เมนูเพิ่มเติม
เข้าชม: 1418|ตอบกลับ: 1

[Prince Member]


Saitama Inori วันแม่ 2559

  • โมเอะ: 1316
  • Money: 2048
  • Tz: 1325
  • Posts: 327
  • Donate: 0 THB
  • Joined: 14-11-2015
พลังน้ำใจ: 4595
   Pet:
Rachel Alucard
อะไรเหรอ?

โพสต์เมื่อ 8-3-2016 02:54:48 |แสดงโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Eifer เมื่อ 8-3-2016 03:02




The Last Man in the World!? ผมคือผู้ชายในโลกคนสุดท้าย!?

บทที่ 11 : เมดบางคน...ก็ไม่เชื่อฟังคำสั่งของเจ้านายไปซะทุกอย่างหรอกนะ






       "นี่ค่ะ ของตอบแทนที่ให้ลอนจาอยู่ที่นี่" เลสสวมชุดเมด(สาวใช้)พร้อมกับถืงจานข้าวผัด แล้วเอามาวางไว้ตรงหน้าผม


          เรย์เนส : "เอ่อ...นี่คือข้าวผัดใช่มั้ย?"


          เลส : "ใช่ค่ะ! นี่คือข้าวผัดเจ้าค่ะ นายท่าน..."

          เลสยืนยันให้กับผมว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าผมคือข้าวผัดจริงๆ ผมก็ไม่ได้เอะใจอะไรมากหรอกนะ กลิ่นก็หอมน่ากิน วัตถุดิบที่ใส่ลงไปก็ตรงตามที่ผมคิดไว้ทุกอย่าง ติดแค่อย่างเดียวคือ ทำไมข้าวผัดถึงเป็น 'สีแดง'


         เรย์เนส : "แล้วทำไมเลสถึงต้องใส่ชุดเมดด้วยล่ะ?"


         เลส : "กะ...ก็ท่านเลเน่บอกว่า ท่านเรย์นาร์ดชอบสาวๆ ใส่ชุดเมดนี่คะ?"

         ผมหลือบตาไปเห็นอาเจ๊ชูป้ายขึ้นมาและป้ายนั่นมันก็เขียนว่า 'เรย์รักเมดยิ่งชีวิต' อ่อ...ฝีมือยัยพี่สาวบ้านี่เอง


         ลอนจา : "จะรออะไรอีกล่ะคะ รีบๆ ป้อนข้าวผัดฉบับรักปรุงรสให้เรย์นาร์ดสิคะ องค์หญิง..."

         ลอนจายื่นหน้าเข้ามาในบ้านจากนอกหน้าต่าง ผมมองลอนจาพูดจบแล้วก็หันกลับมามองข้าวผัดอีกครั้ง ทำไมมันมีเสียงเหมือนคนกำลังร้องเสียงทรมานออกมาจากข้าวผัดล่ะ?


        เลส : "เอาล่ะค่ะ นายท่าน! อ้ามมม~~"

        ช่วงที่ผมกำลังสงสัยข้าวผัดอยู่ เลสก็ตักข้าวผัดแล้วเอามาป้อนให้ผมอย่างไว


        เรย์เนส :"อ๊ะ!? ขอบใจ งั่ม..."


        " ! @ # $ % ^ & * ( ) _ + | " (เหตุการณ์นี้ไม่สามารถอธิบายได้...)



         [4 ชั่วโมงต่อมา]

          ตอนนี้ผมกำลังนอนคว้ำหน้าอยู่บนโต๊ะยาวข้างในตึกสมาคมนักผจญภัย และไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองมาอยู่ที่นี่กับเลสได้ยังไงก็ไม่รู้? ความทรงจำล่าสุดที่ผมจำได้คือเลสป้อนข้าวผัดสีแดงให้ผม...


           เรย์เนส : "แหง่ก...แหง่ก...แหง่ก..."

         ผมชักกระตุกทุกๆ 2 วินาทีพร้อมกับตัวเลขดาเมจเด้งออกมาจากตัว


          เอมิเลีย : "ท่านเรย์ ท่าทางไม่ค่อยสบายมาตั้งแต่เช้าแล้วนี่คะ เป็นอะไรรึเปล่าคะ? (ตัวเลขดาเมจมันกองกันจนท่วมหัวพวกเราแล้วนะ)"


        มิล : "ถ้าจะไม่สบายจริงๆ ก็ไปนอนห้องพยาบาลของที่นี่ดีกว่ามั้ย?"


        เรย์เนส : "หา? มีอะไรเหรอ *เคอเรจ? อยากให้ฉันพูดว่า 'เจ้าหมาโง่ แกทำให้ฉันรู้สึกแย่' รึยังไง?"


        มิล : "ฉะ...ฉันไม่ใช่เคอเรจนะ! และก็ไม่ได้โง่ด้วย"

        (*ชื่อของสุนัขตัวเอกในเรื่อง Courage the Cowardly Dog ของค่าย Cartoon Network)

     

        เรย์เนส : "เอมี่กับมิลเรอะ? เมื่อวานมีเรื่องวุ่นๆ ตั้งเยอะ เล่นเอาแทบแย่แน่ะ..."


        เอมิเลีย,มิล : "เรื่องวุ่นๆ...?"


        เลส : "(แปลกจริง สูตรที่ได้รับมาจากท่านเอลนี่ มีอะไรผิดรึไง?)"


        "นี่...เจ้าน่ะ ใช่แล้ว เจ้านั่นแหละ หน้าตาโหงวเฮ้งดีมิเบาเลยนี่ ถ้าหากสวมเครื่องแบบเทพธิดานี้ ไว้ติดกายก็จักช่วย

เสริมโหงวเฮ้งให้ดีขึ้นเป็นทวีคูณรู้หรือไม่..."


        เรย์เนส : "(จังหวะการพูดแบบนี้...หรือว่า...)"


        "กำไรข้อมือชิ้นนี้ หากเจ้าซื้อตอนนี้ก็รับไปได้เพียงราคา 10,000G...!! ว่าอย่างไรล่ะแม่หญิง!"


        เอมิเลีย : "ท่านเรย์ ดิฉันรู้สึกเหมือนได้ยินเสียงคุ้นหูยังไงไม่รู้..."


        เรย์เนส : "อ่า...สังหรณ์ใจไม่ดีเลย (ไม่ได้โผล่ออกมาซะนาน)"


        "เอ๊ะ!? ยอมซื้อจริงๆ รึ? นี่ราคาตั้ง 10,000G เชียวนะ? นะ...นี่มันอาเพศชัดๆ!"


        "โธ่...จูนนี่ล่ะก็ รีบไปหาคุณเรย์นาร์ดกันเถอะค่ะ..."


         มิล :"เรย์นาร์ด...?"



