนะ"
        
         เสียงคำด่าและคำนินทามากมายจากเหล่าจอมเวทย์ในปราสาทเริ่มดังมากขึ้น จนทำให้ซอร์เนียร์เริ่มค่อยๆหยิบลูกระเบิดออกมา           

         "ว้ายยย! ช่วยหยุดมังกรน้ำตัวนั้นที!" เสียงของเด็กสาวผมสั้นสีฟ้าสวมชุดว่ายน้ำสีฟ้าและเสื้อเชิ้ตขาวทับไว้ดังขึ้นมา และวิ่งตามมังกรน้ำมาติดๆ

         ซอร์เนียร์ที่กำลังจะจุดฉนวนระเบิดได้เห็นมังกรน้ำพุ่งเข้ามาแล้วรีบกระโดดหลบทันที แต่มังกรน้ำตัวนั้นได้พุ่งไปที่เหล่าจอมเวทย์ที่กำลังด่าว่าร้ายซอร์เนียร์กระเด็นออกไป บางคนก็รีบวิ่งหนีอย่างเร็ว

         "ฮะ ฮะ ฮะ โทษทีๆ พอดีว่าฉันเพิ่งคิดท่าไม้ตายใหม่ แต่ดันเผลอทำพลาดซะได้ แฮะ แฮะ"

         "ทำอะไรของเธอเนี๊ยยัยบ้า ระเบิดของฉันเปียกน้ำแล้วเห็นมั้ย!" ซอร์เนียร์ตะคอกใส่เด็กสาวคนนั้นทันที

          "อ๊ะ! เธอคือ ลำดับที่3 ของกลุ่ม RKS นี่นา รู้สึกจะชื่อว่า...อืม...ซอร์เนียร์สินะ" เด็กสาวได้พูดชื่อของซอร์เนียร์ขึ้นมา รีบวิ่งไปจับมือ จับไหล่ จับเอว จับต้นขา จับส่วนที่พวก18+มันชอบทำกันทั้งหมด

          "ทำอะไรเนี้ย ยัยคนลามกนี่! แล้วเธอเป็นใครห๊า" ซอร์เนียร์รีบสะบัดตัวออกมา

          "อ๊ะ โทษทีๆ พอดีเพิ่งเคยเห็นคนในกลุ่ม RKS ด้วยกันเลยตื่นเต้นน่ะ ฉันชื่อ ทาร์อูเอเล่ สมาชิกกลุ่ม RKS ลำดับที่ 4 ยินดีที่ได้รู้จักนะ"
ทาร์อูเอเล่แนะนำแล้วควงหอกสีเขียวเก็กท่าอย่างเท่

          "ตัวประหลาดโผล่ออกมาอีกตัวซะแล้วสิ นี่ทำไมชีวิตฉันถึงมีแต่ตัวประหลาดโผล่มาทุกทีเลยน้า!" ซอร์เนียร์พูดออกพร้อมส่ายหัวไปมา

          "เสียมารยาทที่สุดค๊า!! ฉันไม่ใช่ตัวประหลาดนะคะ ถ้าได้รู้ฉายาของฉันเดี๋ยวเธอจะต้องตกใจ ฉายาฉันคือมังกรฟ้าแห่งท้องทะเลไงล่ะ"
เป็นไงล่ะเจอฉายาแบบนี้เข้า เธอคนนี้ต้องอึ้งแน่ๆ ทาร์อูเอเล่ คิดแบบนั้น

          "อ้อ งั้นเหรอ ยินดีที่ได้รู้จักจิ้งจกตกน้ำทะเล" ซอร์เนียร์พูดออกมาพร้อมกับทำหน้าเหมือนคนจะอ้วก แล้วเดินเข้าปราสาทไป

          "มังกรฟ้าแห่งท้องทะเลค่ะ กรุณาจับให้ขึ้นใจด้วยนะคะ!" ทาร์อูเอเล่ยืนตะคอกใส่พร้อมสะบัดแขนไปมาจนหอกหลุดมือขึ้นฟ้าแล้วปักหัวตัวเองแล้วนอนสลบจมกองเลือด

