เมนูเพิ่มเติม
เข้าชม: 687|ตอบกลับ: 1

[Prince Member]


Saitama Inori วันแม่ 2559

  • โมเอะ: 1288
  • Money: 1998
  • Tz: 1297
  • Posts: 321
  • Donate: 0 THB
  • Joined: 14-11-2015
พลังน้ำใจ: 4558
   Pet:
Rachel Alucard
อะไรเหรอ?

โพสต์เมื่อ 3-3-2016 03:27:19 |แสดงโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Eifer เมื่อ 3-3-2016 11:46









The Last Man in the World!? ผมคือผู้ชายในโลกคนสุดท้าย!?


บทที่ 8 : บุกคฤหาสน์ซอมบี้








        ที่ว่าไม่เอาเนี้ย...หมายความว่าไง?

        ลิกซ์ : เห็นแล้วก็น่าจะรู้นี่ แบบนั้นน่ะใช้มันการไม่ได้หรอก


        ฟิวเลียร์ : แต่จะปล่อยไว้แบบนั้นก็ไม่ได้ใช่มั้ยล่ะ ถึงจะเสียหายบ้าง ก็ไม่เห็นจะเป็นไรเลย ในฐานะของข้ารับใช้ผู้ซื่อสัตย์ของท่านพ่อ ก็นับว่าเหมาะดีที่สุดแล้วนี่นา


       เพราะยังไง เด็กคนนั้นก็เป็นครอบครัวเดียวกันกับพวกเรานะ

       หลังจากเหตุการณ์ที่วิหารเอเลน่า คุณเอลนี่ได้ชวนผมไปรับเควสที่ตึกสมาคมนักผจญภัยเพื่อหาเงิน เพราะบ้านเราตอนนี้แทบจะไม่มีอะไรเหลือแล้ว แต่ก็หาเควสที่ถูกใจไม่ได้เลยนี่สิ มีแต่เควสระดับสูงๆ ทั้งนั้น เอมิเลียกับมิลได้ชวนพวกผมเข้าปาร์ตี้ด้วย ของรางวัลจากเควสก็แบ่งให้ครึ่งหนึ่ง ผมตอบตกลงและเดินตามทั้งสองคนไปเพื่อจะไปทำเควสนั้นทันที



       เรย์เนส : หืม~ ที่นี่...


       เอลนี่ : มีบอสจากปราสาทมารแดงมาแอบอยู่เหรอคะ?


       เอมิเลีย : ใช่แล้วค้า เควสของพวกเราก็คือบุกคฤหาสน์ซอมบี้!!


       เรย์เนส,เอลนี่ : แล้วทำไมไม่รีบบอกพวกเราตอนอยู่ที่เมืองล่ะ!

       ผมกับคุณเอลนี่ยืนมองคฤหาสน์ที่ดูน่าสยดสยองอยู่หน้าประตูและพยายามจะวิ่งกลับไปที่เมืองแต่ก็ถูกเอมิเลียดึงแขนเอาไว้


       เอมิเลีย : ก็เค้าลือกันว่า ถ้าเข้าไปแล้วจะออกมาไม่ได้อีก ก็เลยเปลี่ยวใจอ่าค่ะ

ยัยพาราดินเป๋อทำหน้าตาน่าสงสารใส่พวกผม แถมยังมีเอฟเฟคส่องประกายให้ดูน่าสงสารมากยิ่งขึ้นเข้าไปอีก


       มิล : ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ หัวหน้าเค้าส่งข้อความกระซิบไปขอคนมาช่วยแล้ว แต่ก็ไม่มีใครกล้ามาเลย ถึงคราวคับขันถ้ามีคุณเรย์เนสอยู่ด้วย พี่สาวของคุณก็คงจะไม่ปล่อยทิ้งไว้ใช่มั้ยล่ะ?

       หนอย...ยัยนี่มันน่าจับไปข่มขืนชะมัด...

        เอมิเลีย : เอ้านี่ทั้งสองคนก็รีบแต่งตัวให้เป็นผู้ชายสิคะ...

        เอมิเลียแกะถุงเสื้อออกมา แล้วโยนชุดเกราะของผู้ชายมาให้ผมและคุณเอลนี่


        เอลนี่ : เอ๊ะ? ทำไมล่ะคะ?


        มิล : ที่นี่มีบอสอยู่สองตัวน่ะ และบอสตัวที่ประจำอยู่ที่นี่ชอบผู้ชายมาก ถ้าพวกเราแต่งเป็นผู้ชาย มอนสเตอร์ที่อยู่ข้างในจะไม่จู่โจมพวกเรา


        เรย์เนส : ที่นี่เป็นคฤหาสน์วิจัยเหรอ?