        ยัยเทพธิดาตกสวรรค์กับคุณเอลนี่ เดินเข้ามาข้างในตึกสมาคมนักผจญภัยพร้อมกัน มือขวาของยัยจูนถือห่อกล่องข้าวมาพร้อมกับโยนถุงเหรียญทองอย่างสบายใจเฉิ่ม (ผู้หญิงคนนั้นโดนจูนหลอกขายกำไรไปที่เรียบร้อยซะแล้ว)


        จูน : "รุ่นพี่เรย์เนส สวัสดีค่ะ..."


        เอลนี่ : "เรย์เนสจัง สวัสดีจ๊ะ..."


        ทั้งสองคนใส่ชุดนักเรียนหญิง ม.ปลาย ญี่ปุ่นแบบกะลาสีของโลกใบเก่าของผม ทุกคนที่อยู่ในตึกต่างพากันรุมมองชุดทั้งสองคนใส่กันอย่างไม่ละสายตา และผมก็ถึงกับอึ้งกิมกี่เลยที่เดียว


        เอลนี่ : "นี่...เรย์เนสจัง...ถ้าไม่รังเกียจไปกินข้าวกับพวกพี่มั้ยจ๊ะ? พี่ทำข้าวกล่องสุดพิเศษมาให้เรย์เนสจังโดนเฉพาะเลยนะ"


        คุณเอลนี่ขึ้นมานั่งบนโต๊ะแล้วยื่นมือมาลูบคางผม


        จูน : "ตกลงนะคะ รุ่นพี่เรย์เนส"


        ผมทำหน้างงแล้วหันหน้าไปมองเอมิเลีย ส่วนมิลก็มองผมด้วยสายตาที่เตรียมจะฆ่าได้ทุกเมื่อ...น่ากลัวโคตร


        เอลนี่ : "ซุบซิบๆ (ลองแกล้งปลอมเป็นรุ่นพี่ที่โรงเรียนประเทศญี่ปุ่นอะไรนั่นของโลกคุณเรย์นาร์ดตามที่คุณเลเน่บอกแล้วก็จริง...แต่คุณเรย์นาร์ดไม่เห็นมีปฎิกิริยาอะไรเลยนี่คะ?)"


        จูน : "ซุบซิบๆ (ฮึ่ม...เช่นนี้ก็แปลว่าเรย์นาร์ด อาจมินำพาต่อสาวอายุมากกว่าก็เป็นได้)"


        เอลนี่ : "เอ๋!?...แบบนั้นก็แย่สิคะ? จะน่าอายแค่ไหนฉันก็ทนได้ เพราะงั้น...ช่วยบอกวิธีทำให้คุณเรย์นาร์ดดีใจด้วยเถอะค่ะ!"


        มิล : "เอ่อ...คุณเอลนี่ที่ให้คุณเรย์เนสกับคุณเลเน่อยู่บ้านด้วยสินะคะ แล้วเด็กตัวเล็กหน้าอกสะบึ้มคนนั้นเป็นใครน่ะ? คนรู้จักของคุณเอลนี่เหรอ?"


        มิลที่กำลังเช็ดเลือดออกจากดาบเดินเข้าไปถามจูน (เลือดนั้นคือเลือดผมเอง...)


         จูน : "หือ? พูดถึงเรารึ? เราก็คือชู้รักของเรย์เนสยังไงล่ะ!"

         เฮ้ย!!...ยัยเปี๊ยกนี่มันพูดอะไรออกมาฟร๊ะ!!


         เลส : "ชู้รักบ้าบออะไร อย่ามาโกหกหน้าตายดีกว่า หล่อนก็แค่คนอาศัยบ้านเค้าไม่ใช่รึไง?"


         จูน : "ช่าย~ เหมือนกับเลสนั่นแหละ..."         

         มิลและคนอื่นๆ ในตึกถึงกับอึ้งกิมกี่


        "นะ...นี่! ไม่เห็นเคยได้ยินมาก่อนเลยนี่นา เรย์เนส


        "ก็นึกเธออยู่กับพี่สาวฝาแฝดและเอลนี่ซะอีก"


        "นี่พวเธอกำลังจะสร้างกิลด์ยังงั้นเหรอ!?"


        "หรือว่าเธอจะเปลี่ยนให้ทุกคนที่เธอรู้จักเป็นของเธอคนเดียว!?"


        มิล : "นี่ๆ คนไหนยะ! ที่มันบังอาจคิดแบบเดียวกับฉันน่ะ!"

        ทุกคนได้เดินมาล้อมวงตัวผมและรุมถามผม จนผมไม่รู้จะตอบให้ใครก่อน      


        เอมิเลีย : "เอ้าๆ ใครมีคำถามอะไร ขอให้ผ่านผู้จัดการอย่างฉันก่อนนะ..."

        เอมิเลียเดินเข้ามาบังตัวผมเอาไว้


        เรย์เนส : "เอมี่?"


        เอมิเลีย : "ท่านเรย์คะ...รีบหนีไปก่อนจะวุ่นวายมากกว่านี้เถอะค่ะ ตรงนี้ให้ฉันรับหน้าสื่อเอง"


        เรย์เนส : "อะ...เอมี่...ขอบใจมากนะ!"

        ผมรีบคว้ามือจูนและคุณเอลนี่หนีออกมาจากตึกสมาคม ส่วนเลสก็วิ่งตามหลังผมมาติดๆ ผมได้พาทั้งสามคนมาแอบอยู่ข้างในป่าข้างกำแพงเมือง และพร้อมใจกันนั่งพักเหนื่อย


        จูน : "ระ...รุ่นพี่เรย์เนส ลากตัวพวกเรามาที่ปลอดคนแบบนี้...คิดจะทำอะไรเหรอคะ?"

        อ้าว...ยังไม่เลิกเล่นอีก


        เลส : "เอ๋!?...อย่าบอกนะว่า คิดจะทำอย่างว่ากับพวกฉัน ถึงได้ลากตัวมาที่ปลอดคนแบบนี้?"

        ยัยแม่ชีผีก็เป็นไปอีกคน...


        เอลนี่ : "จะ...จริงเหรอคะ!? กล้าจังเลยนะคะ...รวดเดียวสามคนแบบนี้..."


        เรย์เนส : "ใครจะไปทำเล่า"


        ผวัะ! ผวัะ!

        ผมใช้สันมือสับเข้าไปที่กระบานของจูนและเลส


        เอลนี่ : "คุณเรย์นาร์ด ใช้กำลังรุนแรงแบบนั้นไม่ดีนะคะ"


        เรย์เนส : "ใครว่าล่ะ นี่เค้าเรียกว่า 'รักวัวให้ผูก รักลูกให้ตี' ต่างหาก"

        รู้จักคำเปรียบเทียบนี้มั้ยน้อ? คนพวกนี้


        จูน : "ช่างเถิดเอลนี่...การกระทำเยี่ยงนี้ สำหรับเราแล้วก็มิต่างอันใดกับการสัมผัสแบบแนบเนื้อ..."