          ช่วงที่ซอร์เนียร์กำลังเดินอยู่ในปราสาทอยู่นั้นก็มีชายสองคนที่เป็นคนของหน่วยข่าวกรองกำลังคุยกันและซอร์เนียร์ก็ได้แอบฟังอยู่อีกฟากหนึ่งของประตูทางขึ้นบันได
           
           "พักนี้มีรายงานมาว่ามีคนบาดเจ็บเข้าที่ห้องพยาบาลมากขึ้น"

           "คงจะเป็นฝีมือของยัยมารแดงแห่งโทสะนั้นแน่ๆ"

           "แต่ฉันว่าไม่ใช่นะ เพราะแต่ละคนที่บาดเจ็บน่ะเปียกน้ำกันทุกคน"

           "อ้าว ไปเล่นขี่ม้าส่งเมืองในสระแล้วหัวฟาดขอบสระเหรอ?"

           "ไม่ใช่เฟ้ย! จากบาดแผลที่ได้รับรายงานมา ถึงตัวจะเปียกน้ำแต่มีรอยบาดทั่วตัวด้วยและรอยแผลนั้นเป็นรอยบาดสีเขียว คนพวกนั้นร้องโวยวายกันตลอดเหมือนว่ากำลังโดนตัวอะไรไล่กินประมาณนั้น"
   
           "เอ๊ะ! งั้นก็แปลว่าพวกจักวรรดิ์เข้ามาลอบโจมตีเหรอ?"

           "ไม่ใช่นะ เพราะรอยบาดนั้นเหมือนโดนอาวุธเวทมนต์และเจ้าพวกที่นอนอยู่นั้นก็เป็นพวกที่ไม่ค่อยชอบ ซอร์เนียร์ เซฟเฟี้ยน ทั้งนั้น"

           ซอร์เนียร์เมื่อได้ยินเรื่องราวทั้งหมด เธอจึงเดินย้อนกลับไปที่ลานกว้างของปราสาท แล้วก็เห็นทาร์อูเอเล่ นอนสลบจมกองเลือดอยู่แล้วเธอก็ค่อยๆเดินเข้าไปแล้วนั่งย่องๆ

           "นี่ จะนอนไปถึงเมื่อไหร่กัน ถ้าคิดว่าฉันจะตกใจแล้วรีบวิ่งเอาหน้าเธอมาซบอกน่ะ ฝันไปเถอะย่ะ" ซอร์เนียร์พูดออกมาพร้อมกับทำหน้ากวนๆ
            
           "โห! ใจร้ายที่สุดค่ะ!" ทาร์อูเอเล่รีบยกตัวขึ้นมาแล้วตะคอกใส่ซอร์เนียร์

            "อ้าว ก็ไม่ได้เป็นอะไรมากนี่นา ถ้าไม่พุ่งทะลวดขึ้นมา ฉันอาจจะทำแบบที่เธอคิดไว้ก็ได้นะ"

            "อ๊ะ!?" ทาร์อูเอเล่ได้ยินสิ่งที่ซอร์เนียร์พูดแล้วก็กับลงไปนอนจมกองเลือดต่อ

            "นี่เธอตั้งใจกวนตีนฉันใช่มั้ย!?"
           
            แล้วหลังจากนั้นซอร์เนียร์ก็พาทาร์อูเอเล่ไปที่ห้องพยาบาล เวลาผ่านไปซักพักรู้สึกเหมือนว่าทาร์อูเอเล่จะตามติดซอร์เนียร์เป็นพิเศษ
ตามไปฝึกซ้อมด้วย ตามไปอาบน้ำด้วย ตามไปนู้นไปนี่อีกมากมาย จนทำซอร์เนียร์รู้สึกลำคาญสุดๆ เธอจึงวางแผนว่าจะทำยังไงให้หนียัยจิ้งจกตกน้ำทะเลนั้นให้พ้น วันนั้นก็มาถึงทาร์อูเอเล่กำลังจะเดินไปหาซอร์เนียร์ก็มีกลุ่มชายฉกรรจ์ประมาณ 10-20 คนออกมายืนขวางทางไว้