        เอมิเลีย : บ้านของสมาชิกหน่วยวิจัยที่เสียชีวิตไปแล้วน่ะค่ะ


        มิล : สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์ของเมืองหลวง แผนกนิติหน่วยวิทยาศาสตร์ที่ศูนย์ แผนกที่ดูแลเรื่องมอนสเตอร์บางชนิดที่เปิดเผยสู่สาธารณะชนไม่ได้ อย่างพวกเราคือหน่วยวิจัยมอนสเตอร์ แล้วก็ยังมีหลากหลายหน่วย อย่างหน่วยวิจัยเครื่องจักรกับหน่วยเคมี แต่เรียกรวมกันว่าหน่วยศูนย์


       เรย์เนส : ขอบคุณที่อธิบาย (ไม่รู้เรื่องเลยว่ะ)


       เอมิเลีย : ก็เหมือนกับที่รวมตัวของพวกบอสที่อยู่เบื้องหลังไงคะ อย่างผีคุณยายจอมบ่นจะอยู่ที่ชั้นในสุดของท่อระบายน้ำใต้เมืองแอนซาลนิส แต่บอสของที่นี่ชื่อว่า 'แฟรงกี้' ดูเหมือนจะกำลังวิจัยเรื่องการคืนชีพสิ่งมีชีวิตเพศผู้อยู่

       เอมิเลียเปิดประตูทางเข้า ก็ทำให้ผมกับคุณเอลนี่ถึงกับขนัวลุก เพราะพวกที่อยู่ข้างในนั้นเป็นซอมบี้ทั้งนั้น แถมยังเป็นซากศพของผู้ชายที่ตายไปแล้วเมื่อหลายร้อยปีก่อนด้วย

         เอลนี่ : กลิ่นเหม็นแรงขนาดนี้ ฉันทนอยู่ต่อไปมากกว่านี้คงไม่ได้หรอกค่ะ

         คุณเอลนี่วิ่งมากอดหลังผมและเอาหน้ามากดทับที่กลางแผ่นหลังผมอย่างแน่น


         เรย์เนส : ต้องรีบหาบอสจากปราสาทมารแดงก่อนจะไปเจอบอสของที่นี่แล้ว!


         เอมิเลีย : ไม่ต้องรีบก็ได้ค่ะ ดูเหมือนเจ้าพวกนี้จะไม่เป็นพิษเป็นภัยกับผู้ชาย หาซอมบี้ที่เป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ เหมือนท่านพี่เลส จากข้างในสุดทีนะคะ

         เอมิเลียตะโกนเสียงมาทางผม ส่วนตัวเจ้าหล่อนไปแอบอยู่ในกล่องไม้ที่อยู่มุมกำแพงคฤหาสน์


         เรย์เนส : แล้วทำไมหล่อนถึงไปแอบอยู่ในนั้นเล่า!!


         มิล : ชิ! เหม็นเน่าชะมัด! โอ้ย~!!

        มิลที่กำลังเดินตามหาซอมบี้เด็กผู้หญิงก็ได้ไปเดินชนกับซอมบี้ตัวหนึ่ง เธอหันไปมองหน้าก็ถึงกับยืนนิ่งไม่ขยับไปไหน


        เรย์เนส : อะไรกันน่ะ ซอมบี้ตัวนั้น? ทำไมดูเหมือนคนปกติไม่เหมือนซอมบี้ตัวอื่นๆ


        เอลนี่ : นั้นมันพี่ชายของคุณมิลนี่นา!?


        มิล : ทะ...ท่านพี่...

      

        เอมิเลีย : (แย่ล่ะสิ ไม่รู้มาก่อนเลยว่าที่นี่จะเก็บร่างของเค้าไว้ที่นี่ คงต้องกำจัดทิ้งอย่างเดียว แต่ถ้าทำอย่างนั้น มิลก็จะกลายเป็นตัวขัดขวาง รู้งี้ชวนคุณเลเน่มาซะยังดีกว่า)


         เจอของที่ต้องการหรือยังเอ่ย?

        สาวแว่นผมสั้นและสวมเสือกาวล์ เดินออกมาจากคฤหาสน์ ทุกคนรีบหันหน้าไปมองพร้อมกันแล้วชักอาวุธขึ้นมาเตรียมที่จะสู้


         เรย์เนส : นั้นคือ 'แฟรงกี้' งั้นเหรอ?

        ผมหันไปถามเอมิเลียที่ยืนอยู่ข้างๆ แล้วเธอก็พยักหน้าให้ผม


        แฟรงกี้ : ยินดีต้อนรับเหล่าชายหนุ่มทั้งสี่นาย นี่มาดับเบิ้ลเดทกันหรือไงจ๊ะ?