        เลส : "ก็นะ ถือเป็นรูปแบบหนึ่งของการแสดงความรักล่ะนะ"


        เอลนี่ : "ความรัก...?"

        คุณเอลนี่หันหลังให้ผมพร้อมกับยกบั้นท้ายขึ้น


        เอลนี่ : "คุณเรย์นาร์ดคะ ช่วยตีดิฉันด้วยสิคะ!"


        เรย์เนส : "ไม่ได้นะครับ ก็คุณเอลนี่ไม่ได้ทำผิด จะให้ตีดื้อๆ แบบนั้นมันออกจะ..."


        จูน,เลส : "ทำแบบนี้ คิดจะตัดเอลนี่ออกจากกลุ่มรึไง! รีบทำตามที่เค้าขอเดี๋ยวนี้เลย (น้ำตาเธอเริ่มซึมออกแล้วนะ)"


        เอลนี่ : "ฮึก...ฮึก..."


        เรย์เนส : "เฮ้อ~"

        ผมถอนหายใจพร้อมกับสับกระบานของคุณเอลนี่เบาๆ


        เอลนี่ : "อือ...รู้สึกเหมือนมันต่างกันยังไงไม่รู้ค่ะ"

        คุณเอลนี่ยื่นมือมาลูบหัวตัวเองและดูเหมือนเธอจะบอกว่าผมสับกระบานเธอเบากว่าของเลสกับจูน


        เรย์เนส :"ขอโทษนะ แต่ขีดจำกัดของผมได้แค่นี้"


        เอลนี่ : "ทั้งที่ทำแบบนั้นกับเลสกับจูนได้แท้ๆ แต่กลับไม่ยอมทำกับฉันเหรอคะ?"

        ภาพในหัวของคุณเอลนี่มันทำให้ผมมองเห็นว่า ตัวผมกำลังจับเลสกับจูนแก้ผ้าพร้อมกับเอาแส้ตีไปที่ก้นของทั้งสองคน


        เรย์เนส : "อ่า...แบบว่า ผมค่อนข้างต่อต้านอะไรรูปแบบนั้นน่ะ(โกหก) ก็การใช้กำลังรุนแรงมันไมดีใช่มั้ยล่ะ?"

         ว่าแต่...ภาพอิเมจแบบนั้น มันก็ดูไม่เลว...


        เรย์เนส : "คุณเอลนี่เองก็เถอะ ถ้าผมมาบอกให้ตีตามสบายไม่ต้องเกรงใจ ก็คงจะทำไม่ได้เหมือนกันใช่มั้ยล่ะ?"


        เอลนี่ : "ทำไมจะทำไม่ได้คะ!?"


        เรย์เนส : "โอ๊ว~! งั้นลองทำให้ดูหน่อยเป็นไง? เอ้า!...ทำสิๆ"


        คุณเอลนี่เดินเข้ามากอดผม หน้าอกอันอวบอึ๋มได้กดเข้ามาที่หน้าอกของผม ซึ่งไม่อาจจะต่อกรได้เลย คัพC ยังไงก็สู้ คัพG ไม่ได้หรอก


        เอลนี่ : "หิหิหิ งั่ม..."

        คุณเอลนี่ยื่นหน้าเข้ามาใกล้หูแล้วงับหูผมเบา


        เรย์เนส : "อ๊ะ...เอ่อ ก็รู้สึกดีอยู่หรอกนะ แต่ปล่อยผมได้แล้วล่ะ..."


          เอลนี่ : "ไม่ค่ะ~"

        จูน : "เอลนี่ถึงจะเห็นท่าทางเป็นคนเรียบร้อย แต่แท้จริงกลับเป็นพวกขี้แกล้งกว่าทีคิดงั้นหรือนี่?"

          เลส : "ขี้แกล้งจนเหลือเชื่อเลยล่ะ..."

       เรย์เนส : "บอกให้หยุดไงครับ!!"
       ผมใช้สันมือสับกระบานคุณเอลนี่อย่างแรงแบบเดียวกับจูนและเลส แถมเธอยังทำหน้าตาถูกอกถูกใจอีกต่างหาก

       เรย์เนส : "ว่าแต่พวกเธอมาทำอะไรกันน่ะ วันนี้อาเจ๊ไม่มีแผนจะมารับเควสนี่นา"
       ผมหันหน้าไปถามจูน

       จูน : "ก็เห็นเรย์นาร์ดกินข้าวผัดนั่นแล้วคว้ามือเลสวิ่งออกไปจากบ้าน เลเน่ก็เลยบอกให้เราเอาข้าวกล่องธรรมดาๆ มาให้เจ้าน่ะสิ"

       เรย์เนส : "เอ๋? อาเจ๊บอกให้เอามาให้เหรอ แต่ฉันจำอะไรไม่เห็นจะได้เลย แต่ก็ขอบใจทั้งคุณเอลนี่ทั้งจูนเลยนะ"
       ผมยื่นมือไปรับข้าวกล่องจากมือของจูน

       จูน : "'งั้นกินด้วยกันตอนนี้เลยมั้ย?"

       เรย์เนส,เลส,เอลนี่ : "โอ๊ว!!"

       ผมแกะผ้าห่อและเปิดฝาข้าวกล่องออก ภาพที่ผมเห็นคือข้าวผัดสีเหลืองทองที่ส่องแสงประกายแวววับ มันช่างเหมือนกับว่าผมกำลังได้ขึ้นสวรรค์และมีนางฟ้ามาป้อนข้าวให้ ไม่เหมือนกับข้าวผัดสีแดงที่ดูเหมือนกำลังอยู่ในนรกแล้วก็มีมัจจุราชมาป้อนน้ำทองแดงให้

       เลส : "ท่านเรย์นาร์ด ดูท่าทางดี๊ด๊าจังเลยนะคะ"

       เรย์เนส : "ก็ข้าวกล่องของคุณเอลนี่อร่อยสุดๆ เลยนี่นา งั่ม งั่ม"

       เลส : "ฮึ่ม~! ท่านเอลนี่คะ ข้าวเย็นวันนี้ฉันจะทำเองค่ะ รับรองคราวนี้ต้องอร่อยจนทุกคนกินร่วงหกเลอะเทอะแน่นอนค่ะ!!"

       เอลนี่ : "เอ๋~~!!??"

       จูน : "(ที่จะร่วงคือชีวิตใช่มั้ย?)"