           "ว่าไง ทาร์อูเอเล่ กำลังจะรีบไปไหนงั้นเหรอ?" ชายร่างใหญ่ได้เดินมายืนอยู่ข้างหน้าเธอและถามออกไป

           "พวกนายเป็นใครน่ะ"

           "อ้าว นี่จำพวกเราไม่ได้เหรอ!? คนที่โดนเธอเล่นงานไงล่ะยัยโง่นี่" ชายอีกคนที่อยู่ข้างหลังได้พูดขึ้นมา

           "แห๊ะ แห๊ะ โทษทีน้า ฉันจำคนที่เป็นพวกสวะงี่เง่าพวกนั้นที่ฉันจัดการไปไม่ได้หรอกนะ จำไปก็ไม่ได้อะไรแค่พวกขยะ"

           "มันจะมากไปแล้วนะยัยนี่! พวกเราจัดการ!!" กลุ่มชายฉกรรจ์ได้ร่ายคาถาเวทมนต์แล้วโจมตีไปที่ทาร์อูเอเล่

           "โห ใช้แผนลูกไม้เดิมๆ คิดเหรอว่าจะจัดการฉันได้...เอ๊ะ!" ทาร์อูเอเล่พูดยังไม่ทันจบ เธอได้มองไปที่ขาของเธอก็ได้เห็นว่าขากำลังจมลงไปในดิน

           "ฮ่า ฮ่า ฮ่า ตกใจล่ะสิท่า ฉันไปหาข้อมูลมาเรียบร้อยแล้วว่า The Blades of the Rose Cross ของเธอแพ้เวทย์สายธาตุดินยังไงล่ะ!"

           "อึ๊ก!! สงสัยเจ้าพวกนี้ต้องไปเอารางวัลอะไรไปให้กับซิลเวอร์-มุตะ มาแน่ๆ" ทาร์อูเอเล่พยายามที่จะใช้หอกของเธอปักดินเพื่อที่จะเอาไว้เป็นทุ่นที่จะให้เป็นแรงดึงจะออกจากบ่อดินดูดแต่ก็ไม่ได้ผลเพราะหอกก็จบลงไปด้วย จึงทำร่างของเธอจมลงไปครึ่งตัวและแขนทั้งสองก็ถูกล็อกเอาไว้ด้วยกุญแจมือเวทมนต์ที่สามารถทำให้ผู้ที่ถูกล็อกไม่สามารถใช้เวทย์ระดับต้นๆได้

           "หึ หึ หึ หึ ในที่สุดก็จับตัวเธอได้แล้ว ไหนๆเธอก็ทำอะไรพวกเราไม่ได้แล้วจะทำอะไรกับเธอดีนะ"

           "ลูกพี่หุ่นรูปทรงของยัยนี้มันไม่เลวเลยนะ" ชายที่ล็อกกุญแจมือไว้ได้พูดขึ้นมา

           "อื๊ม! นั้นสินะ กลุ่ม RKS มีแต่พวกสาวบริสุทธิ์ งั้นพวกเรามาทำให้ยัยนี้มันแปดเปื้อนกันเถอะ เอาให้มันไม่สามารถอยู่ในกลุ่ม RKS ได้ไปเลย ฮ่า ฮ่า ฮ่า " ชายร่างใหญ่ที่เป็นตัวหัวหน้าค่อยๆเดินเข้ามาใกล้ๆ

           "พวกแก!...ยะ...อย่า...นะ..." ดวงตาของเด็กสาวที่ใสซื่อและสุดกวนก็เปลี่ยนเป็นดวงตาที่กำลังหวาดกลัวและกัดฟันตัวเองไม่หยุด

           "หน้าอกแบบนั้น ขนาดกำลังพอดีมือเลยขอจับหน่อยเถอะ หึ หึ หึ" มื่อของชายร่างใหญ่ค่อยๆใกล้เข้ามาที่จะจับหน้าอกอย่างช้าๆ

           "เฮ๊อะ~! ถึงว่ารู้สึกแปลกๆที่ยัยจิ๊งจกตกน้ำทะเลไม่เห็นโผล่ออกมาเลย ที่แท้อยู่ที่นี่เองเหรอ" เสียงของซอร์เนียร์ยืนอยู่ข้างหลังของชายร่างใหญ่