        เรย์เนส : ยัยนี่เชื่อว่าพวกเราเป็นผู้ชายด้วย ทั้งๆ ที่โลกนี้ไม่มีสิ่งมีชีวิตเพศผู้ไปนานแล้วนี่นา


        เอลนี่ : ดูเหมือนเธอจะไม่เชื่อเรื่องพลังคำสาปของมารแดงน่ะค่ะ

        คุณเอลนี่กระซิบที่ข้างหูผม มิลเดินตรงเข้าไปหาแฟรงกี้และชี้นิ้วไปที่ซอมบี้ตัวที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ


        มิล : คนนี้ใช่พี่โนอารึเปล่า?


        แฟรงกี้ : ใครกันนะ...รอเดี๋ยวนะ กำลังจะเช็คดู อืม...เจ้าหมอนั่นเป็นฝ่ายรับหรือรุกเน้อ~

      

        เรย์เนส : แยกให้ละเอียดอีกนิดเถ๊อะ!


        เอมิเลีย : ชื่อของเค้าคือ แม่ทัพใหญ่แห่งกองอัศวินแอนซาลนิส 'โนอา วาเลนไทน์'


        แฟรงกี้ : อ๋อ~! ร่างบริจาคที่ได้มาจากหน่วยวิจัยเมืองอื่นเมื่อ 300 ปีก่อน ตายตอนอายุ 27 ปี ความสามารถในการเรียนรู้และสมรรถภาพร่างกายสูงทั้งคู่ แต่ดูเหมือนภูมิคุ้มกันจะต่ำ ตายเพราะบาดแผลที่ตาเกิดเป็นบาดทะยัก ความสามารถในการสืบพันธุ์ก็ไม่มี(เป็นหมัน) สกิลในการต่อสู้ก็หาไม่พบ เป็นผู้ชายที่ไม่รู้จะเกิดมาทำไมอย่างสมบูรณ์แบบเลยล่ะ


         ช่วงที่แฟรงกี้กำลังอธิบาย มิลได้ยื่นมือไปแตะที่แก้มของซอมบี้โนอา

         มิล : จับ...จับไปซะแล้วสิ หวา~!


         เรย์เนส : โธ่เอ๊ย~! เห็นแล้วหมั่นไส้ว่ะ!


         แฟรงกี้ : พวกนายไม่ได้ฟังที่ฉันพูดเลยสินะ?


         มิล : ถ้าจับแล้ว...กลัวพี่ชายจะเป็นริ้วรอย

        ใบหน้าของมิลแดงขึ้นและเปลี่ยนจากยัยตัวแสบกลายเป็นสาวแอ๊บแบ๊วไปซะเฉยๆ ยัยนี่ทำหน้าแดงซะน่าหมั่นไส้จนทนไม่ไหวแล้ว!!


        เรย์เนส : จะยังไงก็ทำตามใจชอบเกินไปแล้ว ถึงจะเป็นพี่ชายที่ตายไปแล้วก็น่าสงสารเหมือนกันนะ!


        เอมิเลีย : ร่างของเค้าเป็นทรัพสินของที่นี่ไปแล้ว กฎหมายว่าไว้อย่างนั้นน่ะค่ะ


        แฟรงกี้ : เจ้าหนุ่มแม่ทัพคนนี้ ตอนนี้ก็เป็นทรัพสินของฉัน แต่ถ้าถูกใจขนาดนั้นจะยกให้เธอก็ได้นะ


        เป๊าะ!

        แฟรงกี้ดีดนิ้วสั่งให้ซอมบี้โนอาอุ้มมิลในท่าอุ้มเจ้าหญิง


        มิล : ว้าย!?


        แฟรงกี้ : ฉันสามารถบังคับซอมบี้ได้อย่างใจ นายอยากจะรักกันหวานซึ้งแค่ไหนก็ได้เลย เอ้า! ทุกคนเข้ามาสิ...

        แฟรงกี้ดีดนิ้วให้ซอมบี้ตัวอื่นๆ เปิดทางให้และโค้งคำนับให้พวกผมเข้าไปข้างในคฤหาสน์


        เอมิเลีย : มะ...ไม่ล่ะครับ พวกเราจะขอตัวกลับก่อน เดี๋ยวพรุ่งนี้จะมาใหม่...


        แฟรงกี้ : หืม? ดูเหมือนพวกนายจะยังไม่เข้าใจสินะ ถึงเหตุผลที่ฉันวิจัยเรื่องการคืนชีพมนุษย์ผู้ชาย ถึงขนาดยอมทำให้ตัวเองกลายเป็นซอมบี้ไปด้วย...