       เลส : "ไม่ขัดข้องใช่มั้ยคะ ท่านเรย์...อ้าว?"
       ช่วงที่เลสกำลังหันหน้ามาถาม ผมก็ไม่อยู่แล้วล่ะ

       ผมรีบวิ่งหนีจากสามคนนั้นเข้ามาหลบในซอกร้านค้าในเมือง และไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองวิ่งหนีพวกนั้นมาทำไม เพียงแค่ได้ยินคำพูดของเลสว่า 'จะทำข้าวย็นให้' ร่างกายของผมมันก็ขยับไปซะเอง

       มิล : "อ้าว? คุณเรย์เนส? ทำแอบทำอะไรอยู่ในซอกคนเดียวน่ะ? แล้วคนอื่นๆ ล่ะ"
       มิลเดินเข้ามาในซอกแล้วเห็นผมกำลังนั่งก้มหน้าและตัวสั่นอยู่คนเดียว

       เรย์เนส : "คะ...เค้าไม่อยากรู้รสน้ำทองแดงในปาก รึพ้นไฟออกมาจากปากอีกแล้วอ่า..."
       ผมครานไปเกาะของขามิลแล้วเงยหน้าตาที่กำลังร้องไห้ขึ้นไปมองหน้าเธอ จนเธอสะดุ้งโหยง

       มิล : "เอ่อ...ขอโทษนะ คุณเรย์เนส...คุณพูดอะไรฉันไม่เข้าใจเลย...(น้ำทองแดง?)"

       ผมจึงเริ่มเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อตอนเช้ามืดให้มิลฟังทุกอย่าง และดูเหมือนเธอจะพอเข้าใจขึ้นมาอยู่บ้าง

       มิล : "เข้าใจล่ะ คุณพี่เลสทำอาหารไม่เก่งสินะคะ?"

       เรย์เนส : "ฉันทนไม่ไหวแล้ว...ขืนไม่รีบหนีล่ะก็ ครั้งหน้ามีหวังฉันตายหยังเขียดจริงๆ แน่?"
       (ถ้าถูกคนที่มีสายเลือดมารแดงทำอะไรจนถึงตาย ก็จะตายจริงๆ นะจ๊ะ และจะไม่มีการตายแล้วกลับจุดเซฟแต่อย่างใด)

       มิล : "ว่าแต่ที่ว่าจะหนีน่ะ จะหนีไปไหนเหรอ?"

       เรย์เนส : "หือ? ก็ไปให้ไกลสุดหล้าฟ้าเขียวล่ะมั้ง?"

       มิล : "นะ...นี่ ถ้าไม่มีที่ไปจริงๆ คือว่า...จะมาหลบที่บ้านฉันเอามั้ย?"

       เรย์เนส : "เอ๋?"
       เฮ้ย...คนที่ไม่ถูกกับเราชวนไปที่บ้านด้วยว่ะ...

       มิล : "เอ่อ...ถ้าคุณเรย์เนสไม่รังเกียจนะ แต่ถ้าไม่เอาด้วยฉันก็ไม่ว่าหรอก"      
       กับดัก...ต้องเป็นกับดักแน่ๆ ยัยนี่จะหลอกเราเข้าบ้าน แล้วเอาเราเข้าไปในห้องทรมานแน่ๆ

       เรย์เนส : "ก็ดีใจหรอกนะที่เธอช่วย...แต่จะดีเหรอ? จะไม่ลำบากรึไง?"

       มิล : "มะ...ไม่ลำบากหรอกค่ะ! ฉันเห็นคุณเรย์เนสกำลังเดือดร้อน ก็เลยอยากช่วยแค่นั้นเอง..."
       อ้อ...สงสัยคงจะอยากตอบแทนพี่สาวของเราที่ช่วยเธอจากซอมบี้โนอา(จากบทที่ 8)เอาไว้ และมาทำกับเราแทนอย่างนั้นสินะ ยัยนี่ก็มีจิตใจที่คิดจะตอบแทนให้คนอื่นเป็นเหมือนกันแห๊ะ...

       เรย์เนส : "ขอบใจนะมิล ฝากตัวด้วย"
       ผมยื่นมือไปจับมือของเธอและดูเหมือนสีหน้าของเธอจะเริ่มแดงขึ้นเรื่อยๆ แล้วรีบปัดมือผมออกไปทันที

       มิล : "คะ...ค่ะ งั้นตามฉันมาเลยค่ะ..."
       ยัยนี่ซึนเดเระน่ารักใช่ได้เลยนี่หว่า...หุหุ
      
       ผมเดินตามมิลไปสักพักก็ได้มาถึงบ้านของเธอ ภาพที่ผมเห็นคือคฤหาสน์หลังใหญ่โตมโหฬารมากๆ และเคยได้ยินมาว่าตระกูลวาเลนไทน์เป็นเชื้อพระวงศ์ที่มีเชื้อสายเก่าแก่อยู่

       มิล : "ที่นี่แหละ บ้านฉัน"

       เรย์เนส : "คฤหาสน์ใหญ่ชะมัด ปกติแล้วเธอจะไปนอนค้างที่บ้านเอมี่ไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไมวันนี้ถึงได้..."


       มิล : "พรุ่งนี้ฉันลางานน่ะ เพราะตอนนี้คุณแม่กับพี่สาวไปทำธุระที่เมืองอื่น ฉันจึงจำเป็นต้องมาอยู่เฝ้าดูที่นี่หนึ่งวันน่ะ แต่เดี๋ยวค่อยเล่ารายละเอียดให้ฟัง เชิญเข้ามาข้างในก่อนค่ะ"   

       มิลเปิดประตูคฤหาสน์และตะโกนเสียงออกไปว่า 'กลับมาแล้ว' สักพักก็มีเมดคนหนึ่งเดินออกมาต้อนรับมิลกับผม แต่จะว่าไป...ยัยมิลเป็นคุณหนูหรอกเหรอเนี่ย?

       เมดสาว : "กลับมาแล้วหรือคะ คุณหนู"
       เมดตัวจริงโผล่ออกมาแว้ว~ ผมจ้องมองเธอที่กำลังโค้งตัวให้มิล แล้วสายตาของเมดสาวคนนั้นก็จ้องมองมาที่ผมทันที
   
       เมดสาว : "คุณหนูคะ ยัยผู้หญิงเกรียนที่ยืนอยู่ตรงนั้นมันอะไรกันคะ? ไปเก็บขยะสดกลับมาบ้านแบบนี้ ดิฉันไม่ปลื้มนะคะ"
       เมดสาวคนนั้นชี้หน้าแล้วด่าผมว่าเป็นขยะสดซะอย่างงั้น
      
       เปรี๊ยะ...เพล้ง!!
       ภาพในหัวของผมที่คิดเอาไว้ว่า เมดสาวทั้งหลายที่กำลังรอต้อนรับผู้เป็นาย และโค้งตัวพร้อมกับพูดว่า 'กลับมาแล้วเหรอคะ นายท่าน?' ได้แตกเพล้งออกมาจนไม่เหลือชิ้นดี


        มิล : "คุณลิเลียน่า คุณเรย์เนสเป็นเพื่อนของฉันนะ อย่าหาว่าเค้าเป็นขยะสดอะไรนั่นจะได้มั้ย ถึงจะแค่ล้อเล่นกันก็เถอะ"

        ลิเลียน่า : "ขอประทานอภัยที่เสียมารยาทค่ะ...ดิฉันแค่ตั้งใจจะให้บริการในแบบของตัวเองให้คุณหนูดีใจเท่านั้น ไม่นึกว่าจะเป็นการเสียมารยาทไปเสียได้"
        สุดยอด...ยัยมิลช่วยมารักษาหน้าเราเอาไว้ด้วย ต้องมองเธอใหม่แล้วสิ...