           "กะ...แกมาอยู่ที่นี่ได้ยัง...อ๊าก~!!" พูดยังไม่ทันจบก็ถูกแขนกลขนาดใหญ่ฟาดเข้าไปที่หน้าจนทำให้หัวขาดเลือดพุ่งกระชูดทันที

           "เฮ้ย นั้นมันยัยมารแดงแห่งโทสะนี่พอดีเลยขอจัดการไปพร้อมกับยัยมังกรฟ้านั้นเลย!" กลุ่มชายฉกรรจ์เหล่านี้เริ่มร่ายเวทย์บ่อดินดูดอีกครั้ง

           "นี่ จำไม่ได้เหรอว่า นักเล่นแร่แปรธาตุน่ะ สามารถคุมพลัง ดิน น้ำ ลม ไฟ ได้น่ะ" ซอร์เนียร์พูดจบแล้วก็มีมือยักษ์โผล่ออกมาจากดิน      
ต่อยพวกกลุ่มคนเหล่านั้นจนแตกกลุ่มบางคนก็หนีรอดส่วนพวกที่หนีไปไม่รอดสภาพศพดูไม่ได้ว่าใครเป็นใคร   

           "ฮะ ฮะ ฮะ ฮะ พลาดท่าเข้าแล้วสิ ขอบใจนะที่มาช่วยน่ะ ฮะ ฮะ ฮะ ฮะ" ทาร์อูเอเล่ได้พูดขึ้นมาแล้วหัวเราะ

           "ยัยบ้า ยังจะมาหัวเราะอีกนะ ฉันบอกไว้ก่อนนะถ้าเธอมายุ่งกับฉันอีกเธออาจจะตายนะรู้มั้ย! น่าจะปล่อยให้ตายไปเลยน่าจะดีกว่า" ซอร์เนียร์ตะคอกใส่

           "แล้วเธอ...หาฉันเจอได้ยังไง...ทำไมถึงไม่ปล่อยให้ฉัน...ตายไปเลยล่ะ?" ทาร์อูเอเล่ถามแล้วยืนก้มหน้า

           "ก็เวลาเธอไม่อยู่แล้ว หลังของฉันมันเย็นวาบยังไงไม่รู้" ซอร์เนียร์ตอบกลับพร้อมกับถอนหายใจ

           "ทั้งๆ...ที่ฉัน...ตามก่อกวนเธอตลอด...ฉันคิดไว้แล้วล่ะ...ว่าเธอต้องพยายามหนีฉันไปให้ห่างที่สุดน่ะ...แต่ทำไมเธอถึงกลับมาล่ะ"

           "ฉันจะทิ้งคนที่ระวังหลังฉันได้ยังไงล่ะ ต่อจากนี้ไปฉันจะระวังหลังให้เธอบ้าง" ซอร์เนียร์เดินผ่านทาร์อูเอเล่แล้วเกาหัวไปด้วย

           "..." ทาร์อูเอเล่ยังยืนก้มหน้านิ่งไม่ขยับไปไหน

           "ฮะ ฮะ ฮะ ยัยนี้ ทำหน้าแบบนี้ก็เป็นแห๊ะ มาสิ!....ยินดีต้อนรับสู่โลกของฉันนะ ทาร์อูเอเล่~!" ซอร์เนียร์หันหลังกับมาแล้วยื่นมือ ออกมาและทิศทางนั้นก็เป็นทิศทางที่ทาร์อูเอเล่ยื่นอยู่

       เราจะระวังหลังให้กันและกัน แม้่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเราทั้งคู่ก็จะปกป้องกันและกันตลอดไป

           ทาร์อูเอเล่ค่อยๆเงยหน้าขึ้นมา และใบหน้าของเธอเปรอะไปด้วยน้ำตาพร้อมรอยยิ้ม และรีบวิ่งไปหาซอร์เนียร์


         
          "ซีลิคอาวิล!!"

          "อ๊ะ!?"

          "กรงจักรเทพปีศาจ!!"