        เอลนี่ : นี่คุณก็เป็นซอมบี้เรอะคะ!?


        แฟรงกี้ : เยส! ทั้งร่างกาย ทั้งหัวใจที่เน่าเฟะ สมกับเป็นสาวเน่าเลยนะจ๊ะ!

         พอเข้าใจล่ะ ว่าทำไมยัยนี่ถึงกลายเป็นบอสของที่นี่

       แฟรงกี้ : ชายก็ต้องรักกับชายสิ ถึงจะแฮปปี้ ไม่ว่าใครก็ต้องมีคุณสมบัติของคนร่วมเพศแอบซ่อนอยู่ลึกๆ ในใจ สิ่งที่จำเป็นก็คือสภาพแวดล้อมที่ไม่มีคนต่างเพศ เป้าหมายคือสร้างโลกที่รักได้เฉพาะคนเพศเดียวกัน!!


       เรย์เนส : เฮ้ย! โลกในตอนนี้ก็มีแค่เพศเดียวอยู่ตอนนี้แล้วนะ!


       แฟรงกี้ : ยืนอยู่ข้างนอกนานไปมันไม่ดี เอ้า!...พวกนายจะต้องถูกกักบริเวณอยู่ในบ้านของฉันโดยปราศจากผู้หญิงไปตลอดชีวิต อ้อ!...ถ้าพวกนายตายแล้ว จะช่วยทำเป็นซอมบี้ให้นะจ๊ะ


        เอลนี่ : แหงะ!! ม๊ายน้า!!!

       ซอมบี้ 10 - 20 ตัวมารุมล้อมและพลักพวกผมเข้าไปข้างในห้องแล้วขังเอาไว้


       โดนขังไว้ซะแล้ว...จะทำยังไงดีล่ะทีนี่...

        ปิ๊บ! ปิ๊บ! ปิ๊บ!

       เสียงข้อความดังออกมาจากการ์ดนักผจญภัยของเลเน่ เธอหยิบมันขึ้นมาและกดปุ่มกระซิบข้อความครั้งล่าสุด



        ข้อความจาก - เอมิเลีย

        ท่านเลเน่คะ ฉันกับมิลได้ชวนท่านเรย์กับคุณเอลนี่ไปทำเควสที่คฤหาสน์ซอมบี้ ที่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ซึ่งห่างจากเมืองแอนซาลนิสประมาณ 1 กิโลเมตร ถ้าท่านเลเน่จะมาที่นี่ ช่วยแต่งเป็นผู้ชายด้วยนะคะ เพราะมอนสเตอร์ที่นี่จะไม่โจมตีผู้ชาย



         แกร๊ก!

           เสียงชักปืนพกดังขึ้นหนึ่งครั้งและเธอก็เดินตรงเข้าไปในร้านเสริมสวยที่อยู่ข้างทางเพื่อจะแต่งเป็นชาย เหล่าหญิงสาวที่นั่งอยู่ในร้านก็พากันยืนอ้าปากค้างและหน้าแดงกันทุกคน


        ช่างเสริมสวย : ทะ...เท่มากๆ เลยค่ะ...ถ้าคุณเลเน่เป็นผู้ชายจริงๆ ล่ะก็ ฉันขอคุณแต่งงานแล้วค่ะ...


          เลเน่ : ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ ขอบใจนะ แต่ฉันมีคนที่ชอบอยู่แล้ว แถมเค้าคนนั้นถูกขังอยู่ที่คฤหาสน์ซอมบี้ด้วย งั้นขอตัวไปช่วยเค้าก่อนนะ!

        เลเน่เดินออกจากร้านพร้อมกับควงปืนอย่างกับคาวบอย จนทำให้เหล่าหญิงสาวในเมืองต่างพากันพูดชมว่าหล่อและเท่

กันทั่วทั้งเมือง


        ถ้าหมอนั้นอยู่ข้างๆ ด้วยคงโดนโกรธแน่ๆ เลยฉัน

         ~"จะทำยังไงดีล่ะที่นี่"~


         เอลนี่ : จะแอบเล็ดรอดสายตาซอมบี้ออกไป?


         เรย์เนส : จะบ้าเหรอ พวกมันเยอะจะตาย


         เอมิเลีย : ถ้าตัดมือยัยแฟรงกี้มาได้ล่ะก็...