        มิล : "คุณเรย์เนส คนนี้คือคุณลิเลียน่า เป็นคนทำงานในคฤหาสน์ฉันเองค่ะ"
        มิลแนะนำเมดของบ้านเธอให้ผมรู้จักพร้อมกับจับกดหัวของเมดสาวคนนั้นโค้งตัวขอโทษผม

        ลิเลียน่า : "ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ท่านเรย์เนส ดิฉันมีนามว่า 'ลิเลีย' แต่ถ้าบังอาจมาเรียกชื่อนั้นพล่อยๆ ล่ะก็ระวังหัวกับตัวจะแยกบ้านกันนะคะ"

        เรย์เนส : "เห๊อะ! งั้นก็อย่าพูดแต่แรกสิ 'ลิเลีย' ฮ่ะ...ฮ่ะๆ"

        ฟ้าว~! ฉึบ!
        ลิเลียน่าพุ่งเข้ามาหาผมพร้อมกับเอามีดสั้นที่เก็บมีดตรงต้นขาที่อยู่ใต้กระโปรงออกมาจ่อที่คอหอยผม

        ลิเลียน่า : "เช่นนั้นก็สั่งเสียก่อนตายมาได้เลยค่ะ..."

        เรย์เนส : "ไม่ต้องจัดงานศพให้ฉัน ไม่ต้องจัดของเซ่นไหว้ด้วย คนเป็นไม่จำเป็นต้องมาลำบากลำบนทำอะไรเพื่อคนที่ตายไปแล้วหรอก ว่าแต่ลิเลียเนี่ยดูใกล้ๆ แล้วขนตายาวเหมือนกันนะเนี่ย"
        สายตาที่ดูเหมือนนักฆ่าก็ได้กลับมาเข้าโหมดสาวใช้ปกติพร้อมกับพับมีดแล้วเก็บเข้าไปที่เก็บมีดตรงต้นขาที่อยู่ใต้กระโปรง


        มิล : "ขอโทษนะคะ คุณเรย์เนส คุณลิเลียน่าแกชอบแกล้งคนแบบนี้ประจำแหละ"
   
        เรย์เนส : "อื่อ...แค่เห็นก็รู้แล้วล่ะ ถึงจะล้อเล่นกันไม่ค่อยขำไปหน่อยก็เหอะ ไม่เห็นปล่อยจิตสังหารออกมาเลยสักนิด"
        (เรย์นาร์ดกับเลเน่ มีดวงตาเทพที่สามารถมองออกว่าอีกฝ่ายจะโจมตีมายังไงและรู้ข้อมูลทุกอย่างของฝ่ายตรงข้ามได้ ผู้อ่านทุกคนคงไม่ลืมกันนะจ๊ะ)

        ลิเลียน่า : "ชอบสไตล์ 'ฉันจะฆ่าคุณ แล้วฆ่าตัวตายตาม!' มากกว่าหรือคะ?"
        ยัยนี่คงจะชอบดูหนังแนวกำลังภายในแน่ๆ

        เรย์เนส : "ม่ายเลย ฉันชอบสไตล์ 'ชอบจนอยากจะฆ่าให้ตายเลย' ซะมากกว่า"

        ลิเลียน่า : "สมกับเป็นนักผจญภัยฝึกหัดที่จัดการแฟนธ่อมเกิลด์ได้เพียงแค่เลเวล 1 จริงๆ น่าชื่นชมมากค่ะ จากนี้ไปเชิญเรียกดิฉันว่านังหมูตัวเมียได้ตามสบายค่ะ"
        
       ลิเลียยกกระโปรงขึ้นมาเล็กน้อยพร้อมกับโค้งตัวให้ (สไตล์ของสาวเมดในแบบปัจจุบัน)

       เรย์เนส : "งั้นขอรบกวนหน่อยนะ มิล..."

       มิล : "อื้ม เข้ามาเลย ฉันจะนำทางให้เอง"

       ผมกับมิลไม่ได้ฟังที่ลิเลียน่าพูดเลยซักนิด แล้วผมก็เดินตามมิลเข้าไปข้างในห้องรับแขก

       ลิเลียน่า : "ทั้งสองท่านเมินดิฉันเฉยเลยเหรอคะ!?"

       พระอาทิตย์ใกล้จะตกดินแล้ว อีกไม่นานร่างของผมก็จะกลับมาเป็นผู้ชายแน่นอน แต่ไม่ต้องเป็นห่วงไป เพราะข้าวผัดของเลสที่ผมกินเข้าไปนั้นมีส่วนผสมของซอสพริกที่อภิมหาเผ็ดโดยการเอาไปอาบแสงแดดเป็นเวลา 700 ปี ความร้อนที่เหมือนดั่งกับดวงอาทิตย์มันยังคงอยู่ ต่อให้อยู่ในเวลากลางคืนก็ไม่ต้องห่วงว่าจะกลับคืนร่างผู้ชายให้ทั้งสองคนเห็นแน่นอน

       ลิเลียน่า : "ว่าแต่น่าตกใจจริงๆ นะคะ คุณหนู ถึงกับอาศัยจังหวะตอนที่นายหญิงกับคุณหนูใหญ่ออกไปข้างนอก แล้วพาผู้หญิงหน้าหล่อมาคฤหาสน์แบบนี้ นับว่าเป็นการกระทำทีกล้าหาญชาญชัยมากค่ะ คงจะอดกลั้นความซิงมาเป็นเวลาหลายร้อยปีไม่ไหวสินะคะ ต้องการจะยืมยาปลุกเพื่อเพิ่มความแน่นอนว่าจะจับได้อยู่หมัดไหมคะ?"

       เรย์เนส,มิล  : "พรวด...! แค่ก แค่ก แค่ก"
       ผมกับมิลที่กำลังดื่มน้ำชาต่างก็พร้อมใจพ่นออกมาพร้อมกัน เพราะถูกถามอะไรที่ชวนคิดลึกแบบนั้น...

       มิล : "ไมใช่นะ! ฉันไม่ได้ชวนคุณเรย์เนสมาคฤหาสน์เพื่อทำแบบนั้นซะหน่อย! ขอร้องล่ะ...เลิกพูดอะไรแปลกๆ จะได้มั้ย! เดี๋ยวคุณเรย์เนสก็เข้าใจผิดกันพอดี!"