          "แย่แล้วสิ!!" ช่วงซอร์เนียร์ยังยื่นเหม่ออยู่นั้นเธียรได้ยิง กระสุนปืนใหญ่แห่งแสง และ กรงจักรเทพปีศาจออกมาตามหลัง ซอร์เนียร์จึงรีบเปลี่ยนแขนกลที่เป็นปืนให้กลายเป็นโล่ทันที แต่ก็โดนกระสุนปืนใหญ่แห่งแสงเข้าไปทำให้เธอชะงักและเปลี่ยนรูปแบบแขนกลไม่ทัน จนทำเธอหยิบเครื่องประดับรูปกางเขนสีเงินที่คาดเอวเธอไว้ ยื่นออกมาและก็เริ่มเปลี่ยนสีเป็นสีแดง

         "เครื่องประดับที่คาดไว้ที่เอวเธอคือ The Blades of the Rose Cross ยังงั้นเหรอเนี๊ย!" ลิลลี่พูดออกมา

          "เธอคิดจะทำอะไรน่ะ" ไลเบียรค่อยๆขยับตัวหันไปมอง

       จงทำลายอย่าให้เหลือ Zornesbombe ระเบิดมัจจุราช!!

           ช่วงที่ซอร์เนียร์ได้ใช้ท่านี้ออกมาก็มีเลือดไหลพุ่งออกมาที่หน้าอกด้านซ้ายของเธอ เธอทรุดตัวตัวลงนอนกองกับพื้นทันที และระเบิดที่ปล่อยมาก็กองรวมๆกันอยู่ข้างๆเธอ

          "เกิดอะไรน่ะ ทำไมอยู่ดีๆเธอถึงทรุดตัวลงไปล่ะ" เธียรพูดออกมา

          "เลือดไหลออกมาจากอกด้านซ้ายของเธอและไหลออกมาไม่หยุดเลยค่ะ คุณเธียร" ไลเบียรตะโกนขึ้นไป

          "เธียรระเบิดที่เธอปล่อยออกมา เป็นรูปแบบดาบสองคม(โดนความเสียหายทั้งสองฝ่าย)เธอโดนไปแล้วครั้งหนึ่ง ครั้งนี้เธอไม่รอดแน่ๆ"

           เวลานับถอยหลังของระเบิดที่นับถอยหลัง 10 วินาที และ กรงจักรเทพปีศาจที่กำลังลงมาอย่างช้าๆ ทำให้เธียรตัดสินใจลำบากสุดๆ

           "ช่วยไม่ได้แห๊ะ!! เธียรรีบกางปีกที่เป็นพลังของลูซเต้บินไปหาซอร์เนียร์ทันที และรีบพยุงตัวเธอขึ้นมาแล้วรีบบินไปหาไลเบียรและลิลลี่ แล้วรีบบินออกมาจากเหมืองทันทีแต่เส้นทางซับซ้อนมากเพราะตอนเข้ามาเธียรไม่ได้เป็นคนจำเส้นทาง ลิลลี่จึงใช้เวทย์เรียกผีเสื้อขึ้นมา
เพื่อที่จะให้บอกเส้นทางที่จะออกไป(เพราะลิลลี่เป็นคนจำเส้นทาง จากบทที่ 7)

             "5" ~เส้นทางทำไมมันซับซ้อนแบบนี้น้า~ เธียรพูดออกไป

             "4" ~ฉันเองก็ไม่ทราบค่ะ เพราะลิลลี่เป็นคนดูเส้นทางนี่คะ~ ไลเบียรตอบกลับ

             "3" ~ฉันใช้เวทย์บอกเส้นทางให้แล้วนะ จะบ่นทำไมเนี๊ย~ ลิลลี่ตะคอกใส่

             "2"  ~ท่านพ่อ...คะ...~ ซอร์เนียร์ละเมอเสียงออกมา
   
             "1" ~นั้นไงทางออก จะใส่สปีดเต็มที่ล่ะน๊าา!!~ ~โอ๊!~ \(>o<)

            
               บึ้ม!!