         เรย์เนส : อย่าดีกว่า (ถ้าตัดมือยัยนั้นมาแล้วจะดีดนิ้วมันยังไง)


         หวี่~ หวี่~

         เสียงแมลงวันกำลังบินวนไปมาอยู่บนหัวของซอมบี้โนอา มิลใช้มือปัดไล่เพื่อที่จะไม่ให้มันมาบินเกาะหัวพี่ชายสุดที่รักของเธอ


         มิล : ได้เป็นคนปัดแมลงวันที่มาเกาะพี่ชาย...ถือเป็นความฝันที่รอคอยมาแสนนาน...


         เรย์เนส : หล่อนน่ะ กลายเป็นซอมบี้อยู่ที่นี่ไปเลยเถอะ!


         เอมิเลีย : ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ดิฉันส่งข้อความกระซิบเรียกคนมาช่วยแล้ว รออยู่เฉยๆ เดี๋ยวก็...


         ก๊อก ก๊อก ก๊อก...

         พวกผมหันไปมองที่หน้าต่างก็ได้เห็นผู้ชายวัยรุ่นสวมชุดเหมือนสายลับชุดดำ ยืนเคาะกระจกหน้าต่างอยู่ข้างนอก


         เอลนี่ : เอ๋? มาแล้วเหรอคะ?


         เรย์เนส : ใครน่ะ? แถมยังเป็นอาชีพมือปืนด้วย...

         ช่วงที่ผมกำลังสงสัยอยู่นั้น ชายวัยรุ่นคนนั้นก็เอาด้ามปืนตีกระจกหน้าต่างจนแตกและถีบเข้ามาข้างในห้อง


         เรย์เนส : เฮ้ย! เบาๆ เสียงหน่อยสิ เดี๋ยวพวกมันก็ได้ยินหรอก!!


         เลเน่ : อยู่ที่นี่เองเหรอ รีบกลับกันเถอะ


         เรย์เนส : อาเจ๊!? (เปลี่ยนจากพี่สาวเป็นอาเจ๊นะครับ)


         เลเน่ : อะไรกัน? ถูกจับได้ซะแล้วเหรอ สมแล้วที่เป็นแฝดน้องของฉัน


         เรย์เนส : ก็เล่นแต่งตัวแบบนั้นมันยิ่งทำให้เหมือนผมเข้าไปใหญ่! ตะ...แต่ทำไมถึงแต่งตัวแบบนั้นล่ะ


         เลเน่ : ฉันอ่านข้อความกระซิบของเอมิเลีย ว่าผู้บุกรุกที่เป็นผู้ชายปล่อยผ่านฟรี ก็เลยกะว่าอย่างนี้สบายกว่า


         เรย์เนส : อาเจ๊ไปเปลี่ยนอาชีพมาแล้ว...หล่อน่าดูเลยนะ...ยังก่ะตัวละครในเกมไบโอฮาซาร์ด


         เลเน่ : ใช่มั้ยล่ะ? ก็ฉันเห็นนายชอบเล่นเกมแบบนั้นแถมยังชอบเล่นแต่พวกตัวละครผู้หญิงตลอด ฉันก็เลยจัดมาแบบนี้ซะเลย  เอ้า!...รีบออกไป...กัน...เถอะ

           ช่วงที่อาเจ๊หันไปมองคนข้างหลังก็ดันไปเห็นผู้ชายตัวสูงคนหนึ่งยืนอยู่กลางแถว


         เลเน่ : เดี๋ยวสิ! หมอนี้มันอะไร? ฉันไม่เห็นรู้เรื่อง

         อาเจ๊เดินตรงเข้าไปหาซอมบี้โนอาพร้อมกับเอาปืนไปจ่อที่หัว


          มิล : อย่ายิงพี่ชายของเค้าน้า!

         มิลวิ่งมาขวางเอาไว้และปัดปืนออกไป


         คิดจะไปไหนกัน?

         แฟรงกี้เปิดประตูห้องแล้วเดินเข้ามาพร้อมกับฝูงซอมบี้ที่กำลังเดินตามหลังมา


          แฟรงกี้ : ก็บอกแล้วไงว่า...


          ปัง!

          อาเจ๊ยิงปืนใส่แฟรงกี้ตอนช่วงที่เธอกำลังจะพูด แล้วกระสุนก็พุ่งเข้าไปที่หัวใจเต็มๆ จนแฟรงกี้ล้มลงไปกับพื้น


         แฟรงกี้ : อู๊ย~ จู่ๆ ยิงหัวใจกันเลยเหรอ!