       เรย์เนส : "จะดีเหรอ? มารบกวนตอนที่แม่กับพี่สาวไม่อยู่เนี่ย ถ้าลำบากใจฉันกลับก็ได้นะ"
      
       มิล : "ไม่เป็นไรๆ ที่สำคัญคนอื่นไม่อยู่บ้านกันหมดแบบนี้ บอกตรงๆ รู้สึกไม่สบายใจอยู่นิดหน่อยเหมือนกันแหละ เพราะงั้นถ้าคุณเรย์เนสยอมอยู่ด้วยล่ะก็ ฉันจะดีใจมากเลย..."
        
       ยัยมิลตอนอยู่ในบ้านกับนอกบ้านมันดูเหมือนเป็นคนละคนกันเลย ชักเริ่มน่าสนใจขึ้นมาแล้วสิ

       เรย์เนส : "เฮ้ ยัยเมด...เค้าว่าไม่สบายใจแน่ะ ได้ยินมั้ย?"

       ลิเลียน่า : "แหมๆ~ น่าเศร้าจริงๆ เลยนะคะ ทั้งที่ดิฉันอยู่ด้วยแท้ๆ"

       เรย์เนส : "ไม่ใช่เพราะว่าหล่อนอยู่ด้วยหรอกเหรอ?"

       ลิเลียน่า : "ก็ไม่ปฎิเสธหรอกนะคะ...ว่าแต่คุณหนูคะ ดิฉันหิวข้าวแล้วค่ะ..."
   
       มิล : "อื้ม! จะทำข้าวเย็นให้เดี๋ยวนี้ล่ะ รออยู่นี่กับคุณเรย์เนสนะ"
       มิลลุกจากเก้าอี้แล้วเดินตรงเข้าไปในห้องครัว (เฮ่ย...อะไรอ่า...?)

       เรย์เนส : "นี่เธอ เป็นเมดไม่ใช่เหรอ? แค่ทำกับข้าวแค่นี้ไปช่วยเค้าหน่อยไม่ได้รึไง (เมดบ้าอะไรใช้เจ้านายไปทำกับข้าว)"

        ลิเลียน่า : "ปกติ...ดิฉันก็โดนใช้งานเป็นวัวเป็นควายอยู่แล้วค่ะ แค่ขออู้เวลาที่นายหญิงกับคุณหนูใหญ่ไม่อยู่บ้านแค่นี้ จะเป็นอะไรไปคะ...? (ขอพักหน่อยน่า...)"

         ในโลกนี้ก็มีเมดบางคนที่ไม่ยอมฟังคำสั่งเจ้านายไปซะทุกอย่างอยู่ด้วยแห๊ะ...

       ลิเลียน่า : "ว่าแต่...ท่านเรย์เนสคะ ที่เมืองหลวงของโลกใบนี้มีธรรมเนียมว่า เวลาไปรบกวนบ้านใคร ถ้าเค้าเสิร์ฟของว่างสำหรับรับประทานกับชามาให้ ก็เท่ากับเป็นการไล่ทางอ้อมให้รีบๆ ไสหัวกลับไปซะ รู้บ้างมั้ยคะ?"

       เรย์เนส : "หืม? ก็เพิ่งจะรู้นี่แหละ (ก็มาจากโลกอื่นนี่นะ)"

       ลิเลียน่า : "ท่านเรย์เนส...จะรับของว่างสำหรับทานกับชามั้ยคะ?"
       สายตาของลิเลียน่าเริ่มเข้าโหมดนักฆ่าอีกครั้ง...

       เรย์เนส : "ของว่างช่างมันเหอะ ช่วยเติมชาให้หน่อยสิ แบบว่ามันอร่อยดี..."

       ก๊อง...! [เล่นมุกไล่คนออกจากบ้านไม่ได้ผล]
       ลิเลียน่า : "ไม่หวั่นใจเลยเหรอเนี้ย!?"

       เรย์เนส : "อ๊ะ! ลิเลีย...ช่วยใส่ตะขอชุดชั้นในให้ฉันหน่อยสิ มือฉันเอื้อมใส่ไม่ถึง"

       ลิเลียน่า : "ช่างไร้ยางอายอะไรอย่างนี้!? ท่านเรย์เนสคะ...ท่านเป็นใครกันแน่คะ?"

       เรย์เนส : "ก็แค่สาวหน้าหล่อที่แกล้งถอดตะขอชุดชั้นในออกแล้วขอให้เธอมาช่วยใส่คืนให้ไง"
       ผมพูดกวนๆ ออกไปแต่ดูเหมือนยัยเมดจะไม่เล่นมุกนี้ด้วย แถมยังทำตาดุใส่ผมอีกต่างหาก

       เรย์เนส : "อะไร...? รึเอาเป็นเทพบุตรในนิยายรักๆ ดีกว่างั้นเหรอ?"

       ลิเลียน่า : "ยอมหยวนให้เป็นสาวหล่อไร้ยางอายหรือเทพบุตรนิยายรักก็ได้ค่ะ แต่ว่า...คนที่ยังนิ่งอยู่ได้ โดยที่สีหน้าไม่ปลี่ยนทั้งๆ ที่โดนมีดจ่อคออยูน่ะ ยังไงก็ไม่ใช้คนธรรมดาแน่ ตกลงท่านเป็นอะไรกับคุณหนูกันแน่คะ?"


       "แค่เพื่อนธรรมดาๆ จริงรึเปล่าค่ะ?"
        เอาแล้วๆ ยัยเมดเข้าสู่โหมดนักฆ่าเต็มอัตราพร้อมกับค่อยๆ หยิบมีดออกมาจากใต้กระโปรง

       เรย์เนส : "ก็เพื่อนธรรมดาๆ น่ะสิ ดูสิ...การ์ดนักผจญภัยของฉันมีชื่อของมิลอยู่และเอมิเลียที่เป็นหัวหน้าของมิล ก็อยู่ในบันทึกรายชื่อเพื่อนของฉันเหมือนกันนะ"

       ผมยื่นการ์ดออกไปให้ลิเลียน่าดู เธอเห็นชื่อของเอมิเลียอยู่ในนั้นแล้วค่อยๆ เก็บมีดเข้าไปคืนพร้อมกับสีหน้าโหมดสาวใช้ตามเดิม

        ลิเลียน่า : "งั้นหรือคะ..."

        เรย์เนส : "อ่า..."

        ลิเลียน่า : "ถ้าเช่นนั้น จะกรุณารับดิฉันเข้าไปเป็นเพื่อนของท่านเรย์เนสอีกคนจะได้มั้ยคะ?"
        ยัยเมดหยิบการ์ดนักผจญภัยขึ้นมาแล้วเอามายื่นให้กับผม

        เรย์เนส : "นี่ๆ...คุยเรื่องอื่นอยู่แหมบๆ ไหงมาออกเรื่องนี้ได้ล่ะ แต่ก็เอาเหอะ..."