             แรงระเบิดมัจจุราชซึ่งรุนแรงกว่าระเบิดธรรมดา 50เท่าบวกกับกรงจักรเทพปีศาจที่มีความคมมากกว่าปกติ 7เท่าได้รวมกันทำลาย
แหลมเทือกเขาเหมืองแร่ นอซดรู ที่มีผลึกเวทย์ธาตุไฟขนาดมหึมา ได้ระเบิดออกมาเป็นรูปดอกเห็ดขนาดยักษ์ ระยะการมองเห็นทำให้คนทั่วไปมองเห็นควันรูปดอกเห็ดขนาดใหญ่ สูง 1000 เมตรและในระยะห่าง 50 กิโลเมตรที่มองเห็น ทำให้ซิลเวอร์-มุตะ ที่กำลังเดินทางกลับไป
ประจำสถานที่ของตัวเองก็ได้เห็นควันรูปดอกเห็ดนี้

            "กลับไปถึงทำเห็ดย่างกินดีกว่า..." เด็กหญิงสวมชุดตุ๊กตาจิ้กจอกสีขาวรีบเดินทันที


              
          ~ เอ่อ เราจะเอามันออกมาได้ยังไงล่ะ? ~

             "เอ๊ะ เสียงแบบนี้?"
         
          ~ อ๊ะ! เธอเริ่มรู้สึกตัวแล้วนี่!? ~

          ~ เธอยังเบลอๆน่ะค่ะ ช่วงนี้แหละที่เธอจะยอมฟังเราพูดน่ะ แต่ว่านี่ถ้าเอามันออกมาเลือดของเธอจะไหลไม่หยุดนะคะ ~

            "เสียงพูดคุยเหมือนกับตอนนั้นเลย..."

          ~ ว่าแต่ว่าหน้าอกของยัยนี้ ก็ขนาดพอดีมือเลยนะ! ~

            "หน้าอก!?"

          ~ ง๊ะ~! ไม่มีอะไร! เอาล่ะ! เชื่อมือฉันได้เลย ฉันเคยผ่าตัดมาแล้วนะ ที่ห้องวิทยาศาตร์น่ะนะ"

          ~ เอ่อ ที่ผ่าในห้องวิทยาศาสตร์นั้นมันผ่าดูเครื่องในกบไม่ใช่เหรอคะ...~

          ~ เอาให้มันดีๆหน่อยสิ เดี๋ยวหล่อนก็ตื่นมาฆ่าเราหรอก! ~   

            "ทำไมฉันต้องฆ่าด้วยล่ะ?"

          ~ เอ๊ะ!? ไม่ฆ่าจริงเหรอ? ~  

          ~ ช่วยเงียบๆหน่อยได้มั้ยฉันกำลังใช้สมาธินะ! ~

            "อ๊ะ!? ขอประทานโทษด้วยค่ะ"

          ~ เวลาเธอพูดเพราะๆ นี่น่าขนลุกชะมัดเลยแห๊ะ..~      

          ~ นี่คือเหตุการณ์ที่วิทยาศาตร์และเวทมนต์ อธิบายไม่ได้! ทุกคนช่วยเก็บเป็นความลับด้วยนะ ~

          ~ ทนเจ็บอีกนิดนะ อีกเดี๋ยวจะหายแล้วแบบถาวรแลยล่ะ ~

           "ค่ะ...ฉันเชื่อคุณค่ะ..."     


           เวลาผ่านไปเป็นเวลา 1 อาทิตย์ ซอร์เนียร์ค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นแล้วมองไปรอบๆก็ได้เห็นว่าเธอนอนอยู่ในเต็นท์เล็กๆและมีเด็กสาวผมเหลืองทองมัดผมทรงหางม้านอนอยู่ข้างๆ เธอสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันแล้วเธอก็รู้สึกแปลกๆว่าทำไมแขนข้างซ้ายของเธอถึงมีความรู้สึก เธอได้หันไปมองแขนซ้ายของเธอและก็ได้เห็นแขนนั้นไม่ใช่แขนกลแต่เป็นแขนของคนปกติ

          "นะ...นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี๊ย!?" ซอร์เนียร์ตกใจกับภาพที่เธอเห็น