         เอลนี่ : เธอก็เป็นคนยังงี้แหละค่ะ ถ้ามีคนไปแกล้งน้องของเธอเข้าน่ะ

         คุณเอลนี่อธิบายให้แฟรงกี้ที่กำลังลูบแผลตรงจุดที่ถูกยิงฟัง


         เลเน่ : เฮ่ย~! ไม่เห็นตายเลย


         เรย์เนส : ถ้าจะยิงต้องยิงที่หัวสิอาเจ๊ (ทั้งๆ ที่เคยเล่นเกมนั้นด้วยกันประจำ)


          แฟรงกี้ : จุดขายของบ้านเราคือเข้ามาแล้วครั้งนึง ก็หมดสิทธิ์ออกไป ฆ่ามันซะ!!

         แฟรงกี้ดีดนิ้วสั่งให้ฝูงซอมบี้บุกเข้ามาโจมตีพวกเราพร้อมกัน


         เลเน่ : ช่วยไม่ได้ เป่าหัวให้กระจุยมันทุกตัวเลยละกัน

        อาเจ๊ยื่นมือมาปิดตาคุณเอลนี่ี่ยืนอยู่ข้างๆ เหมือนจะบอกว่า 'ปิดตาลงซักพักนะ' ความมาดแมนแบบนั้นมันทำเอาหัวใจผมกับเอมิเลียเต้นจนเสียงมันดังออกมา (กรี๊ด~! แมนมากอ่า)

         ปัง! ปัง! ปัง!

        ฝูงซอมบี้ที่กำลังวิ่งตรงเข้ามาก็ถูกอาเจ๊ยิงเข้าไปที่หัวจนล้มตายกันเป็นแถว แต่ซอมบี้ก็ยังเหลืออยู่จำนวนมาก ทำให้อาเจ๊ยิงจนกระสุนหมด


         เลเน่ : ชิ! เยอะชะมัด!

         ช่วงที่อาเจ๊กำลังเปลี่ยนแม็กกระสุน ฝูงซอมบี้ก็พุ่งเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว


         คลื่นดาบมังกรเพลิง!!

         เปลวเพลิงได้พุ่งไปเผาไหม้ซอมบี้ที่จะเข้าไปทำร้ายอาเจ๊ มิลรีบวิ่งเข้ามาฟันซ้ำเติมอีกครั้ง


        เลเน่ : โฮ้ว~! ทำได้ไม่เลว...


         มิล : ...

        มิลเหลือบตาไปมองซอมบี้โนอาที่กำลังยืนเอ๋อไม่รู้เรื่องอยู่ข้างหลังพวกผม เอมิเลียและคุณเอลนี่รีบคว้ามือทั้งสองของซอมบี้โนอาปรบมือให้กับมิล ผมหันไปมองคุณเอลนี่และเธอก็รีบพยักหน้าให้กับผม


        เรย์เนส : อื๊อๆ พี่ชายก็ชมนะ


        เอมิเลีย : คอยดูอยู่นะ! พยายามเข้า!


        เอลนี่ : ทำให้คุณพี่ชายเห็นตอนเท่ๆ นะคะ

         มิลที่กำลังยืนมองก็หน้าแดงและยิ้มหวานให้ น่าสงสารยัยมิลชะมัด...


        แฟรงกี้ : ไม่มีเวลาจะมาออมมือกันแล้วสินะ เมื่อกี้บอกว่าให้ก็จริง แต่ขอคืนก็แล้วกัน

        เสียงดีดนิ้วของแฟรงกี้ได้สั่งให้ไปโจมีอาเจ๊จากทางด้านหลัง


        เอลนี่ : อันตรายทั้งสองคน!!


        เลเน่ : อะไรน่ะ!?

          มิลที่เห็นซอมบี้โนอากำลังวิ่งตรงเข้ามาทำร้ายอาเจ๊ก็รีบเอาตัวเข้ามาขวางเอาไว้ทันที

        มิล : อย่าเข้ามานะคะ! เดี๋ยวจะถูกฆ่า

       โล่สาวน้อยดูเหมือนจะไม่ได้ผล เพราะอาเจ๊กระโดดเตะก้านคอมิลจนกระเด็นออกไป แต่มิลก็ทรงตัวกลับมาได้และเอาดาบชี้ไปที่หน้าของอาเจ๊


       เลเน่ : เฮ่ย...หล่อนเอาปลายดาบชี้ใส่ใคร...?

       อาเจ๊ยื่นปืนไปจ่อที่หัวของมิลเช่นเดียวกัน


        มิล : อะ...เอ่อ...คือ...