        มิล : "ทั้งสองคน ข้าวเย็นเสร็จแล้วน้า..."


        ช่วงเวลากลางคืนก็ได้มาถึง ดูเหมือนซอสพริกสูตรนรกของเลสจะช่วยให้ผมยังคงอยู่ร่างผู้หญิงได้ในเวลากลางคืนได้จริงๆ สุดท้ายผมก็ได้อาบน้ำในร่างผู้หญิงจนได้ แต่ปิดตาอาบนะ... (เชื่อตายล่ะ)

        เรย์เนส : "ฟู่~! กินข้าวเสร็จแล้วต่อด้วยการอาบน้ร้อนแล้ว มันดีจริงๆ เลยน้า เหมือนตอนอยู่ที่โลกเก่าไม่มีผิด"
        ผมรีบทิ้งตัวลงไปในฟูกที่นอนในห้องที่ลิเลียน่าเตรียมไว้ให้ และผมก็นอนแพร่เต็มที่

        ฮัดชิ๊ว~!
        แย่ล่ะสิ...ร่างกายที่ยังร้อนอยู่ จู่ๆ ก็ไปทำให้มันเย็นกระทันหันแบบนี้ไข้มันก็ขึ้นน่ะสิ ที่โลกนี่มีทิชชู่มั้ยหว่า?

        ลิเลียน่า : "เชิญค่ะ (ร่าเริงดีจังเลยนะ)"  
        ลิเลียน่ายื่นผ้าเช็ดหน้ามาให้

        เรย์เนส : "อ่า...ขอบใจมาก เอ่อ...แล้วหล่อนมาอยู่นี่ได้ไง? (เข้ามาจากทางไหนน่ะ)"

        ลิเลียน่า : "เรื่องนั้นช่างมันเถอะค่ะ ว่าแต่ท่านเรย์เนสคะ ขณะนี้คุณหนูกำลังอาบน้ำอยู่ค่ะ"

        เรย์เนส : "หือ? งั้นเหรอ"        
      
        ลิเลียน่า : "ค่ะ คุณหนูของดิฉันเชื่อใจคุณเรย์เนสมากเลยนะคะ ถึงได้กล้าคลายความระวังตัว เปลื้องผ้าจนไม่มีอาวุธติดกายเลยซักชิ้น ทั้งๆ ที่มีคนนอกมาอยู่ใต้ชายคาเดียวกันแบบนี้ ถึงจะอยู่กันคนละห้องก็เถอะ พูดง่ายๆ ก็คือขณะนี้คุณหนูกำลังเปลือยกายโชว์ทั้งเนินอกอวบอิ่ม ทั้งเอวคอดกิ่ว ทั้งบั้นท้ายอวบอัด อยู่ในห้องอาบน้ำนั้นแหละค่ะ อนึ่ง...คุณหนูได้ไปซื้อชุดชั้นในของพวกคุณ และไปวัดขนาดมาแล้ว ขนาดหน้าอกคือ คัพ E เลยนะคะขอบอก..."

        เรย์เนส : "เลิกสาธยายซะทีได้มั้ย มันเห็นภาพหมดแล้ว (ใหญ่กว่าของเราอีก)"

        ลิเลียน่า : "ดังนั้น จึงใคร่ขอความกรุณาจากท่านเรย์เนส อย่าได้ทรยศต่อความเชื่อใจของคุณหนูเป็นอันขาด หากท่านเรย์เนสทำลายความเชื่อใจของคุณหนู แล้วไปแอบดูถึงห้องอาบน้ำหรือถึงขั้นย่องตอดเข้าห้องนอนของคุณหนูล่ะก็..."

       "คงจะรู้นะคะ...ว่าจะเกิดอะไรขึ้น..."
ยัยเมดเปลี่ยนโหมดนักฆ่าแล้ว ตกลงยัยนี่จะมาบอกให้เรารู้ทำไมวะนี่

        เรย์เนส : "อะ...เออน่า"

        ลิเลียน่า : "เช่นนั้น ดิฉันขอมอบสิ่งนี้ให้เป็นการแลกเปลี่ยนค่ะ"
        ลิเลยน่ายื่นก้อนผ้าสีชมพูและมีรวดรายรูปดอกไม้มาให้ผม

        เรย์เนส : "นี่คือ...?"
        ผมค่อยๆ ลื้อมันออกมาแล้วสิ่งที่ผมกำลังถือคือ...

        ลิเลียน่า : "ชุดชั้นในของคุณหนูค่ะ"

        ตึก ตึก ตึก แกร๊ก!
        ช่วงที่ผมกำลังดูชุดชั้นในก็มีเสียงฝีเท้าของคนกำลังวิ่งใกล้ แล้วเป็นประตูพุ่งพรวดเข้ามา

        มิล : "มะ ไม่ได้นะคุณเรย์เนส เอาคืนมาเลยนะ!"
      
        ลิเลียน่า : "คุณหนูคะ...ใช่ว่าขนาดใหญ่แล้วจะดีเสมอไปนะคะ กรุณาจำใส่ใจไวด้วยค่ะ นั้นน่ะ...ถือว่าเป็นศัตรูของผู้หญิงทุกคนในโลกนี้เลยนะคะ"
        
        มิล : "เลิกทำบ้าๆ แบบนั้นต่อหน้าคุณเรย์เนสซะทีเถอะ...ขอร้องล่ะ"

          ฝุ่บ...ตึก...

        มิล : "คุณเรย์เนส?"
        มิลกับลิเลียน่าหันมามองก็ได้เห็นผมนอนอยู่บนฟูกพร้อมทำสีหน้าเหมือนคนเป็นไข้ ทั้งสองคนเรียกชื่อผมเพื่อให้ได้สติกลับมา แต่ดูเหมือนภาพมันกำลังมืดลงๆ แล้วผมก็หลับไป

        1 ชั่วโมงต่อมา...

        มิล : "36.1 องศาเลยเหรอ ไข้สูงเหมือนกันนะเนี่ย"

        ลิเลียน่า : "ผิดคาดเลยนะคะ ไม่นึกว่ากระทั่งท่านเรย์เนสก็เป็นหวัดกับเขาได้เหมือนกัน"

        เรย์เนส : "เพราะนอนไม่พอกับไอ้โน่นไอ้นี่ อีกหลายเรื่องนั่นล่ะ... แถมยังเจอข้าวผัด...แค่ก แค่ก"

        ลิเลียน่า : "ไม่ต้องฝืนพูดออกมาก็ได้ค่ะ"

        มิล : "ฉันขอออกไปข้างนอกหน่อยนะ ที่กองอัศวินเรียกตัวฉันไปเอาของที่นั้น พักผ่อนให้สบายนะ เดี๋ยวฉันจะส่งกระซิบข้อความไปหาคนที่บ้านให้"

       เรย์เนส : "เหรอ? งะ...งั้นฉันขอตัวกลับก่อนดี...แค่ก แค่ก"