          "อ๊ะ!? ฟื้นแล้วเหรอคะ?" ไลเบียรครานเข้ามาในเต้นท์

          "ธะ...เธอ ไลเบียร พาร์ลิส! นี่เธอทำอะไรกับร่างกายของฉันเนี้ย!?" ซอร์เนียร์ตะคอกออกไป

          "อืม...เสียงดังจังเลย อ๊ะ คุณซอร์เนียร์ฟื้นแล้วเหรอคะ?" เธียรที่นอนอยู่ข้างตื่นขึ้นมาแล้วเห็นซอร์เนียร์ตื่นด้วยทำให้เธอดีใจสุดๆ

          "ช่วยฉันไว้ทำไมกัน!? ทั้งๆที่ฉันจะฆ่าพวกเธอทั้งหมดแล้วแท้ๆ" ซอร์เนียร์ถามออกไป

          "จำที่ฉันพูดได้มั้ยคะว่า ฉันจะตัดความแค้นของคุณออกน่ะ" เธียรตอบกลับ

          "หมายความว่าไง!?" ซอร์เนียร์ทำหน้างงๆ

          "ถึงแม้ว่าฉันจะตัดความแค้นของคุณซอร์เนียร์ออกไปไม่หมดก็เถอะนะคะ แต่ว่าฉันได้ตัดสิ่งที่มันร้ายแรงกว่าความแค้นนั้นนะคะ"

          "สิ่งที่ร้ายแรงกว่า ความแค้นของฉันเหรอ?"

          "ความเจ็บที่ไม่อาจจางหายของคุณไงล่ะคะ ฉันตัดมันออกไปหมดแล้วล่ะค่ะ" เธียรทำหน้ายิ้ม

          "คุณซอร์เนียร์คะ ก่อนที่คุณจะมาสู้กับพวกเราคุณได้มีการเจ็บปวดอะไรรึเปล่าล่ะคะ" ไลเบียรได้ถามออกไป

          "ความเจ็บปวด? ใช่!? ความเจ็บปวดอันนั้นที่ฉันทนเจ็บมาตั้งแต่ท่านพ่อรับฉันมาเลี้ยง ความเจ็บที่หน้าอกด้านซ้ายของฉัน" พอซอร์เนียร์พูดจบเธอก็อึ้งซะพักว่าทำไมถึงไม่เจ็บปวดตรงแถวๆหน้าอกด้านซ้ายเลย

         "นั้นก็เพราะว่า คุณเธียรได้นำมันออกมาแล้วยังไงล่ะคะ" ไลเบียรได้พูดออกมาและทำหน้ายิ้ม

         "บ้าน่า! ขนาดหมอที่เก่งที่สุดในปราสาทของท่านพ่อ ก็ไม่สามารถเอามันออกมาได้ ทำไมพวกเธอแค่สองคนแถมยังเป็นกบฎถึงเอามันออกมาได้ละ!?" ซอร์เนียร์พูดตอบกลับไปพร้อมใบหน้าที่เต็มไปด้วยเหงือ

         "คุณเธียรคะ สงสัยความลับที่คุณบอกให้พวกเราเก็บไว้นั้น จะไม่มีความหมายแล้วค่ะ บอกเธอไปเถอะนะคะ" ไลเบียรหันหน้าไปพูดกับเธียร
         
         "ช่วยไม่ได้นะ ก็ได้ฉันจะบอกก็ได้" เธียรได้ใช้ใบหน้าเข้าไปข้างๆหูของซอร์เนียร์



   ม่ายจริงใช่ม๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย


         "อ้อ!? และทำไงถึงทำให้แขนของคุณซอร์เนียร์กลับมาปกติเหรอเพราะว่าไอ้ก้อนโลหะที่ฉันเอาออกมาจากหน้าอกดานซ้ายของคุณน่ะมันคือ ศิลานักปราชญ์ยังไงล่ะ"