        เรย์เนส : ไม่ไหวๆ มิลไม่ไหวหรอก!! ไม่มีลุ้นชนะเลยซักนิด

        ภาพในหัวผมตอนนี้คือ กบกำลังยืนจ้องหน้ากับงูจงอาง ซึ่งดูยังไงกบก็ต้องเป็นฝ่ายแพ้แน่นอน


       แฟรงกี้ : โอ๊ะโอ รถไฟชนกันหรือไงหน๋อ~ จะเป็นรักสามเส้าแบบไหนกันนะ...


       ปัง!

        แฟรงกี้กระโดดออกมาเพื่อจะดูว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่ก็ถูกอาเจ้ยิงปืนใส่นิ้วที่แฟรงกี้เตรียมจะดีดขาดกระจุย


        แฟรงกี้ : กรี๊ด!!! นิ้วฉ้าน!!


        เลเน่ : อ๊ะ!? ยิงผิด...ต้องยิงหัวสินะ?


         แฟรงกี้ : หึหึหึ...เลวร้ายที่สุด...หึหึหึ...นิ้วที่เอาไว้สั่งการของฉัน...หึหึหึ...มันใช้ควบคุมประสาทความหิวด้วยนะ...หึหึหึ...ถ้าไม่มีใครสั่งการ...ซอมบี้บ้านก็จะกินเนื้อคนมากเกินไป!!

        ดวงตาของแฟรงกี้ส่องแสงสีเขียวออกมาพร้อมกับฝูงซอมบี้ที่กำลังยืนล้อมรอบ ทุกตัวต่างพากันโฮ่เสียงร้องและน้ำลายก็ไหลออกมาจากปากกันทุกตัวรวมทั้งแฟรงกี้

   

        เลเน่ : งั้นก็กำจัดมันให้สิ้นไปซะเลย

          อาเจ๊แสยะยิ้มออกมา กรี้ด~! รอยยิ้มของอาเจ๊มันทำให้ผมใจเต้นขึ้นมาอีกแล้ว พี่สาวคนนี้ละ ตัวละครที่ผมอยากให้กอดอันดับหนึ่ง!!


         แฮ่~! แฮ่่!!!!

          ฝูงซอมบี้บุกเข้ามาพร้อมกันจนเกือบทำให้อาเจ๊ยิงเข้าไปที่หัวไม่ทัน ส่วนมิลก็ถูกซอมบี้โนอาดึงเสื้อแล้วเหวี่ยงออกไปนอกคฤหาสน์


        แฟรงกี้ : แฮ่~! ขอกินเนื้อของแกล่ะน๊า!!

        แฟรงกี้กระโดดเข้าไปขี่หลังของอาเจ๊เพื่อจะหักคอ


        เรย์เนส : พะ...พี่ครับ!

        ผมรีบวิ่งออกไปเพื่อที่จะไปช่วย แต่อาเจ๊เอียงแขนไปที่ด้านหลัง แล้วจ่อยิงเข้าไปที่หัวของแฟรงกี้จนตกลงไปนอนกับพื้น


        เลเน่ : หืม? เรียกฉันเหรอ?


        เรย์เนส : อะ...เอ่อ...

        

        เอมิเลีย : ท่านเลเน่! ช่วยด้วย!

        เสียงของเอมิเลียดังมาจากด้านนอกของคฤหาสน์ ผมกับอาเจ๊รีบวิ่งออกไปดูก็ได้เห็นซอมบี้โนอากำลังกัดไหล่ของมิล แถมเลือดก็ไหลลงไปที่พื้นเยอะพอสมควร


        มิล : อ๊า! โอ้ย!!

        เรย์เนส : มิล!


        เลเน่ : แย่แล้ว!


        เอลนี่ : แรงเยอะมากเลย มาช่วยที่คุณเลเน่!!


        เอมิเลีย : ดาบของเธอยังติดไฟอยู่ ฆ่ามันสิ!!

        เอลนี่ : เค้าไม่ใช่พี่ชายของคุณแล้วนะคะ

        คุณเอลนี่กับเอมิเลียตะคอกเสียงใส่มิล เพื่อที่จะให้เธอใช้ดาบไฟเผาร่างไร้วิญญาณของพี่ชายสุดที่รักของเธอ


        มิล : ไม่เอา!!!!

         ปัง! แผละ!!

        เสียงปืนดังขึ้นพร้อมกับเลือดที่กระเด็นไปเลอะหน้าของมิล ร่างของซอมบี้โนอาก็ล้มลงไปนอนกับพื้น ส่วนมิลก็ยังยืนนิ่งเงียบและน้ำตาก็ค่อยๆ ไหลออกมา


        เลเน่ : ถ้าสำคัญมากนัก ก็อย่าปล่อยให้ต้องทรมานในสภาพนั้น ให้เขาได้นอนหลับเถอะนะ...