       ลิเลียน่า : "เลิกฝืนตัวเองแล้วยอมรับความปราถนาของคุณหนูจะได้มั้ยคะ!"
       ลิเลียน่าจับหัวผมกดลงไปในหมอน

       เรย์เนส : "อื้อ...อื๊อ~! (หายใจไม่ออก)"

       ลิเลียน่า : "ดิฉันจะอยู่เฝ้าไข้ให้ เพราะงั้นไม่ต้องห่วงค่ะ ท่านเรย์เนสแค่คิดเรื่องฟื้นกำลังให้ได้โดยเร็วก็พอแล้วค่ะ"

       มิล : "ใช่แล้วล่ะ คุณลิเลียน่าจะอยู่เฝ้าไข้ให้ เพราะงั้นไม่ต้องกังวลนะ"

       เรย์เนส : "(นั้นล่ะที่ฉันกังวลมากที่สุดล่ะ)"
       สติของผมเริ่มเลือนลางอีกครั้งเพราะโดนลิเลียน่ากดหน้าใส่หมอนอยู่ และผมก็หลับไปอีกครั้ง

       พี่จ๋า พี่จ๋าตื่นได้แล้ว...
       ผมฝันเห็นภาพของน้องสาวผมกำลังเรียกให้ตื่น และค่อยๆ ยื่นหน้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ

       เรย์เนส : "คารินเหรอ?"

        ลิเลียน่า : "ไม่ใช่ค่ะ เมดต่างหาก"
        ภาพที่ผมนึกคิดว่าเป็นคาริน ดันมาเป็นยัยเมดนักฆ่าซะนี่

        เรย์เนส : "เย๊ย~!!!"
        ผมสะดุ้งโหยงและยกตัวขึ้นมา

        ลิเลียน่า : "ท่านเรย์เนส นี่ไม่ใช่เวลาจะมัวตกใจนะคะ สถานการณ์ฉุกเฉินค่ะ"

        เรย์เนส : "ตัวเองทำให้เค้าตกใจเองยังมีหน้ามาพูด ว่าแต่...สถานการณ์ฉุกเฉินเหรอ มอนสเตอร์บุกเมืองรึยังไง?"

        ลิเลียน่า : "จะละเมอก็เอาไว้นอนก่อนค่อยละเมอเถอะค่ะ มีปีศาจบุกเข้ามาที่นี่ค่ะ"
        สีหน้าของลิเลียน่าดูเหมือนจะไม่ได้โกหก เธอเข้าสู่โหมดนักฆ่าและเตรียมจะออกไปฆ่าเต็มทนแล้ว แต่มาติดที่ต้องมาดูแลผม

          เรย์เนส : "อะไรนะ? ปีศาจงั้นเหรอ!?"
        ผมเริ่มนึกภาพขึ้นมาในหัวว่า ปีศาจนั้นจะต้องเป็นพวก 'ฟรานเดิ้ลกับลิกซ์' แน่ๆ

        ลิเลียน่า : "ท่านเรย์เนสเคยไปพบกับท่าน 'โนอา*' มาแล้วสินะคะ"
        (*ซอมบี้โนอา จากบทที่ 8)

        เรย์เนส : "อ่า...พี่สาวของฉันเป็นคนฆ่าเค้าเอง มิลเค้าเล่าให้เธอฟังแล้วเหรอ?"

        ลิเลียน่า : "ค่ะ!...ถ้าจะให้เพิ่มเติมล่ะก็ ตระกูลวาเลนไทน์ ถือเป็นตระกูลอัศวินศักดิ์สิทธิ์ระดับสูง ในหมู่อัศวินศักดิ์สิทธิ์ด้วยกัน เรียกง่ายๆ คือเป็นชั้นแนวหน้าของวงการนั่นแหละค่ะ"

        เรย์เนส : "งั้นเหรอ? ถึงว่าได้เป็นทัพแนวหน้าแล้วโดนฆ่าตายไปก่อนเพือน"

        ลิเลียน่า : "ก็นั้นแหละค่ะ เพราะตระกูลวาเลนไทน์เป็นอัศวินศักดิ์สิทธิ์(ครูเซเดอร์) จึงสร้างความแค้นไว้กับพวกปีศาจจำนวนมาก รวมถึงพวกปีศาจจากบ้านมารแดง เพื่อป้องกันปีศาจเหล่านั้น รอบคฤหาสน์จึงมีรูปปั้นท่านเอเลน่า ยืนล้อมรอบเอาไว้ทั้งสี่ทิศป้องกันปีศาจไว้ก็จริง แต่ดูเหมือนว่า...จะมีปีศาจถึง 3 ตนเล็ดลอดเข้ามาในอาณาเขนคฤหาสน์ได้ และหนึ่งในนั้นมีพลังของเทพธิดารวมอยู่ในนั้นด้วยค่ะ"

        เรย์เนส : "เอ๋? 3ตน? หนึ่งในนั้นมีพลังของเทพธิดา?"

        "สวัสดีค่า"
        ประตูหน้าของคฤหาสน์ได้ถูกเปิดและมีเด็กสาวสวมชุดซิสเตอร์สีดำ เด็กสาวตัวเล็กแต่หน้าอกสะบึ้ม และเด็กสาวผมสีขาวพร้อมกับมีหูแมวอยู่บนหัว เดินเข้ามาข้างในคฤหาสน์

        คาริน,จูน : "พวกเรามาขอรับ(พี่จ๋า)เรย์นาร์ด กลับบ้านค่า!!"

        เลส : "คฤหาสน์ตระกูลวาเลนไทน์ใหญ่เหมือนกันแฮะ แต่การป้องกันละหลวมไปหน่อยนะ..."

       ยิ่งกว่านั้น ยังมีองค์หญิงแวมไพร์แห่งบ้านมารแดง อยู่ในกลุ่มพวกนั้นด้วย...!






——————— To Be Continued ———————




[ThaiZeed Master]


Halloween 2014 Sinon  Christmas ! 2014 Happy new year 2015 Saitama Inori วันแม่ 2559

  • โมเอะ: 3444
  • Money: 5569
  • Tz: 3444
  • Posts: 227
  • Donate: 0 THB
  • Joined: 13-10-2013
พลังน้ำใจ: 4
โพสต์เมื่อ 8-3-2016 11:19:26 |แสดงโพสต์ทั้งหมด
ขอบคุณครับ


ปิด

ประกาศจาก Admin

ช่วยบริจาคค่า VPS หน่อยจ้า
ช่วยบริจาคค่า VPS หน่อยจ้า
ช่วยหน่อยเนอะ ไม่ได้บังคับนะเออ เเต่สักหน่อยก๊ยังดี ^^

ดู »

ThaiZeed

GMT+7, 17-11-2018 05:13 , Processed in 0.059662 second(s), 19 queries , Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2012  Template BY: GDC & 2th