        "เอ๊ะ!? ของแบบนั้นมันมีจริงๆเหรอ!?" ซอร์เนียร์ถามขึ้นมา

        "ฉันเองก็แทบจะไม่อยากเชื่อเหมือนกันนั้นแหละค่ะ เพราตอนมันฝังอยู่ในหัวใจของคุณมาหลายปี มันอัดแน่นไปด้วยเลือดและพลังที่คุณใช้ผ่านร่างนับไม่ถ้วนจนมันเปลี่ยนสภาพจากเศษโลหะธรรมดากลายเป็นของที่สุดยอดขึ้นมาได้ แต่ถ้าใช้กับสิ่งของให้เป็นอย่างอื่นก็สะดวกดีจริงๆนะคะ พวกฉันเลยใช้มันเปลี่ยนพวกก้อนหินพวกนี้กลายเป็นอุปกรณ์ต่างๆแล้วสุดท้ายก็นำมันให้สร้างแขนของคุณซอร์เนียร์ขึ้นมายังไงล่ะ" เธียรอธิบาย

       "แล้ว ศิลานักปราชญ์ อยู่ที่ไหนแล้วล่ะ!?" ซอร์เนียร์ถามเธียรต่อไปอีก และหน้าตาของเธอตื่นเต้นมากๆ

       "เอ่อ คือว่าที่จะนำมาฟื้นร่างกายของคนนั้นมันทำได้แค่ครั้งเดียวแล้วมันก็สลายหายไปค่ะ" ไลเบียรพูดออกไปแล้วค่อยๆครานหนีออกจากเต็นท์
      
       "อ๊ะ พอดีฉันปวดชิ๊งฉ่องน่ะ ขอไปปลดปล่อยก่อนะ แฮะ แฮะ" เธียรก็ค่อยๆครานตามหลังไปแต่มือของซอร์เนียร์ก็ได้ดึงขาของทั้งสองไว้
แล้วทำไห้ไลเบียรกับเธียรหันหน้าไปมองที่ซอร์เนียร์

      "เฮ่ย~! แค่ฉันสวมแขนกลไปก็ดีอยู่แล้วแท้ๆ เพราะฉันเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุนะ นี่พวกหล่อนสองคนคงไม่ใช่ว่าเอามันไปทำอย่างอื่นมาก่อนหน้านี้แล้วค่อยมาสร้างแขนของฉันก่อนหรอกเหรอ ห๊ะ!?" ซอร์เนียร์ถามเด็กสาวจอมโลภทั้งสองคน

      "คะ คะ คือว่า...พวกเราสองคนตกใจมากๆเลยค่ะ ที่ก้อนหินสีแดงเล็กๆแค่นั้นเปลี่ยนสภาพของสิ่งต่างๆตามที่เราต้องการ พวกเราก็เลยเอาไปทำนู้น นี่ นั้น จนมันเหลือติ๊ดเดียวน่ะค่ะ เลยรีบเอามาสร้างแขนให้คุณซอร์เนียร์อ่าค่า~~!" เธียรกับไลเบียรพูดพร้อมและน้ำเสียงสั่นๆ


   ยัยพวกบ้าเอ๊ย! ไปเอาของล้ำค่าที่สุดในโลกไปทำเรื่องไร้สาระ ฉันจะฆ่าพวกแก! Zornesbombe!! (ระเบิดมัจจุราช)

       บึ้ม!!

กรี๊ดดดดดดดดดด!!

   หลังจากนั้นเธียรก็ได้เล่าเหตุการณ์จากป้อมปราการบินให้ซอร์เนียร์ฟังทั้งและเธอก็เข้าใจ และเธอก็ขอเข้าทีมกับเธียรด้วยเพื่อที่จะจับตามอง






To Be Continued.





ZorneRKSF.jpg
LiebeaSmile.jpg
Spiritia_rks01.jpg


  

        


            
           

                    


ปิด

ประกาศจาก Admin

ช่วยบริจาคค่า VPS หน่อยจ้า
ช่วยบริจาคค่า VPS หน่อยจ้า
ช่วยหน่อยเนอะ ไม่ได้บังคับนะเออ เเต่สักหน่อยก๊ยังดี ^^

ดู »

ThaiZeed

GMT+7, 19-12-2018 04:19 , Processed in 0.033388 second(s), 18 queries , Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2012  Template BY: GDC & 2th