        อาเจ๊เดินเข้าไปกอดมิล แล้วเธอก็ปล่อย 'โฮ' ออกมาซะเต็มที่ อาเจ๊ก็ยกมือขวาไปลูบหัวมิลที่กำลังร้องไห้ ส่วนพวกผมทั้งสามก็ได้แต่ยืนหน้าแดงอยู่ข้างหลัง อาเจ๊ครับ!!...พวกเราหลงเสน่ห์กันหมดทุกคนเลยครับ


        เลเน่ : ต้องให้เก็บกวาดจนเสร็จ แถมยังไม่เจอบอสอีกตัว แบบนี้รางวัลภารกิจครั้งนี้คงต้องขอเป็น 70-30 นะ

        อาเจ๊หันหน้าไปพูดกับเอมิเลียที่กำลังขุดหลุมฝังศพเหล่าซอมบี้ที่ถูกอาเจ๊เป่าหัวทั้งหมดไว้ข้างหลังคฤหาสน์


        เอมิเลีย : ค่ะ...


        เลเน่ : แต่ถ้าเธอร้องเสียงครางให้ฟังเพราะๆ จะลดให้บ้างก็ได้นะ

       อาเจ๊ยื่นแขนไปกอดคอมิลที่กำลังไหว้หลุมศพของพี่ชาย เธอมองหน้าอาเจ๊สักพักก็หน้าแดงแล้วหันหน้าหนี อาเจ๊หันหน้ามามองพวกเราที่เหลืออีกสามคนก็หันหน้าหนีใส่เช่นเดียวกัน


        เลเน่ : ...ทุกคนโกรธอะไรดันน่ะ?


        เรย์เนส : ลองถามใจตัวเองดูสิ!!

        หล่อเกินไปหน่อย ทุกคนเลยกลายเป็นสาวน้อยหวานแหววไปกันหมด


        เรย์เนส : เอมิเลีย...ถุงเสื้อผ้านั่นเดี๋ยวฉันจะแบกไปเอง เธอไปปลอบใจลูกน้องของเธอเถอะ


        เอมิเลีย : ขะ...เข้าใจแล้วค่ะ


        เรย์เนส : เอ้าฮึบ! แปลกจังแฮ๊ะ...ตอนที่เอมิเลียแบกมา มันไม่น่าจะใหญ่ขนาดนี้นี่นา แถมยังหนักกว่าตอนที่จะเข้าไปในนั้นอีกด้วย


        เสียงเด็กสาวปริศนา : เพราะหนูอยู่ข้างในถุงยังไงล่ะคะ มันถึงได้หนักขึ้นน่ะ

   

        เรย์เนส  : อะไรน่ะ!?

        ผมรีบหันไปมอง ก็ได้เห็นหน้าของเด็กสาวกำลังจ้องมาที่หน้าผมจากข้างในถุง



        ขอหนูไปกับพวกพี่ชายจะได้รึเปล่าคะ? คริ คริ คริ คริ...  

———————To Be Continued ———————

                 



ตั้งแต่ลงบทที่ 7 ไปก็ปล่อยให้รอกันพอดูทีเดียว ต้องขออภัยจริงๆ ครับ


บทนี้จะถูกเริ่มปรับเปลี่ยนใหม่ให้มีชื่อของตัวละครเพื่อให้ผู้อ่านเข้าใจว่าใครเป็นใครมากยิ่งขึ้น

ถ้าผู้อ่านอยากให้เป็นแบบนี้หรือจะให้เป็นแบบเดิมก็แสดงความคิดเห็นมานะครับ







[ThaiZeed Master]


Halloween 2014 Sinon  Christmas ! 2014 Happy new year 2015 Saitama Inori วันแม่ 2559

  • โมเอะ: 3390
  • Money: 5488
  • Tz: 3390
  • Posts: 227
  • Donate: 0 THB
  • Joined: 13-10-2013
พลังน้ำใจ: 4
โพสต์เมื่อ 3-3-2016 18:07:02 |แสดงโพสต์ทั้งหมด
ขอบคุณครับ...เป็นกำลังใจให้นะครับ...(นึกว่าจะไม่มีต่อและ...หายไปซะนานเลย)


ปิด

ประกาศจาก Admin

ช่วยบริจาคค่า VPS หน่อยจ้า
ช่วยบริจาคค่า VPS หน่อยจ้า
ช่วยหน่อยเนอะ ไม่ได้บังคับนะเออ เเต่สักหน่อยก๊ยังดี ^^

ดู »

ThaiZeed

GMT+7, 20-10-2018 22:34 , Processed in 0.115207 second(s), 19 queries , Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2012  Template BY: GDC & 2th